فیلم On the Beat 1962

گاهی فراموش می‌کنم نورمن ویزدوم چقدر کاریزماتیک و بااستعداد بود. من هرگز طرفدار کمدی فیزیکیِ محض نبودم، اما او همیشه به‌نوعی ذره‌ای شیک‌پوشی — حتی اندکی ظرافت — را در اجراهایش وارد می‌کرد. در این فیلم یکی از تلاش‌های بهتر و پرتلاشش را در نقش پیتکین ارائه می‌دهد؛ پسر یک افسر زبده پلیس که به او گفته می‌شود برای خدمت در نیروی انتظامی قدش کافی...

گاهی فراموش می‌کنم نورمن ویزدوم چقدر کاریزماتیک و بااستعداد بود. من هرگز طرفدار کمدی فیزیکیِ محض نبودم، اما او همیشه به‌نوعی ذره‌ای شیک‌پوشی — حتی اندکی ظرافت — را در اجراهایش وارد می‌کرد. در این فیلم یکی از تلاش‌های بهتر و پرتلاشش را در نقش پیتکین ارائه می‌دهد؛ پسر یک افسر زبده پلیس که به او گفته می‌شود برای خدمت در نیروی انتظامی قدش کافی نیست، پس شغل تمیز کردن ماشین‌های پلیس را به او می‌دهند. حالا دعوای آبی‌ای درمی‌گیرد؛ کمیسر خیس می‌شود و پیتکین اخراج می‌شود. خوشبختانه پلیس تحت فشار زیادی است تا یک دزد جواهرات را که گمان می‌کنند خود را به‌عنوان یک آرایشگر گران‌قیمت جا زده، دستگیر کند. معلوم می‌شود نئاپولیتانی عینِ پیتکین است و دوباره او را برای نفوذ به سالن و دستگیر کردن این رئیس باند جرم‌کار فرا می‌خوانند. فیلم از بازیگران صاحب‌نام سینما و تئاتر که با کمدی غریبه نیستند بهره می‌برد: ترنس الکساندر، صحنه‌ربایِ اسمی کانن، دیوید لاج و ریمند هانتلی (که گاهی به‌زحمت لبخندش را پنهان می‌کرد). پیتکین حتی علاقه‌عاطفی کوچکی در قالب روزانا (جنیفر جِین) پیدا می‌کند و البته هیچ شکی نیست که اسکاتلندیارد مردشان را خواهد گرفت. فیلم کمی طولانی است و اندکی کلیشه‌پردازی دارد، اما باید در نظر گرفت که همه‌چیز نسبتاً بی‌ضرر و نمایانگر طنز بریتانیایی اوایل دهه ۱۹۶۰ است؛ اگر با آن روحیه نگاه شود، نمونهٔ خوبی است از ستاره‌ای که رهبری یک گروه لذت‌بخش را در مسیر شیطنت و هرج‌ومرج برعهده دارد.