فیلم Charlie and the Chocolate Factory 2005

به پای نسخهٔ اصلی نمی‌رسد ولی همچنان فیلمِ قابلِ‌قبولی است. جانی دپ عملاً تنها دلیلی است که این فیلم ارزش دیدن دارد؛ فکر می‌کنم هر بازیگر دیگری در آن نقش، فیلم را خراب می‌کرد. تفسیر جین وایلدِر از «ویلی وونکا» همیشه سخت‌ِ رقابت خواهد بود و با اینکه دپ تلاش می‌کند به نقش ویژگی‌های خاصی بدهد، چندان با وایلدِر قابل‌مقایسه نیست. فِردی هایمور اما در نقش...

به پای نسخهٔ اصلی نمی‌رسد ولی همچنان فیلمِ قابلِ‌قبولی است. جانی دپ عملاً تنها دلیلی است که این فیلم ارزش دیدن دارد؛ فکر می‌کنم هر بازیگر دیگری در آن نقش، فیلم را خراب می‌کرد. تفسیر جین وایلدِر از «ویلی وونکا» همیشه سخت‌ِ رقابت خواهد بود و با اینکه دپ تلاش می‌کند به نقش ویژگی‌های خاصی بدهد، چندان با وایلدِر قابل‌مقایسه نیست. فِردی هایمور اما در نقش چارلیِ هم‌نام به‌خوبی ظاهر می‌شود؛ پسری که بلیت طلایی را پیدا می‌کند و همراه پدربزرگ بازیگوشش جو (دیوید کلی) به کارخانه‌ای می‌رود که همهٔ شیرینی‌های لذیذ در آن ساخته می‌شوند. بهتر است از اینجا به بعد قضاوت‌تان دربارهٔ نسخهٔ ۱۹۷۱ را کنار بگذارید و این فیلم را بازسازی‌ای کاملاً متفاوت از داستان رولد دال ببینید. پیش‌تر با همراهان ناخوشایند چارلی آشنا می‌شویم؛ کودکانی که همهٔ زشتیِ بچه‌های لوس و بیش‌ازحد خواسته را نمایش می‌دهند—والدینی که یا اهمیتی نمی‌دهند، یا نمی‌خواهند اهمیت دهند، یا می‌خواهند از طریق موفقیت‌های فرزندانشان زندگی‌شان را تجربه کنند. جولیا وینتر احتمالاً جایزهٔ بدخلق‌ترین «وروکا سالت» را می‌برد، اما «مایک تیووی» با بازی جوردن فرا هم کم‌وبیش دست‌کَم نیست. با حضور تمام‌و‌کمالِ دپ در نقش، موسیقی‌های سرگرم‌کننده‌تر دنی الفمن نیز به این سفرِ خودیابی و کالری‌های میلیونی جان می‌بخشند. فیلم ریتمی تند و سرزنده دارد و تیم برتون تقریباً برای دو ساعت خیال‌پردازی رنگارنگش را زنده می‌کند. تأثیرگذارترین اجرا از آنِ دیپ روی است که با کاریزمای شوخش به‌عنوان اومپا-لومپا (در واقع چندین اومپا-لومپا) می‌درخشد؛ آن‌ها زحمت اصلی را می‌کشند در حالی که مردِ کت مخملیِ بنفش سهمِ خود را می‌برد. در مجموع تماشایش لذت‌بخش است، هرچند از آن چیزِ خاصی که فیلم را واقعاً منحصربه‌فرد کند، کمی کم دارد.