فیلم The Lords of Salem 2012

The Lords of Salem (اربابان سالم) — فیلمی از راب زامبی که در سال 2012 منتشر شد — داستان هِیدی را دنبال می‌کند: دی‌جی محلیِ سالم، ماساچوست، شهری که به محاکمات جادوگری 1692 معروف است. هِیدی که از اعتیاد در حال بازتوانی است، بسته‌ای چوبی حاوی یک صفحه وینیل از گروهی به‌نام «لردها» دریافت می‌کند. پس از پخش آن صفحه در خانه، سردردها و توهماتی...

The Lords of Salem (اربابان سالم) — فیلمی از راب زامبی که در سال 2012 منتشر شد — داستان هِیدی را دنبال می‌کند: دی‌جی محلیِ سالم، ماساچوست، شهری که به محاکمات جادوگری 1692 معروف است. هِیدی که از اعتیاد در حال بازتوانی است، بسته‌ای چوبی حاوی یک صفحه وینیل از گروهی به‌نام «لردها» دریافت می‌کند. پس از پخش آن صفحه در خانه، سردردها و توهماتی از یک کابال قرن هفدهمی می‌بیند که به نوعی مراسم زایمان مشکوک مشغول‌اند، گویی در تلاش‌اند خود شیطان را وارد جهان کنند. همکاران مردِ رادیویی او صرفاً آهنگ را به‌عنوان ترانه‌ای سنگین و بیگانه می‌شنوند و آن را در برنامهٔ زنده پخش می‌کنند؛ اما این موسیقی بر بسیاری از شنونده‌های زن تأثیری خلسه‌وار می‌گذارد. از آن نقطه به بعد، وضعیت روانی هِیدی رو به زوال می‌رود، سردردها و توهمات بیشتر می‌شوند، بازگشت به مواد مخدر کمکی نمی‌کند و موجبات نگرانی وقتی‌که مالک و دو دوست مرموز او، عملاً کنجکاوی و توجهی مشکوک نسبت به سرنوشت هِیدی نشان می‌دهند. سرنوشت هِیدی او را به کنسرت «لردها» می‌کشاند — کنسرتی که در بسیاری جهات تبدیل به «کنسرت خودِ او» می‌شود — و سرنخی در باب اتاقی خالی در انتهای راهرو که بهتر است تماشاگر خودش کشف کند. در بسیاری از لحظات، The Lords of Salem یکی از محدودشده‌ترین آثار بلند راب زامبی است؛ فیلمی کند و تأمل‌برانگیز که بیشتر زمانش صرف آشنایی با قهرمانان و ایجاد همذات‌پنداری (یا افزایش احساس نگرانی دربارهٔ شخصیت‌های منفی) می‌شود. بازی شِری مون زامبی در نقش هِیدی قدرتمند است و بازیگران مکمل از جمله دی والاس، جودی گیسون و بروس دیویسن اجراهای خوبی دارند. با این حال آن‌چه این فیلم را تفرقه‌انگیز می‌کند، بخش‌هایی است که کاملاً رها می‌شوند — به‌خصوص پایانی که از قلمرو واقعیت محسوس شیرجه‌ای وحشیانه به دریای جنون می‌زند. این فیلم کمتر یک اثر خون‌آشامیِ رادیکال است و بیشتر به یک هنر-وحشت اروپایی با حال‌وهوای نوستالژیک شبیه است؛ تصویربرداری و ترکیب‌بندی‌هایی که یادآور آثار هالوسیناتور داریو آرژنتو و فیلم‌هایی مثل Suspiria است. تصاویر بسیار چشم‌گیر و جسورانه‌اند و اگر با کارهای قبلی زامبی آشنایید، می‌توان انتظار چنین گزاره‌های بصری‌ای را داشت؛ اما این سبکِ هنریِ نوستالژیک در مرزی باریک بین جسارت و مضحک بودن حرکت می‌کند و بسته به پذیرش شما از این زبان سینمایی، ممکن است از فیلم جدا شوید یا با آن همراه شوید. بودجهٔ نسبتاً کم (گزارش‌هایی بین 1.5 تا 2.5 میلیون دلار) تا وقتی افکت‌های جاه‌طلبانه‌تری ظاهر نشوند، مشکل‌ساز نمی‌شود؛ اما در آن لحظات، اگر با فیلم همراه نباشید، آثار محدودیت بودجه ممکن است مزاحم تجربه شوند. از نظر سبک، فیلم عناصری از آثار کلاسیکِ وحشت مانند The City of the Dead (Horror Hotel)، Rosemary’s Baby، The Wicker Man و To the Devil a Daughter را بازمی‌آفریند ــ و در مقایسه‌هایی حتی با فیلمِ آرام و نوستالژیک Ti West یعنی The House of the Devil قابل قیاس است، با آن تفاوت که این‌جا رنگ‌ و بوی «زامبی» بیشتری حس می‌شود. موسیقی، فضا، کارگردانی و دکوربندی‌ها در سطح مطلوبی قرار دارند و نشان می‌دهند زامبی از روزهای اولیهٔ فیلم‌سازی خود پیشرفت کرده است. مضمون فیلم حول جادو و شیطان‌پرستی است و برداشت آن از جادوگری صریحاً منفی است؛ فیلم نشان می‌دهد که روی‌آوردن به راه جادوگری در نهایت تبدیل به خشونت و فساد و تباهی می‌شود. همچنین در سکانس‌هایی نمادگرایی مسیحی و شیطانی به‌طور همزمان حضور دارند. لازم است اشاره شود که فیلم در بازنمایی تاریخیِ محاکمات سالم تا حدی اشتباه دارد؛ محکومان آن دوران به‌طور معمول گردن‌زده یا حلق‌آویز شدند و ادعای سوزاندن تعداد زیادی از محکومان نادرست است (در محاکمات سالم 19 نفر اعدام شدند و یک نفر تحت فشار سنگ‌باران کشته شد). The Lords of Salem فیلمی موکد و تقسیم‌کننده است: برای تماشاگرانی که با سبکِ «هنر-وحشتِ نوستالژیک» ارتباط برقرار می‌کنند، تجربه‌ای بصری و ذهنی قدرتمند و خوش‌ساخت ارائه می‌دهد؛ اما برای کسانی که دنبال روایت واقع‌گرایانه و پاسخ‌های روشن‌اند، فیلم ممکن است ناموفق یا آزاردهنده جلوه کند. به‌طور کلی، اگر از آثار هالوسیناتور و وحشت روان‌شناختیِ نوستالژیک خوشتان می‌آید و صحنه‌های رمزآلود و نمادین را می‌پذیرید، تماشای این فیلم توصیه می‌شود — هرچند که نظرات دربارهٔ آن بسیار متفاوت خواهد بود. مدت زمان: حدود 1 ساعت و 41 دقیقه. فیلمبرداری در سالم، ماساچوست و مکان‌هایی در ایالت کالیفرنیا انجام شده است.