فیلم Henry V 1989

کِنِت براناخِ ۲۸ ساله با «هنری پنجم» در اولین تجربهٔ کارگردانی سینمایی‌اش واقعاً بلندپروازانه عمل کرده است. اغلب یک کارگردان جوان در نخستین تجربهٔ فیلم‌سازی‌اش زمین می‌خورد؛ خوشبختانه «هنری پنجم» چیزی جز یک پیروزی بزرگ نیست. رویکرد کارگردانی براناخ بلندپروازانه و مطمئن است. فیلم سرشار از هیجان است؛ دستاوردی قابل توجه وقتی که نمایشنامه‌ای ۴۰۰ ساله را که صرفاً از طریق دیالوگ روایت می‌شود، به فیلم...

کِنِت براناخِ ۲۸ ساله با «هنری پنجم» در اولین تجربهٔ کارگردانی سینمایی‌اش واقعاً بلندپروازانه عمل کرده است. اغلب یک کارگردان جوان در نخستین تجربهٔ فیلم‌سازی‌اش زمین می‌خورد؛ خوشبختانه «هنری پنجم» چیزی جز یک پیروزی بزرگ نیست. رویکرد کارگردانی براناخ بلندپروازانه و مطمئن است. فیلم سرشار از هیجان است؛ دستاوردی قابل توجه وقتی که نمایشنامه‌ای ۴۰۰ ساله را که صرفاً از طریق دیالوگ روایت می‌شود، به فیلم تبدیل می‌کنید. سبک بصری‌اش قطعاً سینمایی‌تر از صحنه‌ای است و اقتباس فیلمنامه‌ای‌اش داستان را جمع‌وجورتر کرده است، حتی با افزودن صحنه‌ای که در اصل از «هنری چهارم، قسمت دوم» شکسپیر بوده تا روایت روشن‌تر شود. شگفت‌آورتر این‌که براناخ خود نقش شاه جوان را با تفسیر درخشانی بازی می‌کند. هریِ او نه تنها به‌صورت طبیعی در دل داستان قرار می‌گیرد، بلکه فهم او از زبانِ شکسپیری داستان را برای مخاطبان امروز قابل‌درک می‌کند بی‌آن‌که لطافت شعری متن را از بین ببرد. در میان بازیگرانِ این گروه باشکوه، اجراهای برجستهٔ اما تامپسون و درک جاکوبی در نقشِ کرِ همیشه‌حاضر به چشم می‌خورد. بسیاری از این بازیگران بعدها نیز در فیلم‌های بعدی براناخ حضور خواهند داشت؛ او به نظر رویکردی جمعی و همکاری‌محور در کار دارد. موسیقی خیره‌کنندهٔ پاتریک دوایل پیوندی را که بعدها یکی از بزرگ‌ترین روابط کارگردان–آهنگساز خواهد شد، مستحکم می‌کند. این موسیقی جسورانه و اپراگونه است و به همان اندازه که از صحنه‌های نبرد پشتیبانی می‌کند، برای لحظات رمانتیک و صمیمی نیز مناسب است. بدیهی است که «هنری پنجم» براناخ با فیلمِ الیویه مقایسه خواهد شد — اثری که برای مخاطب امروزی چندان جوان‌نما به‌نظر نمی‌رسد. تولیدِ الیویه روشن و رنگی است و صحنه‌هایش یادآورِ نمایشی از «جادوگر شهر اُز» است؛ در مقابل، فیلمِ براناخ زمخت و خاک‌آلود است و تماشاگر را مستقیماً به میدان خونین آژینکور می‌برد. به‌طور شخصی، «هنری پنجم» براناخ اولین فیلمی بود که من تمام آن را دیدم و بلافاصله نشستم و دوباره از ابتدا تا انتها تماشا‌ کردم. این فیلم نشان می‌دهد که شکسپیر می‌تواند زنده، سرگرم‌کننده و زیبا باشد.