فیلم The Pickup 2025

فیلم‌های سرقت — به‌خصوص آن‌هایی که لبهٔ کمدی تیزی دارند — این روزها یکی از محبوب‌ترین و لذت‌بخش‌ترین ژانرها در سینما شده‌اند. وقتی درست ساخته شوند، می‌توانند بسیار سرگرم‌کننده باشند، اما برای موفقیت به‌عنوان اثری سرگرم‌کننده و همچنین فیلمی درخورِ توجه، سازندگان باید اجزای مختلف فیلم را با دقتِ تیز و هوشمندانه ترکیب کنند؛ کاری که آخرین ساختهٔ تیم استوری تنها در حدود نیمی از...

فیلم‌های سرقت — به‌خصوص آن‌هایی که لبهٔ کمدی تیزی دارند — این روزها یکی از محبوب‌ترین و لذت‌بخش‌ترین ژانرها در سینما شده‌اند. وقتی درست ساخته شوند، می‌توانند بسیار سرگرم‌کننده باشند، اما برای موفقیت به‌عنوان اثری سرگرم‌کننده و همچنین فیلمی درخورِ توجه، سازندگان باید اجزای مختلف فیلم را با دقتِ تیز و هوشمندانه ترکیب کنند؛ کاری که آخرین ساختهٔ تیم استوری تنها در حدود نیمی از فیلم از پسش برمی‌آید. وقتی زویی (کیکی پالمر)، دزدِ هوشمند، مکار و فریبنده، نقشه‌ای پیچیده برای سرقت از یک ماشین زرهی و ربودن دخل آخر هفتهٔ یک کازینو در آتلانتیک سیتی می‌چیند، از منابع مختلفی استفاده می‌کند، از جمله گرفتن اطلاعات داخلی از تراویس (پیت دیویدسون)، رانندهٔ دست و پا چلفتیِ نگهبان، در مواجههٔ عاشقانه‌ای که به‌خوبی طراحی شده و او فکر می‌کند واقعی است. ناتوانی و ساده‌لوحیِ تراویس به تعقیب و گریز پرسرعتی در بزرگراه منجر می‌شود که در نهایت به سرقت وسیله منتهی شده و تراویس و هم‌پیمان باتجربه‌اش، راسل (ادی مورفی)، را درگیرِ طرحی بزرگ برای تصاحب ۶۰ میلیون دلار نقد می‌کند. زویی برای تضمین همکاری آن‌ها اعلام می‌کند که همسر راسل، ناتالی (اوا لونگوریا)، را زیر نظر دارد و تهدید به خشونت می‌کند اگر با برنامه‌اش همراهی نکنند. از لحاظ ایده، می‌توانست پایهٔ محکمی برای فیلمی از این دست باشد و احتمالاً با اجرای بهتر در چند نقطهٔ کلیدی چنین هم می‌شد، اما متأسفانه «The Pickup» عمدتاً فیلمی متوسط است. در نکات مثبت، فیلم لحظاتی پُرهیجان، چند صحنهٔ واقعاً خنده‌دار و تعقیب‌وگریزهای جذابی دارد؛ نمایش کیکی پالمر برجسته است (او شایستهٔ نقش‌های بهتر از این است) و اوا لونگوریا و اندرو دایس کلی هم بازی‌های قابل‌قبولی دارند. اما فیلمنامه نیاز به بازنویسی جدی دارد: پر از سوراخ‌های داستانی، عناصر غیرباورپذیر و پیش‌بینی‌پذیریِ فراوان است که فرصت‌های زیادی را برای خلاق‌تر و غیرمنتظره‌تر کردن روایت از دست داده است. از سوی دیگر، بازیِ پیت دیویدسون بار دیگر تصویری دل‌آزار و شیرین‌ازحد ارائه می‌دهد و ادی مورفی با اجرای کم‌رمق و ساده‌لوحانه‌ای ظاهر می‌شود که فقط در چند انفجار کمدی اغراق‌شده بیرون می‌زند و با بقیهٔ نقش همخوانی ندارد. فیلم هرچه جلوتر می‌رود تا حدودی بهتر می‌شود، اما در مجموع ناامیدکننده است. با بازنگری دقیق در متن و توسعهٔ بهتر شخصیت‌ها و کارگردانیِ دقیق‌تر برای بازیگران اصلی، می‌توانست فیلم بسیار بهتری باشد؛ اما در وضعیت کنونی، تنها کازینو نیست که مورد «سرقت» قرار گرفته است. فیلم «The Pickup» نمونه‌ای دیگر است از هدررفت استعداد، فقدان بلندپروازی و تنبلی خلاق — عواملی که باعث می‌شوند فیلم تقریباً در تمام سطوح شکست بخورد. با وجود بازیگرانی که پتانسیل دارند و یک یا دو لحظهٔ الهام‌بخش، فیلم هرگز از روایت پیش‌بینی‌پذیر، طنز ناپایدار و خلأِ کاملِ محتوا فراتر نمی‌رود — سخت است زمان صرف‌شده برای تماشای آن را توجیه کرد. مگر اینکه طرفدار دوآتشهٔ یکی از عوامل فیلم باشید، بهتر است این تجربه را از دست بدهید. امتیاز: D «The Pickup» بهتر از آن چیزی بود که اوایل فیلم فکر می‌کردم؛ با این حال هنوز فیلمِ خوبی نیست. آشکارا فیلمنامه و سایر جنبه‌ها ضعف دارند، اما آنچه بیشتر من را آزرد جنبه‌های تصویری بود — فیلم از لحاظ بصری زشت است، به‌ویژه فضای داخل آن کامیون لعنتی. جهانِ فیلم هم حسِ واقعی و «زندگی‌شده» نداشت، مخصوصاً در آن بزرگراه طولانی؛ اینکه می‌گویند شهر ارواح است به‌نظر توجیهی سست می‌آید. زوج ادی مورفی و پیت دیویدسون به‌زحمت قابل‌قبول‌اند؛ دیویدسون تاحدی بهتر عمل می‌کند و مورفی ناامیدکننده است. کیکی پالمر ستارهٔ نمایش است و اجرای او به فیلم انرژی لازم را می‌دهد. اوا لونگوریا برای نقشی فراموش‌شدنی خوب است. شخصیت‌های جک کِسی و اسماعیل کروز کوردوا هم همان‌قدر فراموش‌شدنی‌اند، هرچند پتانسیل بهتری داشتند. پایان‌بندی فیلم مانع از آن شد که از آن متنفر شوم؛ در مجموع به‌اندازهٔ کافی اکشن داشت که من را راضی کند. جاهایی از فیلم نوید داشتند و لحظاتی از خوبی پیداست، اما در کل حالتِ «اِه» باقی می‌ماند. «The Pickup» (۲۰۲۵) واقعاً مرا غافلگیر کرد! از روی تریلر انتظار داشتم با یک فیلم سادهٔ سرقت کامیون روبه‌رو شوم، اما فیلم خیلی بیشتر از آن بود: ترکیبی درخشان از کمدیِ شگفت‌آور و اکشنِ پرتنش که از ابتدا تا انتها مخاطب را جذب می‌کند. نقاط برجسته: ریتم بی‌نقص — فیلم هرگز کند نمی‌شود و همیشه جذاب است؛ اکشن و جلوه‌های بصری در سطح بالا — صحنه‌های تعقیب خودرو و چینش اکشن چشمگیرند و بدلکاری‌ها واقع‌گرایانه و زمخت به‌نظر می‌رسند، نه مصنوعی یا پر از CGI؛ فراتر از تیزر — هرچند تیزر قصه‌ای ساده نوید می‌داد، روایت اصلی لایه‌دارتر و هیجان‌انگیزتر است و عناصر تعلیق تجربه را عمیق‌تر می‌کنند. حکم نهایی: اگر دنبال فیلمی هستید که طنز را با اکشنِ شدید و واقع‌گرایانه و داستانی بیش از آنچه تیزر نشان می‌دهد تلفیق کند، «The Pickup» ارزش دیدن دارد. امتیاز: 9/10