فیلم Frankenstein vs. the Mummy 2015

تصور می‌کنید امروزه دانشگاهی کسی را با نام «دکتر ویکتور فرانکشتاین» استخدام کند؟ خب، یکی در نیویورک فکر کرده او بهترین گزینه است و بله، مکس رایزر دوباره در حال انجام همان ترفندهای اجدادی‌ست، همراه با سرپرست خوابگاه «کارتر» (جان پیکت). در همین دانشگاه، مصریان‌شناس «خلیل» (اشتون لی) تازه از یک کاوش برگشته و مومیایی فرعون افسانه‌ای «یو سرکاره» را همراه دارد که به‌خاطر مهربانی...

تصور می‌کنید امروزه دانشگاهی کسی را با نام «دکتر ویکتور فرانکشتاین» استخدام کند؟ خب، یکی در نیویورک فکر کرده او بهترین گزینه است و بله، مکس رایزر دوباره در حال انجام همان ترفندهای اجدادی‌ست، همراه با سرپرست خوابگاه «کارتر» (جان پیکت). در همین دانشگاه، مصریان‌شناس «خلیل» (اشتون لی) تازه از یک کاوش برگشته و مومیایی فرعون افسانه‌ای «یو سرکاره» را همراه دارد که به‌خاطر مهربانی معروف نبوده. لازم نیست دانشمند بزرگی باشید تا بفهمید بعد از نوشیدن خون، خوردن قلب، شوک‌درمانی الکتریکی و خواندن ورد چه اتفاقی قرار است بیفتد — همه اینها با مجموعه‌ای از جلوه‌های ویژه کامپیوتری کم‌بودجه و دیالوگ‌هایی که انگار از خردکن راجر کورمن بیرون آمده‌اند (و نه لزوماً به ترتیب درست) نمایش داده می‌شود. با مدت تقریبی دو ساعت، این فیلم عملاً یک داستان دهشتناک طولانی‌ست، و کارگردان دامیِن لئون شایسته قدردانی است که توانسته بودجه‌ای فراهم کند تا قبض برق نسبتاً قابل‌توجهی را پرداخت کند — این تنها منبع هر گونه جرقه‌ای در میان بازیگران نسبتاً افتضاح است. بدتر اینکه عنوان فیلم تا حد زیادی گمراه‌کننده است؛ عملاً دو ماجراجویی جداگانه در جریان‌اند و تا اواخر فیلم این دو جنازه‌احیاشده خیلی دیر هم را نمی‌بینند، چه برسد به درگیری. برای انصاف، همان چند دقیقه‌ای که با هم روبه‌رو می‌شوند خوش‌ساخت و خلاقانه‌اند، و مومیایی «یو سرکاره» واقعاً کمی قابل‌باور به نظر می‌رسد، اما همه‌چیز متأسفانه خیلی کم و خیلی دیر است. ایده بدی نیست و با فیلم‌برداری سیاه‌وسفید، یک زوج بازیگر انسانی بهتر و تعامل بیشتر میان هیولا و مومیایی، می‌توانست تماشای قابل‌قبولی باشد. اما چنین نشد. متأسفم.