فیلم Together 2025

با وجود محبوبیت روزافزون ژانر وحشت، صادقانه بگویم از فیلم‌های نیم‌پخته‌ای که هیچ تأثیر واقعی ندارند خسته شده‌ام و متأسفانه این موضوع دقیقاً درباره‌ی نخستین تجربه‌ی کارگردانی و نویسندگی مایکل شَنکس صدق می‌کند. منظورم از «نیم‌پخته» آثاری است که آن‌چنان ترسناک نیستند، به الگوهای پیش‌بینی‌شده‌ای دچار می‌شوند، عناصر مبهم و توضیح‌نداده‌شده را وارد داستان می‌کنند و در تلاش‌هایشان برای ارائهٔ «چیزی بیشتر» — از نظر...

با وجود محبوبیت روزافزون ژانر وحشت، صادقانه بگویم از فیلم‌های نیم‌پخته‌ای که هیچ تأثیر واقعی ندارند خسته شده‌ام و متأسفانه این موضوع دقیقاً درباره‌ی نخستین تجربه‌ی کارگردانی و نویسندگی مایکل شَنکس صدق می‌کند. منظورم از «نیم‌پخته» آثاری است که آن‌چنان ترسناک نیستند، به الگوهای پیش‌بینی‌شده‌ای دچار می‌شوند، عناصر مبهم و توضیح‌نداده‌شده را وارد داستان می‌کنند و در تلاش‌هایشان برای ارائهٔ «چیزی بیشتر» — از نظر محتوای معنادار، تم‌ها یا بینش‌ها — به‌کلی شکست می‌خورند. ترکیب این کمبودها اغلب به روایت‌های بی‌هدف می‌انجامد که چندان منطقی نیستند و وعده‌های سرگرمی یا چشم‌انداز هنری فیلم را برآورده نمی‌کنند. تأسف‌بارتر اینکه این آثار که ادعای «وحشت هوشمند» دارند، باز هم کوتاهی می‌کنند — و این فیلم هم از همان دست است. «Together» تجربه‌های رمزآلود و نگران‌کنندهٔ تیم (با بازی دیو فرانکو) و میلی (با بازی آلیسون بری) را دنبال می‌کند؛ زوجی در زندگی واقعی که در فیلم نقش یک رابطهٔ طولانی‌مدت نامزدنیافته را بازی می‌کنند، رابطه‌ای که به بن‌بست رسیده و فاصله‌ای میان‌شان افتاده که شاید بیش از آن چیزی باشد که در دوران فاصله‌گذاری اجتماعی دیدیم. اوضاع وقتی بدتر می‌شود که این زوج شهری به روستا نقل مکان می‌کنند؛ میلی شغل تدریس می‌گیرد و تیم می‌کوشد آیندهٔ خود را به‌عنوان یک خوانندهٔ آماتور مرتب کند. آن‌ها واقعاً به هم علاقه دارند، اما آیا این عشق برای حفظ رابطه‌شان کافی است؟ وقتی گرفتار مجموعه‌ای از تجربه‌های ماورائی و عجیب می‌شوند که از یک سو آن‌ها را از نظر احساسی از هم دور می‌کند و از سوی دیگر آن‌ها را به‌شکل فیزیکی به هم نزدیک‌تر می‌سازد، دنیا و زندگی‌شان زیر و رو می‌شود. سازنده تلاش می‌کند دربارهٔ دشواری‌ها و خوشی‌های رابطه‌های بلندمدت سخن بگوید و از زمینهٔ وحشت برای کندوکاو این موضوعات استفاده کند. ایده روی کاغذ قابل دفاع است، اما اجرای آن بسیار ضعیف است و بیننده را از میان مجموعه‌ای از اپیزودهای ناکامل و بی‌ربط عبور می‌دهد که در کنار هم انسجام ندارند. اتصالاتی که فیلم می‌کوشد برقرار کند پراکنده‌اند و از قالب‌های مختلفی استفاده می‌کند که به‌خوبی با هم جفت نمی‌شوند. فیلم گاه رمانتیک، گاه کمابیش ترسناک و گاه در سطحی کمدی و اغراق‌شده است، اما هرگز روی یک مسیر ثابت نمی‌ماند. شیمی بین دو بازیگر اصلی هم هرگز واقعاً متقاعدکننده نیست، طوری که بیننده تعجب می‌کند اصلاً چرا این دو با هم‌اند و چگونه تا این حد کنار هم مانده‌اند. به‌طور خلاصه، این اثر در عمل «با هم ماندن» را به‌درستی نمایش نمی‌دهد و برای اثری که انتظار می‌رفت یکی از موردانتظارترین‌های فصل تابستان باشد، ناامیدکننده است. متأسفانه این نمونه‌ای است از آنچه در بسیاری از فیلم‌های وحشت امروزی، حتی پروژه‌های جاه‌طلب‌تر، رخ می‌دهد: چیز زیادی برای دیدن وجود ندارد، پس پیشنهاد من این است که از کنار آن بگذرید. با رابطه‌ای که حالا بیشتر جنبهٔ جنسی‌اش کمرنگ شده و در حال از هم پاشیدن است، موسیقی‌دانِ جوان «تیم» (دیو فرانکو) و شریکش «میلی» (آلیسون بری) به خانه‌ای دورافتاده در نزدیکی مدرسه‌ای که او قرار است در آن تدریس کند نقل مکان می‌کنند. آن‌ها هنگام پیاده‌روی در حومهٔ شهر و در میان یک طوفان ناگهانی به چیزی می‌افتند که فکر می‌کنند یک غار است؛ جایی با نیمکت‌های قدیمی و نقاشی دیواری کنجکاو. خوشبختانه آن‌جا حوضچه‌ای هست و تا صبح تشنه نمی‌مانند، سپس بیدار شده و بیرون می‌آیند. در نگاه اول به نظر می‌رسد آسیبی نرسیده، تا اینکه تیم هنگام دوش گرفتن درمی‌یابد دیگر خودکنترلی‌اش را از دست داده است؛ در کابین دوش مثل چیزی که نیروی مغناطیسی او را می‌کوبد و می‌لغزاند، پلکانی می‌زند. این تازه شروعِ این «قابلیت جذب» است و خیلی زود زوج در تعجب‌اند که دقیقاً چه بر سرشان آمده. وقتی میلی به دیدار یکی از همکارانش می‌رود، او (و ما) کم‌کم به سرنخ‌ها پی می‌بریم… لحن فیلم تا حدی طعنه‌آمیز و شوخ و تیره است و صحنهٔ چسبناک و خاصی در سرویس بهداشتی هست که ممکن است شما را اذیت کند. پایان‌بندی آنچنان درخشان نیست و به‌نوعی ناامیدکننده کم‌رمق تمام می‌شود، اما در طول مسیر داستان بیشتری دارد؛ فرانکو و بری در اجرای حالات دردآلود و حرکت‌های بدنیِ «پاپینگ» خوب هستند و جلوه‌های بصری هراس‌آور و مؤثری ارائه می‌دهند. شروع فیلم کمی کند است، اما وقتی راه می‌افتد، خوب پیش می‌رود. «تیم، همین الان [حذف]! داریم می‌ریم بیمارستان!» کمدی به‌عنوان ژانر اصلی ذکر نشده، ولی فیلم لحظاتی بامزه دارد. یکی از مشکلات (یا مشکل اصلی) برایم این است که رابطهٔ میان کاراکترها ناسالم به نظر می‌رسد. تیم نسبتاً وابسته است و میلی از تعقیب‌ و تلاش‌هایش خسته به نظر می‌رسد، و نه دوستانشان کمکی به بهتر شدن اوضاع می‌کنند. پایان‌بندی رضایت‌بخش نیست و حس بسته‌شدن داستان را منتقل نمی‌کند. آقای فلانی ظاهراً هنوز آن‌جا زندگی‌اش را می‌کند، و کسی واقعاً تلاش کرد به زوج ناپدیدشده کمک کند؟ شاید یک تابلو «خطر» کنار آن حفرهٔ بزرگ نصب می‌کردند؟ یا کاری؟ هیچ؟ اگر دنبال چیزی شادتر و سرگرم‌کننده‌تر هستید، می‌توانید فیلم «Significant Other (2022)» را امتحان کنید. فیلمنامه ساختار خوبی داشت، اما به‌دلیل نامعلومی واقعاً کسل شدم و فیلم را نیمه‌کاره خاموش کردم. شاید ریتم کندی دارد یا شاید به‌خاطر این که فیلم‌ها و سریال‌های مشابه زیادی دیده‌ام، می‌توانستم صحنه‌ها را از قبل حدس بزنم. فیلم بد نیست، ولی نتوانست علاقه‌ام را حفظ کند. اگر این نوع آثار را می‌پسندید، ارزش یک بار دیدن دارد. من به آن ۴ از ۱۰ می‌دهم.