فیلم New Jack City 1991

نیو جک سیتی فیلمی پیچیده، ساختگی و سنگین‌دست است که با زیرنویسی تمام می‌شود که به ما هشدار می‌دهد «با مشکل [مواد مخدر] واقع‌بینانه روبه‌رو شویم، بدون شعارها و وعده‌های توخالی.» خب، شخصیت‌های فیلم قطعاً از شعارهای توخالی پرهیز می‌کنند اما به جایش برخی از به‌یادماندنی‌ترین دیالوگ‌های سینما را دارند («بشین با اون پشت پنج‌دلاری‌ات قبل از اینکه پول خرد کنم»، «انقدر دلم می‌خواد بهت...

نیو جک سیتی فیلمی پیچیده، ساختگی و سنگین‌دست است که با زیرنویسی تمام می‌شود که به ما هشدار می‌دهد «با مشکل [مواد مخدر] واقع‌بینانه روبه‌رو شویم، بدون شعارها و وعده‌های توخالی.» خب، شخصیت‌های فیلم قطعاً از شعارهای توخالی پرهیز می‌کنند اما به جایش برخی از به‌یادماندنی‌ترین دیالوگ‌های سینما را دارند («بشین با اون پشت پنج‌دلاری‌ات قبل از اینکه پول خرد کنم»، «انقدر دلم می‌خواد بهت شلیک کنم که آلت‌تناسلی‌ام سفت شده» و ...)، اما شاید گفتن اینکه آن‌ها مسئله را واقع‌گرایانه حل می‌کنند کمی اغراق باشد — و در واقع نکات کوچک، مثل همان نمایشگر قرمز دیجیتال که آشناست، شک و تردید در روایت ایجاد می‌کند؛ در مقابل، فیل در اتاق — یعنی تصرف و تبدیل یک مجتمع آپارتمانی کامل به یک خانه بزرگ کراک — بر اساس واقعیت است (گاه‌و‌بی‌گاه سخت‌ترین چیزها برای باور، واقعی‌ترین‌اند؛ مقایسه کنید با هواپیمای تجاری که وارونه پرواز می‌کند در فیلم Flight). فیلم‌نامه گاهی کلیشه‌ای و گاهی کاملاً بی‌معناست، اما همیشه، همان‌طور که اشاره کردم، بی‌پایان سرگرم‌کننده و نقل‌قول‌پذیر است. همچنین داستان تا حدی توسعه‌یافته نیست اما سطحی هم نیست و در مجموع روح فیلم در جای درستی قرار دارد. این فیلم سرزنده است، اما فقط مخصوص کسانی که به رنگ‌های روشن علاقه دارند نیست؛ نیو جک سیتی اهمیت نگاه کردن فراتر از ظاهر را می‌فهمد. صحنه‌ای که با بینامتنی روشنایی می‌بخشد، ضدقهرمانان را نشان می‌دهد که فیلم اسکارفیس را تماشا می‌کنند و به این نتیجه می‌رسند که تنها کار اشتباه تونی مونتانا «بی‌احتیاط» شدنش بود. با این حال، این طنز آگاهی‌بخش به‌طرزی نامفهوم برای رپرهایی مثل لیل وین و تایگا (هر دو خود را «یانگ نینو» معرفی کرده‌اند؛ آیا به خاطر ندارند یا برایشان مهم نیست که نینو براون در مقطعی عملاً از یک دختر بچه به‌عنوان سپر انسانی استفاده می‌کند؟) گم شده است، و این آن‌ها را دو برابر نادان‌تر از کسانی می‌سازد که پس از دیدن اسکارفیس فکر می‌کنند تونی مونتانا الگوی مناسبی است. در مجموع، نیو جک سیتی تلاشی تا حدی ناهماهنگ است که لحظات ضعیفش با صرفاً استایل بر سرپا می‌مانند و به حالتی نوآرگونه می‌رسد که در آن آنچه گفته و انجام می‌شود، در درجه دوم قرار می‌گیرد نسبت به نحوه بیان و اجرای آن — و از این منظر اجرای ستاره‌ساز وسلی اسنایپس (و نقشی که می‌توانست نقطه عطفی برای کریس راک باشد)، همراه با بازی‌های محکم و متنوع گروه بازیگران (از جاد نلسون تا بیل کوبز که همان زمان هم نقش پیرمرد را بازی می‌کرد) و کارگردانی مطمئن ماریو ون پیبلز، چسبی است که فیلم را سرپا نگه می‌دارد.