فیلم The G 2023

با نگاه به پوسترها، انگار باید با فیلمی دربارهٔ یک گانگستر لهستانی طرف باشیم! در عمل اما فیلم دربارهٔ «آن» (با بازی دیل دیکی) است؛ زنی بدخلق و ودکا‌نوش. تنها کسی که اندکی به او اهمیت می‌دهد نوه‌اش «اما» (رومان دنیس) است، چون آن در کنار همسر ناتوانش «چیپ» زندگی می‌کند. شبی در خواب، خانه‌شان توسط افرادی که حکم قضایی به همراه دارند یورش می‌خورد...

با نگاه به پوسترها، انگار باید با فیلمی دربارهٔ یک گانگستر لهستانی طرف باشیم! در عمل اما فیلم دربارهٔ «آن» (با بازی دیل دیکی) است؛ زنی بدخلق و ودکا‌نوش. تنها کسی که اندکی به او اهمیت می‌دهد نوه‌اش «اما» (رومان دنیس) است، چون آن در کنار همسر ناتوانش «چیپ» زندگی می‌کند. شبی در خواب، خانه‌شان توسط افرادی که حکم قضایی به همراه دارند یورش می‌خورد و آن‌ها را زیر مجموعهٔ یک سرپرستی قانونی قرار می‌دهند؛ حکمی که عملاً می‌گوید آن‌ها قادر به ادارهٔ امور خود نیستند و باید دیگری کنترلشان را در دست بگیرد. هیچ‌کس از پیش این کار را درخواست نکرده بود و زوج هم از جریان دادرسی بی‌خبر بودند. همه‌چیز به خاطر دکتری فاسد بود که حقوقش را از «ریورا» (بروس رمزی) می‌گرفت و به آپارتمان و پس‌اندازهای آن‌ها چشم داشت. حالا در آپارتمان جدید محبوس شده‌اند و آن مصرّ است که بیرون برود، به‌ویژه که میزبانان جدید گاهی بسیار خشن می‌شوند تا مطمئن شوند هر پنی از زوج را بیرون کشیده‌اند. آنچه «ریورا» حسابش را نکرده این است که «جی» پیشینه‌ای در مراقبت از خود دارد. ادامهٔ ماجرا تا حدی حالت رویه‌ای پیدا می‌کند و هرچند دیکی از ایفای نقش زن سرسخت آشکاراً لذت می‌برد، نکتهٔ اصلی داستان همان موقعیت شگفت‌آور است: اینکه در برخی ایالت‌های آمریکا امکان دارد افراد بی‌آنکه بدانند، از خانه و کنترل دارایی‌هایشان توسط اشخاص ثالث ناشناس و به‌بهانۀ طمع و رشوه‌خواری بیرون رانده شوند. ارزش دیدن دارد، اما دیدن از طریق تلویزیون هم کافی خواهد بود. فیلم خوبی است. جشنواره فانتازیا دربارهٔ آن می‌گوید: پس از دهه‌ها بازیگری نقش‌های مکمل در شمار بی‌شماری فیلم و سریال (و کسب جوایز متعدد)، دیل دیکی در THE G به مرکز صحنه می‌آید و اجرایی محکم و زبر ارائه می‌دهد که حتی ممکن است ایستوود یا برونسون را هم به تأمل وادارد (و بی‌تردید ظریف‌تر از هر دوی آن‌هاست). مانند نقش‌آفرینی دیکی در نقش آن، فیلم دوم کارگردان مونترال، کارل آر. هرن، که در جشنواره‌ها محبوب بوده، با شدتی آرام و به‌دقت تنظیم‌شده می‌تازد. الهام‌گرفته از مادربزرگ خودش—ظاهراً زنی سخت‌طبع—و از انزجار نسبت به تکرار سوءاستفاده از سالمندان درست جلوی چشم‌مان، هرن یک تریلر انتقامی زمخت ساخته است که با قطعاتی از طنزی تلخ آمیخته و بر دوش یک قهرمان غیرمتعارف اما کاملاً قابل‌باور قرار دارد—نوآری با رنگی از خاکستری. – روپرت باتنبرگ