فیلم Tracers 2015

شاید زندگی سینمایی بعد از پدیده مجموعه «گرگ‌ومیش» چندان مهربان نبوده با تیلوِر لاتنر هال‌مند؛ هرچند نوجوانان طرفدار آن مجموعه هنوز هم به راحتی برای دیدن او صف خواهند کشید. در تریلر خیابانیِ مشتق و پاره‌پاره «Tracers»، اندام تراشیده‌ی لاتنر بی‌شک برای هواداران پرشورش جاذبه‌ای قوی است؛ این فیلم که بیش از اندازه خودنمایی ستاره‌محور به نظر می‌رسد، ممکن است حتی از دیدن او در...

شاید زندگی سینمایی بعد از پدیده مجموعه «گرگ‌ومیش» چندان مهربان نبوده با تیلوِر لاتنر هال‌مند؛ هرچند نوجوانان طرفدار آن مجموعه هنوز هم به راحتی برای دیدن او صف خواهند کشید. در تریلر خیابانیِ مشتق و پاره‌پاره «Tracers»، اندام تراشیده‌ی لاتنر بی‌شک برای هواداران پرشورش جاذبه‌ای قوی است؛ این فیلم که بیش از اندازه خودنمایی ستاره‌محور به نظر می‌رسد، ممکن است حتی از دیدن او در حال خواندن دفترچه تلفن عمه‌تان هم جذاب‌تر باشد. نکتهٔ مثبتِ اصلی «Tracers» بدون شک توانایی فیزیکی و تحرکِ لاتنر است: او با هنرمندی حرکات آکروباتیک و انرژی بدنی‌اش را به نمایش می‌گذارد و به فیلم سرعت و هیجان می‌بخشد. جای تأسف است که کارگردان، دانیل بنمایور، فیلمی پُرشتاب اما کم‌جان ساخته که بین ژست‌های ژیمناستیک چشمگیر شخصیت لاتنر، قصه‌ای لاغر و ناکافی دارد. پایۀ وجود «Tracers» چه چیزی است؟ علاوه بر نمایش حرکات خیابانیِ ستارهٔ فیلم، گول‌زدنِ فیلم با جلوه‌دادنِ هنر پارکور است. پارکور زمانی در «District B13» فرانسوی تازگی و تمایز ایجاد کرد، اما در «Tracers» بدل به تقلیدی تکراری شده و هرگز به اکشن یا داستان شفاف فیلم طعم یا عمق قابل‌توجهی نمی‌دهد. داستان دربارهٔ کَم، پیک موتوری نیویورکی (با بازی لاتنر) است که در خیابان‌های شلوغ شهر مثل گلوله‌ای از دوچرخه‌اش عبور می‌کند. اما او به‌دلیل بدهی به مافیای چینی تحت‌فشار است؛ راه‌حل روشن است: باید پول را برگرداند، وگرنه خودش و عزیزانش تاوان می‌دهند. اوضاع برای کَم وقتی حادثه‌ای منجر به آشنایی اتفاقی و کششِ او به نیکی (ماریا آورگرپولوس) می‌شود کمی بهتر می‌شود. نیکی — دختر جذاب و خطرناکِ پارکورباز — او را وارد گروهی از شورشیان خیابانی می‌کند که بیشتر وقتشان را با پریدن و چرخش روی سطوح بتنی می‌گذراند. کَم به سرعت به فلسفهٔ حرکتیِ پارکور خو می‌گیرد و در آن مهارت نشان می‌دهد؛ حتی رهبر پرانرژی گروه، میِلِر (آدام ری‌نور)، از پرش‌های او خوشحال می‌شود. به‌طرزی نمادین، «Tracers» نیتِ خیر دارد؛ تلاش می‌کند هنر پارکور را ترویج کند، مثل آن فیلم‌های رقصِ زنجیره‌ایِ دههٔ ۸۰ که استودیوها یکی پس از دیگری می‌ساختند. چند صحنهٔ خوش‌ساخت و پرطراوت با پس‌زمینهٔ نیویورک وجود دارد و فیلم عملاً به لاتنرِ خوش‌اندام مجال می‌دهد تا توانایی‌های ورزشی‌اش را به نمایش بگذارد؛ چیزی که مطمئناً برای تماشاگران جوان جذاب است. با این حال، فیلم هیچ نوآوری یا خلاقیتی را همراهِ آگاهی آکروباتیکِ خود ارائه نمی‌دهد. داستان تخت و نازک، مونتاژهای وصله‌پینهٔ پارکور، مثلث عشقی سطحی میان کَم، نیکی و میلِر و بی‌تعهدی شخصیتِ کَم به عواقب دردسرسازی‌ها، همگی «Tracers» را به یک کمدی-جنایی ضعیف بدل می‌کنند که به‌طور طنزی فاقد هر گونه پرش و تندپریدنِ واقعی است. این اثرِ نازک و پرشتاب برای نمایش توانایی‌های فیزیکیِ لاتنر طراحی شده، اما مادهٔ خامِ فیلم هرگز نتوانسته از جذابیت ستاره بهره‌برداری کند یا قصهٔ لاغر را با کشف‌های دراماتیک تقویت کند. ماریا آورگرپولوس به‌عنوان عنصر خوش‌نما حضور دارد، ولی شخصیتِ نیکی هیچ‌گاه رمزآلودی یا کنجکاویِ هوشمندانه‌ای که با نقشِ «دیوا خطرناک» تناسب داشته باشد ارائه نمی‌دهد. در کل، روایتِ بی‌پیرایه و نیمه‌تمامِ بنمایور اثری بی‌اثر است. Tracers (2015) مدت: 1 ساعت و 34 دقیقه کارگردان: دانیل بنمایور بازیگران اصلی: تیلور لاتنر، ماریا آورگرپولوس، آدام ری‌نور و دیگران امتیاز منتقد: نیم ستاره از 4 ------------------------------------- تم تکراری با دوچرخه و حرکات پارکور. اولین باری که پارکور را در فیلم دیدم «District B13» بود. بعد از آن فیلم‌های زیادی با این المان ساخته شدند که «Tracers» هم یکی از آن‌هاست. فیلم دربارهٔ یک پیک موتوری جوانِ درگیر مشکلات است که با دختری از باند پارکور آشنا می‌شود و به جمع آن‌ها می‌پیوندد؛ این تغییر سرنوشت او را رقم می‌زند و اینکه آیا دختر را به‌دست می‌آورد یا نه، با پیشرویِ داستان و چند بدل‌کاری هیجان‌انگیز مشخص می‌شود. از زمان «گرگ‌ومیش» همیشه دوست داشتم تیلور لاتنر در کار بازیگری‌اش ثبات یابد؛ چون آن زمان طرفدار او بودم. آخرین فیلمی که سه سال پیش دیدم «Abducted» بود که خوب از کار درنیامد. حداقل این فیلم وضعیت بهتری داشت، اما نه به اندازهٔ کافی. مثل همیشه امیدوارم او قوی‌تر برگردد. داستان این فیلم به کهنۀ سینمایی شبیه است؛ پیرنگی تکراری و هیچ چیز تازه‌ای ندارد. تا حدی نسخه‌ای دیگر از «Point Break» است، اما همه چیز در حدی محدود باقی می‌ماند. اضافه‌کردن پارکور و بدل‌کاری‌های دوچرخه تا حدی طعم تازه‌ای می‌دهد. بازیگران جوان و چهره‌های تازه نکات مثبت‌اند. اگر از زاویهٔ فیلم‌های درجهٔ B نگاه کنیم، سرگرم‌کننده است، اما از بیرونِ آن چشم‌انداز، قطعاً ناامیدکننده است. در نهایت همه‌چیز بستگی دارد به اینکه چگونه به آن نگاه کنید و چه انتظاری از آن دارید. نمره: 6/10