فیلم Between the Temples 2024

بن، خواننده جماعتی میانسال (با بازی جیسون شوارتزمن) که به‌تازگی همسرش را از دست داده، در کنیسه‌ای محافظه‌کار شمال نیویورک کار می‌کند و در آستانه بحران ایمان قرار دارد: سال سختی را پشت سر گذاشته، ممکن است صدایش را هم از دست بدهد و اکنون با دو مادر دلسوز اما پرحرفش—جودیت (کارولین آرون) و مایرا (دولی دِ لئون)—زندگی می‌کند که مدام در تلاش‌اند او را...

بن، خواننده جماعتی میانسال (با بازی جیسون شوارتزمن) که به‌تازگی همسرش را از دست داده، در کنیسه‌ای محافظه‌کار شمال نیویورک کار می‌کند و در آستانه بحران ایمان قرار دارد: سال سختی را پشت سر گذاشته، ممکن است صدایش را هم از دست بدهد و اکنون با دو مادر دلسوز اما پرحرفش—جودیت (کارولین آرون) و مایرا (دولی دِ لئون)—زندگی می‌کند که مدام در تلاش‌اند او را با زنی مناسب آشنا کنند. خاخام بروس (رابرت اسمیگل) هم سعی می‌کند او را با دخترش گبی (مادلین واینشتاین) جفت کند، اما سرنوشت مسیر دیگری برای بن رقم می‌زند؛ دیدار اتفاقی با معلم موسیقی دوران کودکی‌اش، کارلا کسِلر (کارول کِین)، که حالا بازنشسته و عجیب‌غریب است، جرقه تحول را می‌زند. کارلا اصرار دارد که مراسم بات‌میتسوا را برگزار کند چون در جوانی از آن محروم مانده بوده و بن را متقاعد می‌کند او را آماده کند. رابطهٔ آنها کم‌کم شکل می‌گیرد و هر دو بیشتر از آنچه بن به او بیاموزد، از کارلا می‌آموزد—چگونه رها باشد، خودِ واقعی‌اش باشد و از زندگی لذت ببرد—ویژگی‌هایی که وقتی از هنجارها فاصله می‌گیرد دیگران درباره‌اش قضاوت می‌کنند. فیلم چندان ایدهٔ نوآورانه‌ای ارائه نمی‌دهد و این نوع درام را پیش‌تر دیده‌ایم، اما به‌طرزی دلنشین به تضادهای سنت و سرسختی می‌پردازد و پرسش‌هایی مثل چه چیزی واقعاً انسان را خوشحال می‌کند و نقش سن در روابط را مطرح می‌کند. لحن فیلم کمدی است تا یک کمدی سراسر خنده؛ صحنه‌های تمام‌خنده کم‌اند، اما دیالوگ‌ها گاه تند و تأثیرگذارند و تعامل لذت‌بخشی بین دو شخصیت اصلی شکل می‌گیرد. اجرای کارول کِین با شخصیتی ظریف اما قابل‌احترام صحنه‌ها را می‌دزدد. فیلم گهگاه سعی می‌کند با ایجاد موقعیت‌های مصنوعی جلوه‌گری کند، اما در مجموع نگاهی دوست‌داشتنی به ریاکاری، ایمان و حتی همبرگرهای کوشر است. نیتان سیلور، نویسنده و کارگردان، با فیلمی نسبتاً خون‌گرم و بی‌پرواترانه نشان می‌دهد که چگونه می‌توان در برابر فشارهای بیرونی زندگی‌ای هم‌زمان معنوی و دنیوی را ساخت، و کی باید از قواعد پیروی کرد و کی باید آن‌ها را شکست. هرچند فیلم در جستجوی بدیع‌بودن گاهی به چند سبک روایت و شیوهٔ فیلم‌برداری مختلف رجوع می‌کند که باعث می‌شود کلیت اثر در مواردی از انسجام بیفتد. تلاش بازیگران—به‌ویژه زوج شوارتزمن و کِین—برای قابل‌باور کردن متن قابل‌تحسین است و گاهی موفق می‌شود و گاهی نه چندان. نیت‌ها و مضامین فیلم شریف‌اند و رویکرد غیرمنتظره‌اش قابل تقدیر، اما کمی خویشتنداری در اجرای سبک‌ها می‌توانست فیلم را منسجم‌تر و پیامش را شفاف‌تر کند.