فیلم Better Man 2024

استفاده از میمونی که نمادی از رابِی ویلیامز است، تماشای فیلم را در بعضی لحظات بسیار تأثیرگذار و ملموس می‌کند. فیلم، داستان صعود نسبتاً پرتلاطم این خوانندهٔ گروه Take That را روایت می‌کند؛ از دوران کودکی که به آثار گیلت و سالیوان علاقه‌مند بود تا زمانی که قراردادی ۸۰ میلیون پوندی بست. پدرش (با نقش‌آفرینی استیو پمبرتون) وقتی او کودک بود برای تماشای یک مسابقه...

استفاده از میمونی که نمادی از رابِی ویلیامز است، تماشای فیلم را در بعضی لحظات بسیار تأثیرگذار و ملموس می‌کند. فیلم، داستان صعود نسبتاً پرتلاطم این خوانندهٔ گروه Take That را روایت می‌کند؛ از دوران کودکی که به آثار گیلت و سالیوان علاقه‌مند بود تا زمانی که قراردادی ۸۰ میلیون پوندی بست. پدرش (با نقش‌آفرینی استیو پمبرتون) وقتی او کودک بود برای تماشای یک مسابقه فوتبال رفت و دیگر بازنگشت؛ این موضوع او را با مادرش «جنت» (کیت مولوانی) و مادربزرگ دلبسته‌شان (آلیسون استدمَن) گذاشت، خانواده‌ای که به سختی زندگی می‌کردند و این زمینه‌ای برای مشکلات عاطفی و اعتماد او در آینده فراهم آورد. اگر در بیست سال گذشته اخبار مربوط به او را دنبال کرده باشید، بخش زیادی از ماجراها برایتان آشناست. ویژگی متمایز این فیلم این است که خود ویلیامز پشت پروژه است و از نشان‌دادن جنبه‌های تاریکِ شخصیتش—مصرف الکل و مواد، قهرها و لوس‌بازی‌ها—هیچ ابایی ندارد؛ این رفتارها عیان و بدون تلاش برای سفیدنمایی به تصویر کشیده شده‌اند. تا حدودی فیلم مرا به یاد بیوپیک «ایمی» انداخت و در پی تماشای «ایستر پارید» (۱۹۴۸) هم به نوعی مکمل این روایت شد: داستان کسی که به شهرت، موفقیت و ثروت عظیم رسید اما در نهایت گرفتار اعتیادهای فراوان شد و در میان جمعی از چاپلوسان و انگل‌هایی که از شهرت او سود می‌جستند، دوستان واقعی کمی داشت. البته روایت کاملاً متوازن نیست و احتمالاً دیدگاه رابِی با دیدگاه دیگران دربارهٔ رفتارها متفاوت خواهد بود، اما صداقتی در فیلم هست که نشان می‌دهد صنعت موسیقی چقدر بیرحم است و شهرت چقدر زودگذر می‌تواند باشد. از سوی دیگر، بسیاری از قطعات سولو او در پخش سینمایی با آرایش‌های زهی شکیل و صدای قدرتمند خوب عمل می‌کنند و به ما یادآوری می‌کنند که برخلاف بسیاری از تک‌آهنگ‌های تا حدی فراموش‌شدهٔ Take That، موسیقی او—خصوصاً آنچه با گی چمبرز ساخته—آثاری هستند که مدت‌ها در خاطره می‌مانند. فیلم برای کسانی که دلِ حساس‌تری دارند مناسب نیست، اما همچنان ارزش تماشا دارد.