فیلم Bless the Child 2000

معکوسِ «The Omen» دختری کوچک با توانایی‌های حیرت‌انگیز توسط عمه‌اش، مگی اوکانر (کیم بیسینگر)، بزرگ می‌شود، چون مادرش معتاد است (آنجلا بتیس). مادر با فرقه‌ای عجیب ارتباط برقرار می‌کند که رهبرش، اریک استارک مغرور (روفوس سیدول)، است و نیت‌های مشکوکی نسبت به این کودک دارد. «Bless the Child» که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد، فیلمی مهیج و ترسناک است که گویی «The Omen» را وارونه کرده و...

معکوسِ «The Omen» دختری کوچک با توانایی‌های حیرت‌انگیز توسط عمه‌اش، مگی اوکانر (کیم بیسینگر)، بزرگ می‌شود، چون مادرش معتاد است (آنجلا بتیس). مادر با فرقه‌ای عجیب ارتباط برقرار می‌کند که رهبرش، اریک استارک مغرور (روفوس سیدول)، است و نیت‌های مشکوکی نسبت به این کودک دارد. «Bless the Child» که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد، فیلمی مهیج و ترسناک است که گویی «The Omen» را وارونه کرده و عناصری از «End of Days» را هم در خود دارد. از نظر داستانی شباهت‌هایی با فیلم هم‌عصرش «The Calling» دارد، اما روایتش منطقی‌تر است. این فیلم ساختی کم‌هزینه نیست — بودجه‌اش ۴۰ میلیون دلار بود و کارگردانی آن را چاک راسل برعهده داشت، کسی که پیش‌تر فیلم‌هایی نسبتاً برجسته مثل «Nightmare on Elm Street 3: The Dream Warriors»، بازسازی «The Blob» و موفقیت تجاری «The Mask» (۱۹۹۴) را ساخته بود. با این حال «Bless the Child» بیشتر شبیه یک فیلم شبکه Lifetime با بودجه‌ای بالاتر به نظر می‌رسد و همین باعث نمرات متوسط آن شد. با وجود چنین نقدهایی، من توانستم در دنیای شخصیت‌ها فرو بروم و از فیلم لذت ببرم. از نظر فنی به پای «The Omen» نمی‌رسد (و برخی حتی قیاس آن‌ها را توهین‌آمیز می‌دانند)، اما شخصاً «Bless the Child» را ترجیح می‌دهم چون داستان، شخصیت‌ها و تم‌هایش را بیشتر می‌پسندم، با وجود محدودیت‌های فیلم. در مورد بازیگران، کیم بیسینگر از اوج دوران بازیگری‌اش فاصله داشت، اما هنوز ظاهر مناسبی دارد و نقش یک قهرمان مهربان و دلسوز را خوب ایفا می‌کند. جیمی سمیس در نقش کارآگاهی که پرونده را دنبال می‌کند، مثل همیشه مؤثر است. کریستینا ریچی در نقش دختری فراری که تلاش می‌کند به مگی کمک کند، هرچند کوتاه، می‌درخشد. همه بازیگران قابل‌قبول‌اند، اما روفوس سیدول به‌عنوان رهبر فرقه که عناصر شیطان‌پرستی لاوی‌گرا را با المان‌های علمی-تخیلی ترکیب می‌کند، بیشتر از بقیه در ذهن می‌ماند. افکت‌های CGI ترکیبی از خوب و معمولی هستند؛ بعضی‌ها قابل‌توجه‌اند و برخی صرفاً کفایت می‌کنند، اما باید سن فیلم را هم در نظر گرفت. در هر صورت، جلوه‌های ویژه خودِ کیک هستند؛ مهم داستان و شخصیت‌ها هستند و در این بخش «Bless the Child» محکم ظاهر می‌شود—نه اثر فوق‌العاده‌ای، اما قابل‌اعتماد. مدت فیلم ۱ ساعت و ۴۷ دقیقه است و در تورنتو، برلینگتون و سارنیا در استان انتاریو فیلم‌برداری شده؛ بخش‌هایی هم توسط واحد دوم در نیویورک گرفته شده‌اند. امتیاز: B / B-