فیلم The Mercenary 1968

«اگر طبق قواعد بازی کنی، می‌بازی!» «ایل مرکِناریو» (The Mercenary) به کارگردانی سرجیو کوربوچی است و کوربوچی فیلمنامه را همراه با لوتشیانو وینچنزونی، سرجیو اسپینا و آدریانو بولزونتی نوشته است. در این فیلم فرانکو نِرو، تونی موزانتِ، جک پالانس و جیووانا رالی بازی می‌کنند. موسیقی اثر از اننیو موریکونه و برونو نیکولایی است و فیلمبرداری را آلخاندرو اولوا برعهده داشته است. داستان در زمان انقلاب مکزیک می‌گذرد...

«اگر طبق قواعد بازی کنی، می‌بازی!» «ایل مرکِناریو» (The Mercenary) به کارگردانی سرجیو کوربوچی است و کوربوچی فیلمنامه را همراه با لوتشیانو وینچنزونی، سرجیو اسپینا و آدریانو بولزونتی نوشته است. در این فیلم فرانکو نِرو، تونی موزانتِ، جک پالانس و جیووانا رالی بازی می‌کنند. موسیقی اثر از اننیو موریکونه و برونو نیکولایی است و فیلمبرداری را آلخاندرو اولوا برعهده داشته است. داستان در زمان انقلاب مکزیک می‌گذرد و سرگئی «پولاِک» کوالسکی (فرانکو نرو) گلادِیاتور مزدور است. او توسط انقلابی پاکو رومان (تونی موزانتِ) به خدمت گرفته می‌شود و کوالسکی ضمن بازگویی ماجراها و زد و خوردهای گذشته، داستان را به زمان حال می‌رساند. این وسترنِ از نوع زاپاتا با تکنیک‌های تکنیکالر/تکنیسکپ ساخته شده و فیلمی طوفانی است، سرشار از زاویه‌های سیاسی، طنز کنایه‌آمیز و اکشنِ تند و تیز. چشم‌اندازهای زیبای اسپانیا در فیلم برجسته‌اند و موسیقی‌ای پرانرژی و تند، به‌خوبی فضا را تقویت می‌کند؛ قصه از ابتدا تا انتها فرمانروایی می‌کند. در هستهٔ فیلم، قصه‌ای دربارهٔ رفاقتِ دو نفره است، ولی این رفاقت‌ها آن‌قدرها هم محکم نیستند. حضور جیووانا رالی به فیلم طعم و چاشنی می‌دهد و در حالی که پاکو و کوالسکی به جانِ حکومت و ارتش آن می‌افتند، باید با کرلی (جک پالانس) هم دست و پنجه نرم کنند؛ مردی خودنما و سادیست که ذهنش در فکر انتقام است. کوربوچی چشمِ خوشی در نمایش اکشن دارد؛ صحنه‌های فراوانی از تیراندازی، مسلسل، توپخانه و حتی بمباران هوایی که استخوان و ساختمان را به ویرانی می‌کشاند، دیده می‌شود و اغلب خشونت و خون‌ریزی با نیشخند و طنزی سیاه نمایش داده می‌شود (مثلاً نوشیدن شیر یا قرار دادن نارنجک در دهان)، که به‌طرز شگفت‌انگیزی تأثیرگذار است. گاهی آن‌قدر بی‌پیرایه اجرا می‌شود که هم‌زمان با پیش‌روی یک صحنه، در کنارش اعدامی دارد به‌طرز عادی و روزمره اجرا می‌شود. همچنین نوعی شور و حال مذهبی به شیوه‌ای شوخ‌طبعانه وجود دارد؛ ارتش پاکو مانند حواریون است و پولاِک نقش مسیح را دارد، پس جای تعجب نیست که تصاویر مذهبی در فیلم حضور داشته باشند. کوربوچی اجازه می‌دهد دوربین حرف بزند: کلیشه‌های متداول اسپگیِتی وسترن مثل نماهای بسته از چشم‌ها، شات‌های دنبال‌کنندهٔ در حال حرکت، کج‌نمایی‌ها و گلایدها به کار رفته‌اند. او در یکی از نماها با خوش‌شانسی هوا و بارانیِ طبیعی، رنگین‌کمانی را در میان دوئل‌های پرحرارت شکار می‌کند. بازیگران کار بسیار خوبی ارائه می‌دهند؛ نِرو با وقارِ کامل و ریش‌های جذابش، با خونسردی کبریت روشن می‌کند و به‌عنوان یک قهرمان اکشن عالی ظاهر می‌شود و به‌راحتی می‌توان به شخصیتش باور کرد. موزانتِ نیز پاکو را با صداقت و جذابیتی به‌دست می‌دهد؛ مردی دوست‌داشتنی و خلاف‌کار، گاهی دست‌وپاچلفتی اما در مسیر انقلابی کاملاً قهرمانانه. پالانس، هرچند کمتر از حد انتظار در فیلم حضور دارد، شخصیت کرلی را جالب و پیچیده می‌سازد؛ هویتی جنسی مبهم و توجیهات مذهبی که به شخصیت او لایه می‌دهد. از افتتاحیهٔ سیرک در میدان گاوبازی با دلقک‌های کوتاه‌قد گرفته تا پایان باشکوه روی لبهٔ صخره که مانند یک «شکارِ آسان» دسته‌جمعی است، فیلم تقریباً هیچ لحظهٔ خسته‌کننده‌ای ندارد. یک اسپاگتی وسترن درجه‌یک. ۸.۵/۱۰