فیلم American Splendor 2003

هَروی که همیشه نگران است و نیمه‌گلاس را خالی می‌بیند، درمی‌یابد که سرطان گلو ندارد اما غده‌ای در گلو دارد که چند ماه توانایی حرف‌زدنش را محدود می‌کند. وقتی به خانه برمی‌گردد می‌بیند نامزدش او را ترک کرده است. هَروی تنها می‌شود و در شغل معمولی‌اش به‌عنوان کارمند بیمارستان پناه می‌گیرد؛ آن‌جا با همکارانش درباره قیمت آبنبات‌های ژله‌ای (و مناسب بودنشان برای دورۀ روزه‌داری) صحبت...

هَروی که همیشه نگران است و نیمه‌گلاس را خالی می‌بیند، درمی‌یابد که سرطان گلو ندارد اما غده‌ای در گلو دارد که چند ماه توانایی حرف‌زدنش را محدود می‌کند. وقتی به خانه برمی‌گردد می‌بیند نامزدش او را ترک کرده است. هَروی تنها می‌شود و در شغل معمولی‌اش به‌عنوان کارمند بیمارستان پناه می‌گیرد؛ آن‌جا با همکارانش درباره قیمت آبنبات‌های ژله‌ای (و مناسب بودنشان برای دورۀ روزه‌داری) صحبت می‌کند، و در خانه خود را در کتاب‌ها و مجموعه گسترده‌ی جَز دست‌دوم‌اش غرق می‌کند. در یکی از بازارهای مورد علاقه‌اش با شخصیت مرموز «کرامب» (با بازی جیمز اربانیَک / James Urbaniak) آشنا می‌شود؛ کسی که طرح‌های کارت تبریک را می‌سازد. آن‌ها در سال‌های بعد دوستان باقی می‌مانند و کرامب با کمیک‌های خودش به موفقیت می‌رسد. این موفقیت هَروی را تشویق می‌کند که خودش یک نشریه‌ی زمخت‌تر بسازد که از دوران آمریکا زیر ریاست‌جمهوری جیمی کارتر الهام می‌گیرد و چندان ملایم نیست. این نشریه شاید یک موفقیتِ تمام‌عیار نباشد، اما هَروی را به برنامه‌های گفت‌وگوی تلویزیونی تا حدی تحقیرآمیز می‌کشاند و او با «جویس» (با بازی هوپ دیویس / Hope Davis) آشنا می‌شود؛ کسی که خیلی زود می‌فهمد هم‌دل اوست و محرکی قدرتمند برای موفقیت‌هایش می‌شود، هرچند بین آن‌ها گه‌گاه اختلافاتی هم رخ می‌دهد. به‌موازات این روایت سرگرم‌کننده و انتقادی از زندگی‌اش، فیلم بخش مستندگونه‌ای را نشان می‌دهد که در آن خودِ هاروی پکار (Harvey Pekar) حضور دارد؛ حضور او مثل ضدهیجانِ رنگ و وارنگِ بازیِ جیامّاتی عمل می‌کند و درعین‌حال اصالت روایت را تأیید می‌کند. این بخش‌ها وقایع را از منظر دیگری بازگویی نمی‌کنند، بلکه به‌عنوان لنگری از واقعیت یادآوری می‌کنند که آنچه ممکن است اندکی مضحک به‌نظر برسد، ریشه در حقیقت دارد. در بسیاری جهات فیلم مرا به یاد ساخته‌هایی از وودی آلن انداخت؛ تکیه‌اش بر موسیقی و ساختار اپیزودیک، اثری میان واقعیت و داستان پدید می‌آورد که در جریان پیچ‌وخم‌های نامنظم زندگیِ هَروی لبخند و اخم‌های تماشاگر را برمی‌انگیزد.