فیلم Cowboys & Aliens 2011

همان‌قدر بد که به نظر می‌آید. روی استیون اسپیلبرگ حساب کنید که بیگانگان را در تقریباً هر موقعیتی جا می‌دهد. او آن‌ها را حتی وارد ایندیانا جونز کرد که خوشم نیامد، و حالا موفق شده یک وسترن با بیگانگان بسازد. همان‌طور که حدس می‌زدید، دیشب «Cowboys & Aliens» را دیدیم. فیلم نسبتاً قابل قبولی بود. دیدن بیگانگان در یک وسترن آن‌قدر که می‌ترسیدم آزاردهنده نبود. هریسون فورد...

همان‌قدر بد که به نظر می‌آید. روی استیون اسپیلبرگ حساب کنید که بیگانگان را در تقریباً هر موقعیتی جا می‌دهد. او آن‌ها را حتی وارد ایندیانا جونز کرد که خوشم نیامد، و حالا موفق شده یک وسترن با بیگانگان بسازد. همان‌طور که حدس می‌زدید، دیشب «Cowboys & Aliens» را دیدیم. فیلم نسبتاً قابل قبولی بود. دیدن بیگانگان در یک وسترن آن‌قدر که می‌ترسیدم آزاردهنده نبود. هریسون فورد هم... خوب... هریسون فورد است؛ همیشه نکتهٔ مثبت فیلم است. نکتۀ آزاردهنده این بود که بخش مربوط به بیگانگان در جاهایی کاملاً غیرمنطقی بود. با وجود اینکه با یک نوع گونهٔ فضایی روبه‌رو هستیم، گروهی از انسان‌های ضعیف نه تنها توانستند مستقیم تا سفینه‌شان پیش بروند، بلکه روی آن هم رفتند و چوب‌های دینامیت قدیمی داخلش انداختند و آشیانه‌شان را منفجر کردند. واقعاً؟ و هر بار که این بیگانگان — که قرار بود پیشرفته باشند — ظاهر می‌شدند، مثل حیوانات دیوانه رفتار می‌کردند. قطعاً صحنه‌های هک‌کردن و پارۀ پارۀ کردن بیگانگان جلوه‌های خوبی داشت، اما در مجموع کیفیت فیلم را پایین آورد. ایدهٔ جالبی دارد، اما متأسفانه قبلاً خیلی شبیهش ساخته شده است. کلیشه‌های زیادی در فیلم هست و همین مانع از لذت بردن می‌شود... جز اولیویا وایلد و سم راک‌ول؛ آن‌ها خوب‌اند و می‌مانند. پس... این فیلم خسته‌کننده بود. و این برای فیلمی با عنوان «Cowboys & Aliens» عجیب است؛ دو ژانری که معمولاً از خسته‌کننده بودن دورند. من وسترن و علمی-تخیلی را دوست دارم؛ این فیلم باید حسابی پرهیجان و مناسب پاپ‌کورن‌خوری می‌بود. اما خسته‌کننده بود. شروعش واقعاً خوب است: مرد زخمی تنها در بیابان، واضحاً تازه از یک نزاع بیرون آمده... و بعد آن حس آشنا را می‌دهد که انگار قبلاً این را دیده‌اید، تنها تفاوت تکنولوژی بیگانه روی مچ اوست. بعد چند کلیشه از اسپَگِتی وسترن‌ها را پیش می‌آورد. اگر تا آن موقع هنوز جذب نشده‌اید، واقعاً تماشاگر صبوری هستید. از آنجا وارد فضای علمی-تخیلی می‌شود... یا بیشتر علمی-تخیلی می‌شود... اما این تغییر فیلم را بهتر نمی‌کند؛ شما کم‌وبیش در فکر شام فردا می‌افتید. وقتی پرده کنار می‌رود و سرخ‌پوستان را می‌بینید، آن شامی که بهش فکر می‌کردید ناگهان تبدیل به یک غذای لذیذ می‌شود و احتمالاً تماشاگر همراه‌تان را که با وجود بی‌میلی دو ژانر با شما تماشا کرده، تحت تأثیر قرار می‌دهد. و تا پایان فیلم دلتان می‌خواهد چرتی بزنید و تعجب می‌کنید که چنین چیزی چطور ممکن بود در فیلمی با عنوان «Cowboys & Aliens» رخ دهد.