فیلم Kill Me Again 1989

اولین تجربه‌های جان دال در ژانر نوآر نو. «Kill Me Again» را جان دال کارگردانی کرده و فیلمنامه را با دیوید دابلیو. وارفیلد نوشته است. در فیلم وال کیلمر، جوان واهلی، مایکل مدسن، پت مالیگان و نیک دیمیتری بازی می‌کنند. موسیقی اثر توسط ویلیام اولویس و فیلم‌برداری توسط ژاک استین انجام شده است. داستان درباره کارآگاهی به نام جک اندروز (با بازی کیلمر) است که با زنی...

اولین تجربه‌های جان دال در ژانر نوآر نو. «Kill Me Again» را جان دال کارگردانی کرده و فیلمنامه را با دیوید دابلیو. وارفیلد نوشته است. در فیلم وال کیلمر، جوان واهلی، مایکل مدسن، پت مالیگان و نیک دیمیتری بازی می‌کنند. موسیقی اثر توسط ویلیام اولویس و فیلم‌برداری توسط ژاک استین انجام شده است. داستان درباره کارآگاهی به نام جک اندروز (با بازی کیلمر) است که با زنی زیبا آشنا می‌شود؛ زنی که از دست مافیا و دوست‌پسر روانی‌اش فرار می‌کند. دال عاشق فیلم نوآر است و این موضوع پس از سال‌ها کار او کاملاً روشن شده است. او بعدها آثاری برجسته مثل «رد راک وست» و «آخرین اغوا» را ساخت که از بهترین‌های شاخه نوآر نو به‌شمار می‌آیند. «Kill Me Again» (که خود عنوانی کلاسیکِ نوآر دارد) نخستین تجربه کارگردانی بلند دال است و مثل بسیاری از اولین فیلم‌های کارگردانانی که شیفتۀ ژانر خاصی‌اند، تنها نویددهنده چیزهای بهتر در آینده است. متأسفانه، با اینکه فیلم در چارچوب نوآر تا حدی محکم اجرا شده، اما بیش از حد بنا به الگوها و کلیشه‌ها عمل می‌کند. عناصر استاندارد نوآر رعایت شده‌اند: قهرمان مرد که با تحریک فم‌فاتال وارد تاریکی می‌شود، یک روانی خشن، چند پیچش روایی و برخی تمهیدات بصری از طریق دوربین و لنزها. جذابیت داستان عمدتاً متکی به ترفندهای شخصیتِ فم‌فاتالِ واهلی است و در بخش‌های ابتدایی او نقش غالب را دارد، اما بعدتر فیلم تا حدودی از او فاصله می‌گیرد و ریتم افت می‌کند؛ چون کارآگاه خستهٔ کیلمر به پیشروی ادامه می‌دهد و جذابیت شخصیت‌ها کمتر می‌شود. برای طرفداران بازیگران، فیلم ارزش دیدن دارد (هرچند کیلمر کمی نامتناسب نقش است و فاصله‌ای با آثار برجسته نوآری که بعداً بازی کرد — مانند «Heat»، «The Salton Sea» و «Kiss Kiss Bang Bang» — دارد)، اما بازی‌ها نه کاملاً خوب‌اند نه بد؛ با این حال مایکل مدسن در هر صحنه‌ای که حضور دارد تأثیرگذار است. فیلمنامه و طرح داستان تنها به‌عنوان یک درام پرتنش سطحی قابل قبول‌اند، اما کافی هست که تماشاگر را تا رسیدن به اوج فیلم همراه نگه دارد. طرفداران نوآر می‌توانند از فیلم چیزهای قابل‌توجهی به دست آورند و تماشای آن زمان‌سربر نیست، اما اثر چندان در ذهن باقی نمی‌ماند. تماشاگران عادی فیلم شایسته است این اثر را صرفاً به‌عنوان یک پرکننده وقت ببینند. امتیاز: ۶/۱۰.