فیلم Resident Evil: Apocalypse 2004

من طرفدار سرگرمی‌های سطحی‌ام (برای من Swordfish و xXx لذت‌های گناه‌آلود هستند)، اما این فیلم حتی برای زمان خودش هم نوآوری ندارد. بازی برخی بازیگران ضعیف است (هرچند میلا جووویچ کمترین مشکل را داشت). بعضی صحنه‌های اکشن قابل قبول‌اند، اما بقیه فیلم وقت‌تلف‌کردن به‌نظر می‌رسد. امتیاز: 2 از 5. واضح است که نظرم جانبدارانه است؛ می‌دانم امتیازی که به این فیلم می‌دهم کاملاً منطبق بر کیفیتش...

من طرفدار سرگرمی‌های سطحی‌ام (برای من Swordfish و xXx لذت‌های گناه‌آلود هستند)، اما این فیلم حتی برای زمان خودش هم نوآوری ندارد. بازی برخی بازیگران ضعیف است (هرچند میلا جووویچ کمترین مشکل را داشت). بعضی صحنه‌های اکشن قابل قبول‌اند، اما بقیه فیلم وقت‌تلف‌کردن به‌نظر می‌رسد. امتیاز: 2 از 5. واضح است که نظرم جانبدارانه است؛ می‌دانم امتیازی که به این فیلم می‌دهم کاملاً منطبق بر کیفیتش نیست، اما دلایل من برای نزدیک دانستن این فیلم به 5 از 5 چنین‌اند: 1. من طرفدار بزرگ بازی‌های رزیدنت ایول هستم و این فیلم از مجموعهٔ پل دابلیو‌اس اندرسون بیشترین شباهت را به بازی‌ها دارد. 2. با پدرم بزرگ شدم که این فیلم را بارها با هم می‌دیدیم، بنابراین برایم نوستالژی زیادی دارد. 3. معرفی جیل والنتاین و کارلوس اولیرا فوق‌العاده است. 4. داستان سقوط راکون سیتی زیر سیل زامبی‌ها و تلاش گروه کوچکی از قهرمانان برای زنده ماندن، از محبوب‌ترین طرح‌های فرنچایز است. 5. زامبی‌های زیاد و اکشن فراوان. فیلم موردعلاقه‌ام از این سری است. آپوکالیپس بازی مورد علاقه‌ام هم بود. مبارزه با نمسیس که موجودی بزرگ، کند و بسیار قدرتمند شبیه زامبی است، جذاب بود. رزیدنت ایول: آپوکالیپس (۲۰۰۴) جهت‌گیری را به سمت اکشن سنگین‌تر برده و در نتیجه برخی از عناصر مؤثر فیلم اول را از دست داده است. داستان ساده و تا حدودی جالب است، اما عمق چندانی ندارد و بیشتر شبیه به بهانه‌ای برای کنار هم گذاشتن سکانس‌های اکشن است تا یک روایت خوب توسعه‌یافته. عناصر وحشت تقریباً پس‌زمینه‌اند و زامبی‌ها در فضای کلی که بیش‌تر به یک اکشن اغراق‌شده شبیه است، بی‌قرار جلوه می‌کنند. انتخاب‌های کارگردانی سؤال‌برانگیزند؛ دوربین لرزان بیش از حد و نماهای اغراق‌شده باعث شده برخی صحنه‌های اکشن سخت دنبال شوند. اسلوموشن ایدهٔ خوبی است اما آن‌قدر تکرار شده که تبدیل به قِرِک شده است نه یک انتخاب سبک‌شناسانه. با این حال، فیلم‌برداری در چند سکانس کلیدی لحظاتی از خود نشان می‌دهد. معرفی نمسیس خوب انجام شده، هرچند حضور کلی‌اش می‌توانست قوی‌تر باشد. میلا جووویچ همچنان نقطهٔ قوت است و همچون همیشه ترکیبی از بی‌رحمی و سبک بی‌تکلف را با حرکات فوق‌العاده اجرا می‌کند. دیالوگ‌ها ساده و گاهی شعارگونه‌اند و وزن زیادی به داستان اضافه نمی‌کنند. موسیقی فضای صنعتی و تهاجمی فیلم اول را حفظ کرده، اما اجرای کلی فیلم ناهماهنگ است. اگر دنبال اکشن بدون مغز هستید، سرگرم‌کننده است، اما به‌عنوان دنباله‌ای برای رزیدنت ایول قطعاً یک پله پایین‌تر است. دیدن یک شخصیت از استار تراک در این فیلم جالب بود. من دارم کل مجموعهٔ رزیدنت ایول را دوباره می‌بینم و از تماشای فیلم دوم لذت بردم. فیلم به‌خوبی از جایی که فیلم قبل تمام شده بود ادامه می‌دهد و تلاش نکرده تا فیلم اول را بازتولید کند که این نکته مثبت است. داستان خوب، هیولاهای جدید و طرح قابل‌قبولی دارد. تمرکز بیشتر روی اکشن این بار بود، اما همچنان فیلم خوبی است.