فیلم Scooby-Doo 2002

دفعه‌ی دوم بهتر من که طرفدار کارتون اصلیِ ۱۹۶۹–۱۹۷۰ بودم، وقتی نسخه‌ی لایو اکشن این فیلم در سینما اکران شد آن را دیدم. بعد از پانزده دقیقه‌ی اول کم‌کم ناامید شدم، اما وقتی دیشب دوباره آن را دیدم باید بگویم در تماشاهای دوباره بهتر است. آنچه در اولین مشاهده بیش از همه مرا تحت تأثیر قرار داد اجرای متیو لیلارد در نقش شگی و لیندا کاردلینی در...

دفعه‌ی دوم بهتر من که طرفدار کارتون اصلیِ ۱۹۶۹–۱۹۷۰ بودم، وقتی نسخه‌ی لایو اکشن این فیلم در سینما اکران شد آن را دیدم. بعد از پانزده دقیقه‌ی اول کم‌کم ناامید شدم، اما وقتی دیشب دوباره آن را دیدم باید بگویم در تماشاهای دوباره بهتر است. آنچه در اولین مشاهده بیش از همه مرا تحت تأثیر قرار داد اجرای متیو لیلارد در نقش شگی و لیندا کاردلینی در نقش ولمای بود. فردی پرینز جونیور به‌عنوان فرد هم خوب است، در حالی که سارا میشل گیٔلر به‌عنوان دفنی کاملاً مناسب نقش نبود، اگرچه قابل قبول بود؛ احتمالاً به‌خاطر محبوبیتش آن نقش را گرفت. اضافه شدن ایزلا فیشر به‌عنوان مری جِین هم در نقش فرعی جالب است. اسکوبیِ CGI برای زمان خود (۲۰۰۲) خوب بود و هنوز هم قابل قبول است. در اولین تماشا امیدوار بودم شاهد اقتباس صِرفِ لایو اکشنِ کارتون باشیم، مثل فیلم «فلینت‌استون‌ها» (۱۹۹۴). اما آنچه دیدم ترکیبی از ادای احترام و پارودی بود. این ترکیب می‌توانست برایم جواب بدهد، اما فیلم در بخش «جزیره‌ی ترسناک» که شامل پرده‌های دوم و سوم و حدود یک ساعت از فیلم است، دچار افت شد. مشکل این بخش این بود که فضای «جزیره‌ی ترسناک» برای یک اقتباس لایو اکشن بیش از حد کارتونی بود و این موضوع برایم آزاردهنده شد. با این حال، از دید عقب‌تر، احتمالاً آن فضای کارتونی به‌خاطر منبع اقتباسِ کارتونی فیلم عمداً انتخاب شده بود. در بازپخش، تا حدود دقیقه‌ی سی همان احساسات را داشتم، اما یک ساعت پایانی مرا اقناع کرد. هنوز از محدودیت‌های صحنه‌ی «جزیره‌ی ترسناک» خوشم نیامد، ولی از ایده‌ی «چاه ارواح» و پیچیدگی‌های آن و همچنین شیوه‌ی هوشمندانه‌ی ورود اسکریپی-دو به داستان تحت تأثیر قرار گرفتم. قبلاً فکر می‌کردم فقط من «اسکریپی-دو» را واقعاً تحمل نمی‌کنم، اما حالا می‌بینم این نظر تا حد زیادی عمومی است. اسکریپی-دو به‌درستی تبدیل به نمادِ آن شخصیت آزاردهنده یا بیش‌ازحد بانمکی شد که برای حفظ مخاطب به مجموعه اضافه می‌شود؛ چیزی که به آن «سندرم پسرعموی الیور» هم گفته می‌شود (نام‌گذاری‌شده به‌خاطر شخصیتی از فصل آخر سریال The Brady Bunch). در نهایت، این نسخه‌ی لایو اکشنِ «اسکوبی-دو» قطعاً در بازدیدهای دوباره بهتر به‌نظر می‌رسد. اگر دفعه‌ی اول از آن خوشتان نیامد، حتماً یک شانس دیگر به آن بدهید. علاوه بر نکات مثبت واضح مانند اجرای درخشان متیو لیلارد و لیندا کاردلینی در نقش‌های شگی و ولم، فیلم ایزلا فیشر را در نقشی قابل‌توجه دارد و عناصر خلاقانه‌ی داستان مثل «چاه ارواح» و حضور اسکریپی-دو هم جالب‌اند. مدت زمان: ۱ ساعت و ۳۶ دقیقه؛ مناسب برای فضایی کارتونی از این دست. فیلم‌برداری در کوئینزلند، استرالیا انجام شده است. نمره: C+/B-