فیلم Across the River and Into the Trees 2022

با نزدیک شدن به مرگ، چگونه باید با آن مواجه شویم؟ آیا باید از آن ترسید؟ آیا باید با آرامش و بدون احساس تسلیم شویم؟ آیا باید به عنوان نتیجه منطقی وجود جسمانی‌مان آن را بپذیریم؟ یا اینکه باید باGrace و پذیرش سنجیده‌ای به آن برخورد کنیم، همان‌طور که در آخرین کلمات ژنرال کنفدراسیون، توماس "استون‌وال" جکسون بیان شده: "بگذارید از رودخانه عبور کنیم و...

با نزدیک شدن به مرگ، چگونه باید با آن مواجه شویم؟ آیا باید از آن ترسید؟ آیا باید با آرامش و بدون احساس تسلیم شویم؟ آیا باید به عنوان نتیجه منطقی وجود جسمانی‌مان آن را بپذیریم؟ یا اینکه باید باGrace و پذیرش سنجیده‌ای به آن برخورد کنیم، همان‌طور که در آخرین کلمات ژنرال کنفدراسیون، توماس "استون‌وال" جکسون بیان شده: "بگذارید از رودخانه عبور کنیم و زیر سایه درختان استراحت کنیم." این احساس در عنوان این فیلم، که اقتباسی از رمان ارنست همینگوی در سال 1950 با همین نام است، منعکس شده است. نسخه سینمایی این اثر به کارگردانی پائولا اورتیز داستان سرهنگ ریچارد کانت‌ول (با بازی لیو شریبر) را روایت می‌کند، افسر ارتش ایالات متحده که در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم در ایتالیا خدمت می‌کند. سرهنگ به بیماری قلبی مبتلا است اما مانند یک سرباز متعهد و کامل با شرایط خود روبرو می‌شود. او از تمام تلاش‌ها برای درمان خود سر باز می‌زند و در عوض تصمیم می‌گیرد قبل از روز شکار، از ونیز دیدن کند. اما پیش از اجرای این برنامه، حوادث مختلفی توجه او را جلب می‌کند، از جمله تفکرات عمیق درباره گذشته پرآشوبش در زمان جنگ (که در هر دو جنگ بزرگ خدمت کرده است)، زیبایی شهر کانال‌ها و همراهی یک کنتس جوان (با بازی ماتیلدا دی آنجلیس) که در یک ازدواج ترتیبی بدون عشق گرفتار است و بیشتر تحت تأثیر ملاحظات مالی خانواده‌اش قرار دارد تا عشق واقعی. این رویدادها به سرهنگ فرصتی می‌دهند تا درباره زندگی، پشیمانی‌ها، عشق‌ها، فرصت‌های از دست رفته و آینده‌اش (یا آنچه ممکن است باقی مانده باشد) فکر کند. نتیجه این داستان، حکایت آرام، شاعرانه و اغلب به شدت غم‌انگیزی است که با مجموعه‌ای از گفتگوهای عمیق مشخص می‌شود و به او (و همه ما) موضوعات زیادی برای تأمل می‌دهد. متأسفانه، ارائه این مطالب در برخی مواقع به دقت و وضوح بیشتری نیاز دارد و این کمبود می‌تواند به تمایل آن به گفت‌وگوی بیش از حد و کمی بی‌تمرکزی منجر شود. این امر با توجه به ماهیت شرایط موجود در این روایت، که درمان آن اغلب به سردرگمی و ابهام بیشتری منجر می‌شود تا بیان صریح و روشنگرانه، جای تأسف دارد. متأسفانه، این کاستی همچنین از عملکردهای فوق‌العاده دو بازیگر اصلی می‌کاهد که شخصیت‌های خود را با صداقت، عمق و sincerity و همچنین آسیب‌پذیری محاسبه‌شده‌ای به تصویر می‌کشند. از نقاط قوت فیلم می‌توان به طراحی تولید زیبا و تصویربرداری خیره‌کننده‌اش (به‌ویژه از مکان‌های کمتر شناخته‌شده ونیز) اشاره کرد که واقعاً تماشایی است و تقریباً در هر فریم آن قابل تحسین است. با این حال، متأسفانه بقیه فیلم به این ویژگی‌های عالی نمی‌رسد. شاید این امر به بخشی از منبع اصلی برگردد که، با وجود موفقیت تجاری در زمان انتشار، به اندازه دیگر آثار نویسنده از نظر نقدی مورد توجه قرار نگرفت. به نظر می‌رسد که یک پیام معنادار در این مواد (و در این فیلم) نهفته است که هرگز به اندازه کافی به سطح نمی‌آید، با توجه به موضوعات فکری که سعی در بیان آن داشت.