فیلم Coffy 1973

در طول عشقِ سینمایی‌ام، از تعداد کمی از فیلم‌ها که بازیِ پم گرایر — یکی از بازیگران محبوبم در فضای فیلم‌های «B» آمریکایی — یا کارگردانیِ جک هیل را داشته‌اند، واقعاً لذت برده‌ام. به‌ویژه آثاری که این دو با هم ساخته‌اند، مثل "Foxy Brown" و این فیلم، از نظر من در کنار سه‌گانهٔ "Shaft" و "Super Fly" جزو شاهکارهای ژانر «اکشن شهری» دههٔ ۷۰ هستند....

در طول عشقِ سینمایی‌ام، از تعداد کمی از فیلم‌ها که بازیِ پم گرایر — یکی از بازیگران محبوبم در فضای فیلم‌های «B» آمریکایی — یا کارگردانیِ جک هیل را داشته‌اند، واقعاً لذت برده‌ام. به‌ویژه آثاری که این دو با هم ساخته‌اند، مثل "Foxy Brown" و این فیلم، از نظر من در کنار سه‌گانهٔ "Shaft" و "Super Fly" جزو شاهکارهای ژانر «اکشن شهری» دههٔ ۷۰ هستند. پم گرایر که تنها ۲۴ سال داشت هنگام ساخت این فیلم، بدون شک یکی از زیباترین و هیجان‌انگیزترین زنانی بود که روی سلولویید آمده‌اند. ضمن اینکه دو فیلم کوتاه جک هیل ــ «The Host» و «Switchblade Sisters» ــ را هم می‌پسندم، اما در این اثر ریتم و نوع فیلم‌برداری هیل در سطحی کاملاً متفاوت قرار دارد. برای ما دوستداران سینما تأسف‌آور است که او در سن نسبتاً کمِ ۴۲ سال و در دورانی که داشت به اوج می‌رسید، تصمیم گرفت از سینما کناره‌گیری کند و وقتش را صرف نوشتن رمان و تمرین مدیتیشن همراه با همسرش بکند؛ با این حال از فیلم‌هایی که ساخته سپاسگزارم. موسیقی متنِ فیلم ــ و به‌ویژه ترانهٔ عنوانِ فوق‌العادهٔ آن ــ اثرِ یکی از خوانندگان و نوازندگان برجستهٔ جاز/فانکِ آن دوره، روی آیرز، در کنار آثار کرتِیس میفیلد برای "Super Fly" از واجباتِ شنیدنی برای علاقه‌مندان این نوع موسیقی است. هرچه دربارهٔ او به‌عنوان فیلم‌ساز گفته شود، من خوشحالم که کوئنتین تارانتینو با بازنشر آثار و انتخاب پم گرایر برای نقش اصلی "Jackie Brown" دوباره توجهی به این بازیگر و کارگردان جلب کرد. این اقدامِ تارانتینو، اگرچه درخور توجه کمترِ عموم است، اما به‌طور چشمگیری به زنده نگه‌داشتن و شناساندن این پدیدآورندگانِ نادیده‌گرفته‌شده به نسل‌های بعد کمک کرده است. موسیقی متنِ درخشانِ روی آیرز، طراحی لباس‌های عالی و لحظات خوبی در فیلم هست، اما چند بازی نه‌چندان موفق کلیت اثر را پایین می‌آورد. کند اما لذت‌بخش — 3 از 5.