سریال Leonardo

من تا حدی از این بازخوانی نسبتاً آزاد از زندگی لئوناردو داوینچی لذت بردم، اما به‌نوعی مشخص نبود مخاطبش کیست. قطعاً از ضربهٔ خلاقانهٔ فصل اول «داوینچی: شیاطین» با تام رایلی (۲۰۱۳) یا از جذابیتِ خانوادگیِ سریالی که جاناتان بیلی—امروز به‌خاطر «بریجرتون» شناخته می‌شود—در آن حضور داشت، بی‌بهره است. این نسخه بیش از حد نرم و ملایم به زندگی و عشق‌های این نابغهٔ خلاق می‌پردازد....

من تا حدی از این بازخوانی نسبتاً آزاد از زندگی لئوناردو داوینچی لذت بردم، اما به‌نوعی مشخص نبود مخاطبش کیست. قطعاً از ضربهٔ خلاقانهٔ فصل اول «داوینچی: شیاطین» با تام رایلی (۲۰۱۳) یا از جذابیتِ خانوادگیِ سریالی که جاناتان بیلی—امروز به‌خاطر «بریجرتون» شناخته می‌شود—در آن حضور داشت، بی‌بهره است. این نسخه بیش از حد نرم و ملایم به زندگی و عشق‌های این نابغهٔ خلاق می‌پردازد. به سبک زندگی لذت‌جویانهٔ فرضی او نمی‌پردازد؛ تمرکز کمی بر مهارت‌های مهندسی و هنری او دارد و روابط جالبش با مدیچی تقریباً نادیده گرفته شده‌اند. اگرچه بسیاری از مطالب تاریخی پیرامون این مرد جنبهٔ افسانه‌ای دارد و واقعاً از زندگی او بسیار کمتر از آنچه تصور می‌کنیم می‌دانیم، اما این اجرا اندکی بهتر از یک نمایش صرف برای ترنر (و ریش همیشه در حال تغییرش) نیست و تمرکز کمی روی نبوغ او—در واقع، روی چیز قابل‌توجهی—دارد. هشت قسمت خیلی کم می‌گویند دربارهٔ آنچه این مردِ بی‌شک پیچیده را به حرکت در می‌آورد و گرچه دنبال یک نمایش جنسی پرزرق‌وبرق نبودم، انتظار داشتم چیزی جذاب‌تر، آموزنده‌تر یا سرگرم‌کننده‌تر ببینم. استانداردهای تولید بالا هستند، اما نگارش و جهت‌گیری کلی آن را به میانگین محکوم کرده‌اند. حیف؛ کمی مرا یاد «رِین» (۲۰۱۳) انداخت—تصویری سرد و بی‌روح از زندگی مری، ملکهٔ اسکاتلند.