فیلم Prime Cut 1972

می‌خواهید درباره فیلمی حرف بزنیم که هنگام اکران قواعد را شکست؟ درباره Prime Cut صحبت کنیم. Prime Cut (1972) با بازی لی ماروین، جین هکمن و سیسی اسپیسک، فیلمی هشتاد و هشت دقیقه‌ای است که بین سینمای اکسپلویتیشن و داستان جنایی خشن و بی‌رحم قرار می‌گیرد. کارگردانی اثر را مایکل ریچی برعهده دارد و فیلمنامه را رابرت دیلون نوشته است. ماروین نقش نیک دِولین، بزن‌بهادرِ عجیبی...

می‌خواهید درباره فیلمی حرف بزنیم که هنگام اکران قواعد را شکست؟ درباره Prime Cut صحبت کنیم. Prime Cut (1972) با بازی لی ماروین، جین هکمن و سیسی اسپیسک، فیلمی هشتاد و هشت دقیقه‌ای است که بین سینمای اکسپلویتیشن و داستان جنایی خشن و بی‌رحم قرار می‌گیرد. کارگردانی اثر را مایکل ریچی برعهده دارد و فیلمنامه را رابرت دیلون نوشته است. ماروین نقش نیک دِولین، بزن‌بهادرِ عجیبی را بازی می‌کند که مأمور می‌شود به کانزاس‌سیتی برود و نیم میلیون دلار طلبِ مافیا را از صاحب کشتارگاهی به نام مری‌ان (هکمن) پس بگیرد. داستان با تصویری عجیب و شنیع از کشتارگاه آغاز می‌شود: گله‌ها را می‌آورند، ذبح می‌کنند و گوشت‌ها به سوسیس تبدیل می‌شود. موسیقی لالو شفرین همراه با صدای اره‌گوشت حس دل‌خراشی ایجاد می‌کند؛ حتی گروهی از پیرمردانِ طلبکارِ فرستاده‌شده به شکلی «خاص» سرنوشتشان به سوسیس تبدیل می‌شود و برای روسایشان ارسال می‌گردد. کشتارگاه پوششی برای یک باند قاچاق انسان است: زنانی که از یتیم‌خانه‌ها و ایستگاه‌های اتوبوس تأمین شده‌اند، در انبار بزرگی حراج می‌شوند و خریدارانِ ملبس آن‌ها را انتخاب می‌کنند. یکی از دختران، پاپی (اسپیسک)، در هُشیاری کم توانایی کمک خواستن پیدا می‌کند؛ دِولین او را به «اعتبار» برمی‌دارد و پس از توافق با مری‌ان قرار می‌شود پول‌ها روز بعد تحویل داده شود. اما تبادل پول طبق نقشه پیش نمی‌رود و دِولین چاره‌ای جز از هم پاشیدن سازمان مری‌ان به قطعات ندارد. جزئیات بسیاری در فیلم ناگفته می‌ماند و همین ابهامِ اغلب نامتوازن، بنا به طبیعتِ عجیبِ اثر، به جذابیتش می‌افزاید. نکات بارز: - سکانس افتتاحیه: تصویری آزاردهنده از فرایند تولید سوسیس که با موسیقی آرام و صدای اره ترکیب شده و فضایی کابوس‌وار می‌سازد. - اجراهای بازیگران: ماروین شاید یکی از بهترین نقش‌هایش را اینجا نداشته باشد، اما به‌محض ظاهرشدن، همان ترکیبِ خشونت آرام و طنز تلخِ همیشگی‌اش را عرضه می‌کند. هکمن در نقش مری‌ان با شیطنت و شریرانه‌ای بازی می‌کند که گویی نسخه‌ای فاسد از سیاستمدار محلی است؛ بین لقمه‌های دل، به دِولین می‌گوید: «شیکاگو در حال فروپاشی است. جز بچه‌ها و پیرمردها چیزی آنجا نمانده. آنچه آتش نگرفته، خورده شده.» - آغاز حرفه‌ایِ سیسی اسپیسک: این نخستین نقش بزرگ اوست و بازی‌اش بین معصومیت و انتقام‌جویی نوسان دارد. یکی از بهترین سکانس‌ها، شام در رستورانِ مجلل کانزاس‌سیتی است که او تنها با لباسی نازک و شفاف حضور دارد؛ صحنه‌ای که علیرغم بستر جنسیِ داستان، رابطهٔ او و دِولین بیشتر شبیه رابطهٔ پدر و دختر به‌نظر می‌آید تا چیزی دیگر. - تعقیب با کمباین: پس از شکست تبادل پول، دِولین و پاپی در میانهٔ مزرعهٔ گندم توسط یکی از سربازانِ مری‌ان با کمباینی عظیم تعقیب می‌شوند؛ تقابل خودرو با کمباین صحنه‌ای خاطره‌انگیز و وحشتناک پدید می‌آورد. - گوتیک آمریکایی: کانزاس در فیلم به‌صورت نسخه‌ای کابوس‌وار از «گوتیک آمریکایی» تصویر شده؛ قلمرویی فاسد و تقریباً تماماً سفیدپوست که تحت سلطهٔ مری‌ان و جوانان بلوندِ اسلحه‌به‌دستش است. فضاهای روستایی، میدان‌های کشاورزی، جشنواره‌های محلی و نیمکت‌‌های شهری در پس‌زمینه قرار دارند و تضاد آشکار میان شهری شلوغ (شیکاگو) و روستای محافظه‌کار (کانزاس) به نبردی نمادین برای روح آمریکا بدل می‌شود. دِولین و همراهانش که در کت و شلوار خاکستری و کفش سفید و با کادیلاک سیاه ظاهر می‌شوند، انگار نیروی اشغال‌گری هستند که با برتری سلاحی سعی دارند جا بیفتند. فیلم ساختاری ناخوشایند و آمیخته به زن‌ستیزی دارد و تولیدش هم بی‌دردسر نبوده: ماروین با کارگردان رابطهٔ خوبی نداشت و از بردن رابطهٔ شخصیتش با پاپی به مرزهای بیشتر امتناع کرده است. اما همین ناهماهنگی لحن و ترکیب سلیقه‌های متفاوت، به تدریج باعث شده فیلم به اثری کالتی بدل شود؛ اگر بتوانید بی‌رحمیِ موضوع قاچاق جنسی و لایه‌های زن‌ستیزانهٔ آن را تحمل کنید، با تجربه‌ای سینمایی غریب و درخشان از اوایل دههٔ هفتاد روبه‌رو خواهید شد. Prime Cut فیلمی گاهی منزجرکننده، گاهی خشن و در مجموع ناجور اما چشم‌گیر است؛ اگر دنبال یکی از عجیب‌ترین آثار جنایی آن دوره هستید، ارزش دیدن دارد.