سریال Mrs. America

من در ابتدا به تماشای این سریال محدود جذب شدم زیرا دهه 70 میلادی برای من دوره‌ای جذاب است (که در آن زمان کودک بودم و خاطرات مبهمی دارم). خوشحالم که به نه قسمت آن که عمدتاً بین ۴۵ دقیقه تا یک ساعت طول دارند، پرداختم. اولاً، بازی‌ها فوق‌العاده هستند. انتظار دارم کته بلانشت در هر کاری عالی باشد، اما عمق احساسی که به شخصیت...

من در ابتدا به تماشای این سریال محدود جذب شدم زیرا دهه 70 میلادی برای من دوره‌ای جذاب است (که در آن زمان کودک بودم و خاطرات مبهمی دارم). خوشحالم که به نه قسمت آن که عمدتاً بین ۴۵ دقیقه تا یک ساعت طول دارند، پرداختم. اولاً، بازی‌ها فوق‌العاده هستند. انتظار دارم کته بلانشت در هر کاری عالی باشد، اما عمق احساسی که به شخصیت شلافلای می‌دهد بسیار تأثیرگذار است. رز بیرن به خوبی به گلاور استاینم تبدیل می‌شود، تریسی اولمن که کمتر شناخته شده است، در نقش بتّی فریدان عالی است و مارگو مارتین‌دیل همیشه فوق‌العاده، در نقش بلا ابزوگ جذاب و سرگرم‌کننده است. ثانیاً، داستان به طور مؤثری بین ۶ شخصیت اصلی در چند سال پرتنش پیش می‌رود، اما هرگز احساس نمی‌شود که "این اتفاق افتاد، بعد این اتفاق افتاد". نوشتار هوشمندانه و احساسی است. واقعاً یک تولید درجه یک است. جایی که احساس می‌کنم می‌توانست بهتر باشد، تمرکز بیشتر بر روی شرلی چیشولم است که به نظر می‌رسد کمی نادیده گرفته شده است (تناقض‌آمیز است، زیرا کم‌نمایندگی در برابر نژادپرستی یک مسئله مکرر است). داستان او نه تنها به عنوان اولین زن سیاه‌پوست که کمتر از یک دهه پس از لغو قوانین جیم کراو برای ریاست‌جمهوری نامزد شده، مهم است، بلکه به وضوح با زمانه سیاسی کنونی ما هم‌راستا است. همچنین، من با انتظار یک روایت چپ‌گرایانه به تماشا نشستم و در حالی که به وضوح به سمت آن گرایش دارد (شلافلای در بهترین حالت به عنوان یک ضد قهرمان تراژیک دیده می‌شود)، اما به نظر من به‌صورت بی‌دست و پا ارائه نشده است. شخصیت‌های طرف مقابل (تقریباً همه) نیز نقص‌هایی دارند؛ در برخی مواقع تلخ، کودکانه، افراطی، حقیر و حتی با تعصب هستند. یکی دیگر از جنبه‌های لذت من، فاکتور کیچ بود: لباس‌ها، موسیقی، اشاره تصادفی به "ماود" (چگونه می‌توانست وجود نداشته باشد) و یک نظر جالب (اما گویا) از فریدان درباره اینکه "ماری" هرگز به آپارتمان "رودا" نمی‌رود. قطعاً این سریال را به هرکسی که به این دوره و ERA علاقه‌مند است، توصیه می‌کنم - با وجود آزادی‌های دراماتیک، آن بازیگران و نوستالژی برای زمانی بسیار متفاوت که هنوز هم احساس آشنا بودن می‌کند.