فیلم Julie Keeps Quiet 2024

این فیلم از آن دست آثار است که واقعاً مرا ناراحت می‌کند. داستانِ فرضی درباره «جولی» (تِسا وان دن بروک) است؛ دختری که می‌خواهد ستاره تنیس شود و شایعاتی هم هست که فدراسیون بلژیک در نظر دارد او را برای مسابقات بین‌المللی انتخاب کند. ناگهان مربی‌اش «جرمی» (لوران کارون) ناپدید می‌شود و تعلیق می‌گردد. کسی دقیقاً نمی‌داند چرا؛ فقط می‌گویند یک بازیکن امیدبخش خودکشی کرده...

این فیلم از آن دست آثار است که واقعاً مرا ناراحت می‌کند. داستانِ فرضی درباره «جولی» (تِسا وان دن بروک) است؛ دختری که می‌خواهد ستاره تنیس شود و شایعاتی هم هست که فدراسیون بلژیک در نظر دارد او را برای مسابقات بین‌المللی انتخاب کند. ناگهان مربی‌اش «جرمی» (لوران کارون) ناپدید می‌شود و تعلیق می‌گردد. کسی دقیقاً نمی‌داند چرا؛ فقط می‌گویند یک بازیکن امیدبخش خودکشی کرده و باشگاه یک مشاور مستقل آورده تا با دختران درباره تجربه‌شان با او صحبت کند. به‌عنوان اتهام صریحی مطرح نمی‌شود، اما هر چه غیبت او طولانی‌تر می‌شود، تمرکز به‌سمت «جولی» می‌رود که دربارهٔ رابطه‌اش با مردی که بی‌پرده گفته نقش مهمی در پیشرفت او داشته، سکوت اختیار کرده است. در نبود او، «بکی» (پیر ژرویه) به‌عنوان مربی جدید منصوب می‌شود، اما از ابتدا مشخص است جولی به او اعتماد ندارد و ترجیح می‌دهد منتظر بازگشت مردی باشد که به او عادت کرده است. آیا این ادعاها اساس دارند؟ آیا اصلاً ادعایی مطرح شده؟ آیا قرار است مردی به‌واسطهٔ شایعات بی‌اساس نابود شود؟ این پرسش‌ها جایی است که من علاقه‌ام را از دست دادم. اگر اتهامات جدی درباره سوءاستفادهٔ حرفه‌ای از جایگاه در باشگاه علیه دختران—یا پسران—وجود دارد، کجا هستند مسئولان؟ والدین؟ پلیس؟ بهزیستی؟ چرا باشگاه، نهادی که بیش از هر چیز نگران اعتبار و حق عضویت است، به‌جای ارجاع به مراجع رسمی بخواهد این مسائل را خصوصی حل کند؟ «جرمی» چه فرصت دفاعی برای پاسخ به هر متهمی داشته است؟ آیا «جولی» سکوت کرده چون حرفی برای گفتن دارد یا چون ندارد؟ در این باره چند سرنخ متناقض در انتها می‌بینیم، اما ابهام آنها تنها ما را به نتیجه‌گیری‌ای می‌رساند که انگار کسی به دیگری چیزی گفته است. از نظر تولید، فیلم تا حدی قابل‌قبول است و صحنه‌ای که جولی و جرمی مقابل کلیسا نشان داده می‌شوند هم اشاره‌ای بجا دارد؛ آیا برای به‌دست‌آوردن اعتراف است، آلوزیونی به رسوایی‌های تاریخی کلیسا، یا فقط تصادف؟ تمرین‌های مکرر تنیس کمی خسته‌کننده می‌شوند — او تقریباً مقابل حریف بازی نمی‌کند — و راستش از شخصیت کم‌پرداختهٔ «جولی» چندان جذب نشدم؛ داستان گاهی لکنت دارد و ما را به قضاوت وا می‌گذارد که آیا لکه‌ای به دیوارها چسبیده یا نه، در حالی که شواهد اندک است. بی‌شک فیلم نشان می‌دهد افراد مورداعتماد و در موقعیت‌های مسئولیت‌دار می‌توانند از آسیب‌پذیران، نیازمندان یا جاه‌طلبان سوءاستفاده کنند، اما برای اینکه این پیام اثرگذارتر باشد، به دلِ بیشتری نیاز داشت.