فیلم Mortal Kombat 2021

مختصر می‌گویم: باید در نظر گرفت ساختن فیلم براساس چنین دنیای افسانه‌ای چقدر سخت است (انتظارات بسیار بالاست)، با تعداد زیادی شخصیت که نیاز به زمان در صفحه دارند، بودجه محدود و در شرایط پاندمی—کارگردان کار بسیار خوبی کرده است. این بهترین اقتباس از چنین عنوان افسانه‌ای است. --- طرفداران مجموعه Mortal Kombat مدت‌ها می‌دانستند که رساندن بازی خشن و بحث‌برانگیز به قالب زنده کاری سخت و پرنوسان...

مختصر می‌گویم: باید در نظر گرفت ساختن فیلم براساس چنین دنیای افسانه‌ای چقدر سخت است (انتظارات بسیار بالاست)، با تعداد زیادی شخصیت که نیاز به زمان در صفحه دارند، بودجه محدود و در شرایط پاندمی—کارگردان کار بسیار خوبی کرده است. این بهترین اقتباس از چنین عنوان افسانه‌ای است. --- طرفداران مجموعه Mortal Kombat مدت‌ها می‌دانستند که رساندن بازی خشن و بحث‌برانگیز به قالب زنده کاری سخت و پرنوسان است. فیلم اول ۱۹۹۵ موفقیت نسبی داشت، اما ادامه‌اش در ۱۹۹۷ هواداران را با نسخه‌ای ملایم‌تر و PG-13 ناامید کرد. تلاش‌های بعدی مثل سریال ۲۰۱۱ هم دل هواداران را چندان راضی نکرد، به‌ویژه که خود بازی‌ها هم خشن‌تر و گرافیکی‌تر شده بودند. یک فیلم انیمیشنی در ۲۰۲۰ طعم آن چیزی را داد که هواداران می‌خواستند، چون خشونت گرافیکی داشت که بسیاری از طرفداران آن را برای انتقال درستِ روح و اکشن مجموعه ضروری می‌دانستند. نسخه جدید سینمایی «Mortal Kombat» جهان سینمایی را بازسازی کرده و خشونتِ شدید، بی‌رحمانه و گرافیکی‌ای را به طرفداران می‌دهد که مدت‌ها خواستار آن بودند. داستان پایه را حفظ می‌کند: قلمروی Outworld نه مسابقه را برده است و بر اساس قوانین باستانی، یک پیروزی دیگر به آنها اجازه می‌دهد زمین را تسخیر کنند. رایدن، خدای رعد (تادانوبو آسانو)، مأمور حفاظت از زمین است و تلاش می‌کند گروهی از قهرمانان را گرد آورد و آموزش دهد تا زمین را نجات دهند. طبیعتاً کار آسانی نیست چون شانگ تسونگ (چین هان) نمی‌خواهد قوانین مسابقات را رعایت کند و مبارز برترش ساب-زیرو (جو تاسلیم) را پیش از مسابقات علیه قهرمانان زمین می‌فرستد تا با نقض آشکار قوانین پیروزی کامل را تضمین کند. آنچه دنبال می‌آید اکشن محکم و بسیار گرافیکی است که خشونت و خون‌ریزی‌ای در سطحی نشان می‌دهد که تقریباً می‌توانست باعث شود فیلم R-rated نشود. سکانس‌های اکشن خوب طراحی و بدلکاری‌ها چشمگیرند و بازآفرینی‌های عالی از حرکات کلاسیک شخصیت‌های بازی به‌خوبی استفاده شده و به‌نظر تبلیغاتی یا بی‌مورد نمی‌رسند. اگرچه قصه نسبتاً ساده و از منبع فاصله زیادی نمی‌گیرد، اما پس‌زمینه‌ی بیشتری برای این جهان ارائه می‌دهد. دیدن اشاره‌ها و نکات مربوط به فرنچایز چه از نوع ظریف و چه آشکار لذت‌بخش بود؛ هرچند برخی شخصیت‌ها که نبودشان توی ذوق می‌زد، حضور شخصیت‌های انتخاب‌شده قوی بود و در را برای حضورشان در ادامه‌ها باز گذاشته است. گرچه بازیگران ستاره‌های هالیوودی به سبک انتظارِ اکران‌های بزرگ در غرب نیستند، اما گروه بازیگران خوب کار می‌کنند و شخصیت‌ها را زنده می‌کنند. فیلم برای دنباله‌ها باز می‌گذارد و کاراکتری را نوید می‌دهد که به نظر من حذفش چشمگیر بود. با این حال «Mortal Kombat» اقتباسی محکم است که از خشونت و خون‌ریزی نمی‌هراسد و تجربه سینمایی‌ای را که طرفداران می‌خواستند ارائه می‌دهد. ۳.۵ ستاره از ۵ --- اگرچه خودم را تا حدی گیمر می‌دانم، هرگز طرفدار پر و پا قرص بازی‌های Mortal Kombat نبودم؛ شاید چون بلد نبودم چطور بازی کنم. به جز بازی‌های گاه‌وبیگاه روی پلی‌استیشن همسایه یا ماشین‌های آرکید نوستالژیک که بچگی لذت می‌دادند، تجربه زیادی نداشتم. صادقانه بگویم دقیقاً یادم نیست فیلم‌های اقتباسی قبلی را دیده‌ام یا نه، اما می‌دانم هر دو بازخورد خوبی نگرفتند، به‌ویژه نسخه ۱۹۹۷. بنابراین با انتظارات کم به سینما رفتم—فقط امیدوار بودم اکشن ضعف‌های قابل پیش‌بینی فیلمنامه را جبران کند. در کل از اینکه چقدر با این فیلم خوش گذشت تعجب کردم. با در نظر گرفتن اینکه این اولین تجربه کارگردانی سینمایی سایمون مک‌کوید و اولین اعتبار فیلمنامه برای گرگ روسو است، امیدم به کارهای قبلی دیو کالاهم و مخصوصاً سکانس‌های اکشن خونی و خون‌آلود بود. بخش آخر بهترین عنصر فیلم است و قطعاً بینندگان دنبال اکشنِ سنگین را راضی می‌کند. سکانس افتتاحیه خشونت بی‌رحمانه هر مبارزه را از طریق بدلکاری فوق‌العاده (هیرویوکی سانادا استعداد چشمگیری دارد)، برداشت‌های طولانی با حرکات هماهنگ و مقدار شوکه‌کننده‌ای خون نشان می‌دهد—چیزهایی که به‌ویژه از فرنچایز بازی انتظار می‌رود. تنها نکته منفی این افتتاحیه این است که هیچ سکانس اکشن دیگری آن را پشت سر نمی‌گذارد، هرچند به این معنا نیست که بقیه درگیری‌ها نتوانند طرفداران پرشور را راضی کنند. با وجود چند صحنه لرزان و تدوین نه‌چندان تمیز، اکثریت قریب به اتفاق مبارزات قابل دنبال کردن و پر از لحظات نفس‌گیر مثل حرکات پایانی "Fatality!" هستند. مک‌کوید و تیم نویسندگانش تلاش می‌کنند فیلم را برای همه قابل‌فهم و هیجان‌انگیز کنند، اما هرگاه فرصتی باشد برای قرار دادن ارجاع یا ایستر اگ، آن را با افتخار و بی‌پروا به مخاطب ارائه می‌دهند که هواداران سرسخت را وادار می‌کند با فریاد هیجان «YEAH!» واکنش نشان دهند. اعتراف می‌کنم انتظار نداشتم فیلم آن اعلامیه‌های حماسی بازی را این‌قدر خوب منتقل کند. از "Flawless Victory!" تا "Fatality!" و حتی "Fight!"، در این لحظات که بازیگران لحنی متفاوت به کار می‌برند تا تقلیدی از تک‌گویی‌های مشهور داشته باشند، لبخند زدم. آیا این بیش از حد شعارگونه و اغراق‌شده است؟ بله. ولی آیا طرفدارها آن را به شکل دیگری می‌خواستند؟ شاید برای برخی تند باشد، اما باید به مک‌کوید بابت تعهد کاملش به این اقتباس تبریک گفت. هیچ شرم، پشیمانی یا خودسانسوری‌ای دیده نمی‌شود. این فیلم برای تماشاگران مشتاق ساخته شده و من با تمام وجود آن را به هر طرفدار بازی‌ها توصیه می‌کنم. فکر می‌کنم مردم فیلم را براساس اینکه میزان اکشن چقدر کمبود داستان جذاب را جبران می‌کند، خواهند پسندید یا نپسندند؛ چیزی که حتی طرفداران پرشور هم احتمالاً انتظارش را دارند. از چند تصمیم روایی بی‌معنا تا شخصیت‌های توخالی و بی‌علاقه، فیلمنامه بیشتر روی توضیح همه چیز درباره Mortal Kombat—Earthrealm، Outworld، قهرمانان، خطرات، قوانین مسابقه—از طریق صحنه‌های توضیحی تنبل اما مؤثر تمرکز دارد. شخصیت‌ها می‌توانستند بهتر پرداخت شوند و بازیگران کاملاً قانع‌کننده نیستند. با این حال، هیچ‌کس انتظار داستانی شایسته اسکار را ندارد وقتی برای دیدن این فیلم یا فشار دادن دکمه پخش به سراغ HBO Max می‌رود... Mortal Kombat اقتباسی قابل‌قبول و به‌نوعی غافلگیرکننده از فرنچایز محبوب است که طرفداران سرسخت را نسبتاً راضی خواهد کرد. برای بینندگانی که تجربه یا آشنایی با بازی‌ها ندارند، ممکن است تماشا سخت باشد. اما اگر همه آنچه مخاطب می‌خواهد سرگرمی پر از اکشن است، اولین فیلم بلند سایمون مک‌کوید انتظارات معقول را برآورده می‌کند. پر از ارجاع‌هایی که حتی کم‌علاقه‌ترین گیمرها هم می‌شناسند، سکانس‌های مبارزه عمدتاً خوب فیلم‌برداری شده و پرانرژی‌اند و بیشتر روی Fatalityهای خونین و مهیج تمرکز دارند. با اینکه سکانس افتتاحیه اوج اکشن است، چند لحظه دیگر هم قابل‌مقایسه با آن شروع حماسی هستند. از نظر داستانی، فیلمنامه گرگ روسو و دیو کالاهم به‌قدر انتظار دارای اشکالاتی است؛ توسعه‌های مضحک و تعدد صحنه‌های توضیحی خسته‌کننده دارد، اما استفاده ناکافی از چند شخصیت جالب بیشترین ضربه را به فیلم زده است. در پایان، قطعاً آن را به طرفداران فرنچایز توصیه می‌کنم که هم قطعا این فیلم را بیشتر از من تحسین خواهند کرد. امتیاز: B- --- بیشتر از آنچه باید از این فیلم خوشم آمد. من بازی‌ها را امتحان کرده‌ام، اما به ژانر مبارزه‌ای علاقه‌مند نیستم (گرچه سری Injustice به‌خاطر داستانش جذبم کرد). فیلم‌های قبلی سرگرم‌کننده بودند و خودشان را خیلی جدی نمی‌گرفتند—که خوب بود—ولی بیش از حد اغراق‌آمیز شدند. کارتون قبلی خیلی جدی بود و کمتر از حد انتظارات بود و راحت فراموش می‌شد. این فیلم اما به‌نظر می‌رسد همه چیز خوب از تلاش‌های قبلی را گرفته، بازیگرانی دارد که به هنرهای رزمی آشنا هستند، بعضی اصطلاحات و حرکات کلیدی بازی را به‌کار برده و اجرای برجسته‌ای از جاش لاوسون به‌عنوان کانو دارد که طنز بسیار خشک استرالیایی را اضافه می‌کند. حتی موسیقی متن هم خوب بود. با توجه به اینکه این عملاً مشابه بازی است—۱۰ تا ۱۲ مبارزه، چند منا‌تی‌فیتی خیره‌کننده و داستانی پایه‌ای بدون توسعه شخصیتی—تماشایِ دو ساعت آن خیلی سرگرم‌کننده بود. --- سرگرمی سبک و بی‌مزه. مبارزات قابل‌ذکر نیستند اما حداقل از رده‌بندی R برای مقدار مناسبی از خون‌ریزی استفاده شده که به بازی ارجاع می‌دهد. بازیگری در بهترین حالت قابل‌قبول است و دیالوگ‌ها ضعیف‌اند، فیلم احتمالاً ۱۰–۱۵ دقیقه طولانی‌تر از لازم است. بعید است آن را به خاطر بسپارم اما برای یک وقت‌گذرانی جواب می‌دهد. امتیاز: 2.75/5 --- باید بگویم قبل از دیدن این فیلم نمی‌دانستم دقیقاً چه انتظاری داشته باشم، اما وای، این یکی از بهترین فیلم‌های اکشنِ دهه تاکنون است. بله کمی کند شروع می‌شود اما در کل تجربه‌ای پر از هیجان است. --- اگر انیمیشن‌های اخیر Mortal Kombat را ندیده‌اید، این فیلم ممکن است کمی مبهم به‌نظر برسد. به زمینه و پیش‌زمینه بیشتری درباره شخصیت‌هایی که از فیلم‌های قبلی می‌شناسید یا نمی‌شناسید نیاز دارید. انیمیشن Scorpion و Sub-Zero هم بخش زیادی از این پیش‌زمینه را پوشش می‌دهد. با این حال فیلم مبارزه‌ای خوبی است. فریاد کشیدن «GET OVER HERE!!!!!» و «FINISH HIM» حس مشارکت در ماجرا را ایجاد می‌کند. --- من از زمان عرضه اولیه بازی Mortal Kombat بازی کرده‌ام و فیلم‌های قدیمی را هم در سینما دیدم. امید داشتم ریبوتی حس تازه‌ای بدهد و شاید آن را به ژانری تاریک‌تر شبیه بازی‌ها تبدیل کند. تنها نکته نجات‌بخش در این فیلم، خصومت اسکorpion و ساب-زیرو است. از رایدن و شانگ تسونگ احساس جداافتادگی کردم، چون آن‌ها بسیار کم‌احساس و پوچ بودند. از طرفی از بازیگری که نقش کابال را داشت خوشم آمد چون احساس می‌کردم شخصیت را خوب نوشته‌اند. معمولاً سونیا بلید را دوست ندارم اما این فیلم باعث شد او را بپسندم. لیو کانگ را هیچ‌وقت دوست نداشته‌ام و برای من مهم نیست چه کسی آن را بازی کرده چون این شخصیت برای من خیلی کلیشه‌ای است. برای کونگ لائو یا کانو هم چندان اهمیتی قائل نبودم. کسی که نقش جکس را بازی کرد تا به‌حال بهترین جکس بوده است. از نحوه طراحی میلینا در این فیلم خوشم نیامد و به‌نظرم با ماهیت واقعی شخصیتش سازگار نبود. گورو هم شبیه نسخه اصلی کپی‌برداری شده به‌نظر می‌رسید. در مجموع این می‌توانست خیلی بهتر باشد ولی بعید می‌دانم ادامه‌ای ببینیم چون فیلم کلیشه‌ای و بی‌احساس به‌نظر می‌رسد. تأسف‌بار است برای یک ریبوت Mortal Kombat. --- Mortal Kombat نه تنها برای فیلمی بر اساس یک بازی مبارزه‌ای خیلی طولانی است؛ بلکه حتی برای یک فیلم مبتنی بر بازی مبارزه‌ای بسیار سطحی و «دُرَشت» هم هست. از یک سو مثل Resident Evil عمل می‌کند و یک شخصیت جدید معرفی می‌کند و او را قهرمان می‌سازد، به‌جای اینکه این نقش را به یک شخصیت تثبیت‌شده و محبوب در میان طرفداران بدهد. از سوی دیگر، دوباره به همان نقاط تکراری سری بازمی‌گردد و با کشتار خانواده هانزو هاشاشی شروع می‌کند—معادل مبارزات داستانی و تراژیک سری. سال گذشته انیمیشن Mortal Kombat Legends: Scorpion's Revenge همین زمین را بهتر پرداخته بود. متن بین‌عنوانِ بعد از پروتکل هم تأیید می‌کند که قرار نیست چیز جدیدی ببینیم (Earthrealm، تورنومنت، Outworld و غیره). فیلم وقتی جکس را برای اولین بار می‌بینیم، می‌دانیم که او دست‌هایش را از دست می‌دهد و با پروتزهای سایبری جایگزین می‌شود (تنها نکته عجیب این است که اولین دست‌های جایگزین چندان چشمگیر نیستند؛ جکس در ادامه پروتز بهتری می‌گیرد؛ سوال این است که چرا فیلم کاری را در سه قدم انجام می‌دهد که باید در دو قدم انجام شود؟). به همین ترتیب، طبیعت واقعی و خائنانه کانو هم لو رفته است. ما همه این‌ها را می‌دانیم—از بازی یا از فیلم ۱۹۹۵—و نکته این است که MK95 ده دقیقه کوتاه‌تر است (کمتر وقت را با پیش‌ماجرا تلف کرد و حتی مونتاژ تمرینی هم نداشت؛ در مقابل MK21 چیزی شبیه یک آموزش ارائه می‌دهد که راه صحیحی برای منتقل کردن حس بازی نیست)، یعنی عملاً ده دقیقه بهتر. آن فیلم افکت‌های بهتری هم داشت؛ گوروی آن خشن و ناشی بود اما وقتی جانی کیج بهش ضربه زد، حسش می‌کردی. در مقابل، وقتی کول یانگ با گورو مبارزه می‌کند، انگار با سایه‌ای مشت می‌زند که سایه‌اش یک آدم‌کوهی چهاردستِ پیکسلی است. با این اوصاف، هدف از تماشای فیلمی که هر رویداد مهمش قابل پیش‌بینی است چیست؟ و هر چیزی که از آن غافلگیر می‌شویم، بعداً بی‌معنی از آب درمی‌آید؟ برای مثال، وقتی ساب-زیرو باعث بارش تگرگ می‌شود جالب است اما تنها یک فیگور نمایشی است—چیزی بیشتر از دود و آینه نیست. --- بررسی همسرم که طرفدار Mortal Kombat و بازی‌های مبارزه‌ای است بهتر بود، ولی من می‌خواهم نقد کنم. مشکل اصلی فیلم در «داستان» است؛ یعنی آنها واقعاً سعی کردند داستان واقعی اضافه کنند. Mortal Kombat یک بازی مبارزه‌ای است. بازی می‌کنید تا دوستانتان را به‌طرزی خونین شکست دهید—و این همان لذت است. اما آن‌ها داستان گذاشتند. در فیلم‌هایی مثل Twister، ستاره نمایش گردباد بود؛ داستان فقط برای انتقال بین گردبادها بود. Mortal Kombat فکر کرد باید عمیق باشد، فکر کرد باید چیزی فراتر از یک تورنمنت باشد، فکر کرد شخصیت‌ها باید عمق بیشتری داشته باشند. نداشتند. مسابقه باید ستاره می‌بود. داستان فقط باید شما را از مبارزه‌ای به مبارزه دیگر هدایت کند تا اوج با فریاد «FATALITY!» باشد و تمام. در عوض، آنها سعی کردند عمق اضافه کنند جایی که عمقی لازم نبود... و این باعث شد لذت Mortal Kombat از بین برود. هر فیلمی نیازی به داستان و شخصیت‌پردازی ندارد؛ بعضی فیلم‌ها بهترند وقتی صرفاً سرگمی سبک پاپ‌کُرن هستند. --- Mortal Kombat طراحی و بدلکاری شگفت‌انگیزی دارد، اما فیلمنامه مانع از رسیدن فیلم به آنچه طرفداران می‌خواستند می‌شود. امیدوارم دنباله از این کاستی‌ها درس بگیرد. نقاط قوت: - فهرست شخصیت‌ها برای یک آغاز خوب و بزرگ بود و خوشحال شدم که بسیاری از مورد علاقه‌هایم همان ابتدا حضور داشتند. - طراحی لباس و زیبایی‌شناسی چشم‌نواز بود. هر شخصیت فوراً قابل‌شناسایی بود چون طراحی‌ها به بازی وفادار مانده بود و در عین حال به‌روز شده بودند. توجه به جزئیات شگفت‌انگیز بود. - جاش لاوسون سورپرایز کرد و کانو را بی‌تردید سرگرم‌کننده‌ترین بخش فیلم ساخت. - به‌کارگیری رزمی‌کاران واقعی مثل جو تاسلیم و هیرویوکی سانادا به اکشن مهارت و وزن بیشتری بخشید. - رده‌بندی R برای Mortal Kombat مناسب بود و اجازه داد تا Fatalityهای خونین که طرفداران دوست دارند نمایش داده شود. نقاط ضعف: - با این همه شخصیت در دنیای Mortal Kombat، اضافه کردن کول یانگ (لوییس تن) غیرضروری و آزاردهنده بود. چندین شخصیت موجود می‌توانستند نقش دیدِ مخاطب را ایفا کنند. - اقتباس یک بازی فانتزی و خشن به فیلم بلند کار ساده‌ای نیست. Kevin Tancharoen در Mortal Kombat: Legacy (۲۰۱۱) توازن را به‌خوبی برقرار کرد، اما سایمون مک‌کوید در این مورد دچار مشکل شده و فیلمنامه شبیه کاری از تیم CW به‌نظر می‌آید. - قضیه آرکانا و ابرقدرت‌ها مهارت را از برخی مبارزان گرفت و تبدیل به یک deus ex machina ناامیدکننده شد. ترجیح می‌دادم نویسندگی بهتری ببینم. در کل نقاط قوت بیشتر از ضعف‌ها بود، اما ضعف‌ها چیزی را که می‌توانست عالی باشد به حد قابل‌قبول کاهش داد. همه این نقاط قوت به من امید می‌دهد که Mortal Kombat 2 بتواند ضعف‌ها را برطرف کند و دنباله‌ای بهتر بسازد. --- در مجموع لذت بردم اما داستان ضعیف بود. خوشحال شدم که گورو و سایر شخصیت‌ها حضور داشتند و به شخصیت‌هایی مثل کیتانا هم اشاره شد—مثلاً با نمایش بادزن او. آرزو می‌کردم یک تورنمنت در فیلم باشد و داستان بیش‌تر به خط داستانی Mortal Kombat وفادار می‌ماند. به نظر من کول یانگ شخصیت خیلی خوبی نبود.