فیلم Asako I & II 2018

با این فیلم (پس از "ساعت شاد")، حمگوچی نقش خود را به عنوان بهترین کشف‌کننده هرج و مرج احساسات انسانی تثبیت می‌کند. تعداد کمی از کارگردانان می‌توانند این زمینه را با دقت همدلانه‌ای مانند حمگوچی پیمایش کنند. در "آساكو I و II"، حمگوچی چشم‌اندازهای متغیر عشق را از طریق داستانی با شباهت‌های عجیب و جابه‌جایی‌های احساسی بررسی می‌کند. نبوغ ظریف فیلم در کاوش چگونگی ساخت و...

با این فیلم (پس از "ساعت شاد")، حمگوچی نقش خود را به عنوان بهترین کشف‌کننده هرج و مرج احساسات انسانی تثبیت می‌کند. تعداد کمی از کارگردانان می‌توانند این زمینه را با دقت همدلانه‌ای مانند حمگوچی پیمایش کنند. در "آساكو I و II"، حمگوچی چشم‌اندازهای متغیر عشق را از طریق داستانی با شباهت‌های عجیب و جابه‌جایی‌های احساسی بررسی می‌کند. نبوغ ظریف فیلم در کاوش چگونگی ساخت و بازسازی روایت‌های عاشقانه نهفته است. لحظه‌ای کلیدی در نمایشگاه عکاسی شیگیو گوتو رخ می‌دهد، جایی که آساكو به عکسی از دوقلوهای ظاهراً یکسان می‌اندیشد. این مدیتیشن بصری به کلید استعاره‌ای برای بررسی عمیق‌تر فیلم تبدیل می‌شود: آیا ما افراد را دوست داریم، یا بازتابی از نیازهای احساسی خودمان هستیم؟ باكو و ریوهی - دو مردی که به طرز قابل توجهی شبیه به هم هستند اما نمایانگر قلمروهای احساسی کاملاً متفاوتی هستند - کمتر شخصیت‌هایی می‌شوند و بیشتر به حالت‌های روانی تبدیل می‌شوند. آن‌ها چیزی هستند که آساكو از طریق قدرت جذابیت به خود جذب می‌کند. حقیقت عنوان این است که آساكو واقعی دوقلوی درونی است. اریکا کاراتا (آساكو) در انتقال دوگانگی درونی‌اش کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهد. حمگوچی پیشنهاد می‌کند که وابستگی عاشقانه کمتر به یک فرد خاص مربوط می‌شود و بیشتر به چیدمان احساسی درونی ما مرتبط است. درخشش واقعی کارگردانی او در عدم قضاوت است - که دوباره در "رانندگی ماشین من" خواهیم دید - و این امر بررسی دقیقی از چگونگی intertwining حافظه، تمایل و ادراک برای ایجاد آنچه ما عشق می‌نامیم، به وجود می‌آورد.