فیلم Herbie Rides Again 1974

Herbie دوباره بازمی‌گردد (Herbie Rides Again, 1969) خالهٔ تنسی (هلن هییز) صاحب جدید هربی است و در یک ایستگاه آتش‌نشانی در سان‌فرانسیسکو زندگی می‌کند. یک سرمایه‌دار مشهور املاک (کینان وین) می‌خواهد ملک او را بخرد تا مجتمع بزرگی بسازد، اما او حاضر به فروش نیست. وقتی آن مرد، برادرزاده‌اش وکیل جوان و ساده‌لوح (کن بری) را می‌فرستد تا او را قانع کند، این برادرزاده با همسایه...

Herbie دوباره بازمی‌گردد (Herbie Rides Again, 1969) خالهٔ تنسی (هلن هییز) صاحب جدید هربی است و در یک ایستگاه آتش‌نشانی در سان‌فرانسیسکو زندگی می‌کند. یک سرمایه‌دار مشهور املاک (کینان وین) می‌خواهد ملک او را بخرد تا مجتمع بزرگی بسازد، اما او حاضر به فروش نیست. وقتی آن مرد، برادرزاده‌اش وکیل جوان و ساده‌لوح (کن بری) را می‌فرستد تا او را قانع کند، این برادرزاده با همسایه بی‌خانمانِ خاله (استفنی پاورز) آشنا شده و طرف دیگری را انتخاب می‌کند. آیا هربی و همراهانش می‌توانند در برابر توطئه‌های این غول پول‌دار پیروز شوند؟ این فیلم بازگشت بکارِ فولکس‌واگن دوست‌داشتنیِ هربی با ذهنی مستقل و یک گروه بازیگران تازه است. از نکات مثبت فیلم می‌توان به تغییر جهت آشکار در لحن اثر، سکانس‌های خیال‌پردازانهٔ خلاقانه و «ارتشِ» هربی اشاره کرد؛ همچنین اجرای کن بری و استفنی پاورز جذاب است. فیلم بامزه و سرگرم‌کننده است، اما برای من دومین انتخاب کمتر دلخواه در میان مجموعه است. برای من بهترین فیلم‌ها در این مجموعه «Herbie Goes Bananas» (1980)، «The Love Bug» (1997) و «Herbie Fully Loaded» (2005) هستند که ظاهراً نسخهٔ 1997 با داستان جذاب و حضور دارک هربی و الکساندرا ونت‌ورث در رأس آنها قرار می‌گیرد. فیلم کوتاه و جمع‌وجور است—یک ساعت و ۲۸ دقیقه—و در سان‌فرانسیسکو و پارامونت رنچ، آگوورا، کالیفرنیا فیلم‌برداری شده است. نمره: B-/C+ در مجموع، هلن هییز نقش خانم استاینمتز را با اراده‌ای محکم بازی می‌کند؛ زنی که حاضر نیست خانهٔ خود را که او آن را «خانهٔ ناایمن» می‌داند به میلیاردر سازندهٔ مال بفروشد. خوشبختانه «نیکول» (استفنی پاورز) کمک‌رسان اوست و وقتی «هاوک» (کینان وین) برادرزادهٔ ساده‌دلش «ویلوبي» (کن بری) را می‌فرستد تا پیرزن را از خانه‌اش بیرون کند، او به‌ویژه مفید ظاهر می‌شود. هربی، که حالا متعلق به خالهٔ تنسی است، همچنان مصمم است به آن زن کمک کند. خطوط درگیری کشیده می‌شوند، گوی‌های ویرانگر آماده می‌شوند و شلنگ‌های فوم پاک‌کننده مهیا می‌گردند تا نود دقیقه کمدی فیزیکی نسبتاً پیش‌بینی‌شده را ببینیم. این فیلم بد نیست؛ هم هییز و هم وین اجرای درخشانی دارند، اما هربی جادویی فیلم به‌اندازهٔ کافی حضور ندارد و آنچه هست تا حدی کلیشه‌ای است. کن بری نقش مقابل کمی کم‌حاضر و بدونِ جذابیت کافی برای خلق شوخی‌های محدود فیلم است و داستان هم نازک و فرایندمحور به‌نظر می‌رسد. فیلم بیش‌تر شبیه دنباله‌ای ساخته‌شده برای پر کردن است تا محصول عشقی واقعی نسبت به پروژه؛ هرچند تماشا شدنی است، اما به‌راحتی فراموش می‌شود.