فیلم Fate Is the Hunter 1964

وقتی یک فاجعه هوایی پنجاه‌وهفت نفر را می‌کشد، تحقیقات برای یافتن حقیقت بر عهده بازپرس «مک‌بِین» (گلن فورد) گذاشته می‌شود. او اقدامات اندکی برای پیگیری دارد؛ تنها گزارشی از خلبان که می‌گوید پیش از قطع ارتباط، آتش‌سوزی در موتور رخ داده و سپس هواپیما به زمین خورده است. یکی از بازماندگان، مهماندار «سالی» (نانسی کوان)، اطلاعاتی کمی متناقض دربارهٔ سانحه ارائه می‌دهد؛ بنابراین مک‌بِین بقایای...

وقتی یک فاجعه هوایی پنجاه‌وهفت نفر را می‌کشد، تحقیقات برای یافتن حقیقت بر عهده بازپرس «مک‌بِین» (گلن فورد) گذاشته می‌شود. او اقدامات اندکی برای پیگیری دارد؛ تنها گزارشی از خلبان که می‌گوید پیش از قطع ارتباط، آتش‌سوزی در موتور رخ داده و سپس هواپیما به زمین خورده است. یکی از بازماندگان، مهماندار «سالی» (نانسی کوان)، اطلاعاتی کمی متناقض دربارهٔ سانحه ارائه می‌دهد؛ بنابراین مک‌بِین بقایای هواپیما را کنار هم می‌گذارد، اما هیچ‌یک از روایت‌ها با هم جور درنمی‌آیند—چیزی درست نیست. نبود هرگونه نقص فنی آشکار باعث می‌شود همه حدس بزنند که دوست دوران جنگ او، «ساویج» (راد تیلور)، مقصر است؛ اما مک‌بِین این احتمال را نمی‌پذیرد. برای تبرئهٔ او و کشف حقیقت، مک‌بِین آبروی خود را به خطر می‌اندازد و در طول راه به چند کشف ناخوشایند دست می‌یابد؛ تا آن‌که در پایان به این نتیجه می‌رسد که شاید تنها راه حل، یک پرواز دیگر باشد. گلن فورد در این نقش خوب عمل می‌کند—در جلسهٔ تحقیق، تقابل قابل‌قبولی با وکیل طرف مقابل، «دیلون» (برت فرید)، شکل می‌گیرد—اما برای فیلمی دربارهٔ هواپیماها، به‌طور شگفت‌انگیزی اکشن کمی دارد. گاهی شبیه‌سازی‌هایی دیده می‌شود، اما در کل داستانی خشک و پیش‌پاافتاده است که با روالِ معمولی پیش می‌رود؛ گفت‌وگوهای فراوان و محتوای داستانی اندک. بازی نسبتاً خشکِ تیلور هم چندان برجسته نیست و پایان فیلم، مسیری از پیش محتوم را دنبال می‌کند که در نهایت چندان تأثیرگذار نیست.