فیلم Heart Eyes 2025

در Heart Eyes قاتلی موسوم به «قاتل چشم‌های قلبی» (HEK) به‌مدت دو سال در شهرها جولان می‌دهد و عموماً عاشقان دلداده را به‌عنوان هدف انتخاب می‌کند، اما بی‌قید و شرط هر کس را می‌کشد. وقتی این قاتل درست در شهری که شور و شوق شدیدی برای روز ولنتاین دارد ظاهر می‌شود، «آلی» (با بازی اولیویا هولت) متوجه می‌شود که ممکن است حرفهٔ بازاریابی‌اش تمام شود. آلی...

در Heart Eyes قاتلی موسوم به «قاتل چشم‌های قلبی» (HEK) به‌مدت دو سال در شهرها جولان می‌دهد و عموماً عاشقان دلداده را به‌عنوان هدف انتخاب می‌کند، اما بی‌قید و شرط هر کس را می‌کشد. وقتی این قاتل درست در شهری که شور و شوق شدیدی برای روز ولنتاین دارد ظاهر می‌شود، «آلی» (با بازی اولیویا هولت) متوجه می‌شود که ممکن است حرفهٔ بازاریابی‌اش تمام شود. آلی مدیر یک کمپین تبلیغاتی برای جواهرات بود که حولِ مرگ عاشقان می‌چرخید و حالا شرکت به‌دنبال نجات طرح در واپسین لحظه است. آنها یک فریلنسر به‌نام «جی» (مِیسن گودینگ) را دعوت می‌کنند تا ایده‌ای نجات‌بخش ارائه دهد. آلی که از کارش نه‌چندان راضی است و هنوز دل‌سوختهٔ دوست‌پسر سابقش است، نسبت به مفهوم عشق بسیار تلخ و بدبین است؛ در حالی که جی کاملاً رومانتیک و مستعد عاشق شدنِ سر به هواست. تصور آلی این است که جی می‌خواهد شغلش را بگیرد، اما بین آن دو کم‌کم کشش عاطفی شکل می‌گیرد که آنها را وارد بردِ تیر و تیغهٔ HEK می‌کند. از سازندگان فیلم‌هایی مثل Freaky و Happy Death Day گرفته تا فیلم‌های سال‌های اخیر، Heart Eyes نیز در ژانر کمدی-اسلشر قرار می‌گیرد و شاید از نظر ایده یکی از ساده‌ترین مفاهیم برای یک اسلشر معاصر باشد، اما از تمِ ولنتاین و المان‌های ژانر سوءاستفاده می‌کند. کارگردانی اثر بر عهدهٔ جاش روبن است و نویسندگان از جمله فیلیپ مورفی، کریستوفر لندون و مایکل کندی هستند. فیلم با صحنه‌ای شوکه‌کننده آغاز می‌شود: پیشنهاد ازدواجی که قرار است ایدئال باشد به‌طرزی خشونت‌آمیز با تیر و دستگاهی فشاری که تا حد له شدنِ داخلِ آن قربانی را در می‌آورد، به پایان می‌رسد. قاتل پوشش چرمی تمام‌قد و چکمه‌های بلندِ بلندی دارد و دوربین گاهی طوری او را قاب می‌گیرد که انگار از نشان دادن چهره‌اش طفره می‌رود—در حالی که همیشه ماسک به تن دارد. Heart Eyes در ژرفا یک کمدی رمانتیکِ پنهان در قالب یک اسلشر است؛ فیلم مرتباً خنده‌داری و ابلهی بودن خود را برجسته می‌کند و طنز آن تا حد زیادی متأثر از دیدِ خودآگاه و خودارجاعی است، انگارکه تماشاگر را مسخره می‌کند تا او را همراه خود سازد. پس از موجی از اسلشر-کمدی‌های اخیر، این فیلم هم در همان سِمت قرار می‌گیرد؛ علیرغم اینکه برخی از فیلم‌های پیشینِ همین گروه خنده و جاذبهٔ بیشتری داشتند، Heart Eyes نه به همان اندازه بامزه است و نه همان جادو را دارد—بخش زیادی از لذت آثار موفق قبلی به نقش‌آفرینی‌های خاص بازمی‌گشت تا صرفاً فیلمنامه. فیلم آگاهانه احمقانه است و با همین آگاهی بازی می‌کند. پس از افتتاحیهٔ خونین، فیلم نیم‌ساعت اول را صرف زندگی کاریِ آلی و احتمالاً شیمی او با جی می‌کند. در میان همهٔ اینها نماهایی چشم‌گیر هست—مثل سکانس چرخ و فلک و سینمای درایو—اما هر قتل و هر تلاش امیدوارکننده اغلب در پی یک رشته ابلهی‌نمایی قرار می‌گیرد که اغلب جواب نمی‌دهد. برخی از سکانس‌های قتل خلاقانه‌اند: از قایق تیر و موتیف‌هایی شبیه به جیسون و صحنه‌ای از بریدنِ سر که با افکت‌های عملیِ دل‌چسب و لزج اجرا شده است. به‌طور کلی حس و حالی شبیه ورژن شهوانی‌ترِ Friday the 13th دارد، اما بدون نمایش‌های بی‌هدفِ برهنگی که بخشی از وحشت‌های دههٔ هشتاد را به‌یادماندنی کرده بود. در Heart Eyes عمدتاً عاشقانه‌ها هدف‌اند و پیام ضمنی فیلم این است که هر کس یک گرایش یا فتیشر دارد، اما خود فیلم به‌جز خشونت‌ها چندان کاوشی در همین جنبهٔ جنسی ندارد. تغییر نحوهٔ نمایش صحنه‌های جنسی و برهنگی در سینمای R-rated و وحشتِ جریان اصلی در سال‌های اخیر مشهود است و Heart Eyes هم جزو آثاری است که به‌جای تحریک جنسی، بیشتر روی حرف‌های صریح و دیالوگ‌های بلند تمرکز دارد. نتیجه فیلمی نه‌چندان ماهرانه است که گاهی به‌طور تصادفی خنده‌دار می‌شود؛ قتل‌های مبتکرانه‌اش در برابر یک داستان نیم‌بند که بارها به پیچیدگیِ خود انگشت می‌گذارد و یک لو دادن قاتل که به اندازهٔ بیدار شدن در انتهای توده‌ای از گوشت در یک مراسمی که رضایت در آن وجود نداشته، رضایت‌بخش نیست، قربانی می‌شوند. با این حال فیلم از پسِ خود جدی برنمی‌آید و لحظاتی شبیه به ترکیبی از Scooby-Doo و Halloween دارد؛ فیلمنامه سرشار از طنز کنایه‌آمیز است، بین دو بازیگر اصلی جرقه‌ای از شیمی دیده می‌شود و پایان‌بندی‌اش طوری است که با صدای نه‌چندان ترسناک، فریادِ دنباله‌دار بودن را سر می‌دهد. اگر نیم‌ساعت ابتدایی هنوز نتوانسته‌اید حدس بزنید چه کسی چه می‌کند، احتمالاً باید از کلاس عقب بمانید—فیلم قصد دارد به‌طرزی بازیگوشانه به کلیشه‌های بیش‌ازحد احساساتیِ روز ولنتاین نیش بزند.