فیلم Yoga Hosers 2016

در یوگا، تو راست می‌گویی و آن‌ها اشتباه. در این فیلم دو چیز نشانه گرفته شده است: تمسخر یوگا و حمله به منتقدان فیلم. سازندگان می‌دانستند فیلم برای منتقدان سینما قابل‌قبول نخواهد بود، پس از یک حملهٔ غیرمستقیم برای زیرِ سوال بردنِ آن‌ها استفاده کردند. اگر هدف نمایش هنرهای رزمی بود، آن انتخاب منطقی‌تر بود، اما آن‌ها می‌خواستند تأثیرِ معنویِ یوگا را نشان دهند، به‌ویژه از...

در یوگا، تو راست می‌گویی و آن‌ها اشتباه. در این فیلم دو چیز نشانه گرفته شده است: تمسخر یوگا و حمله به منتقدان فیلم. سازندگان می‌دانستند فیلم برای منتقدان سینما قابل‌قبول نخواهد بود، پس از یک حملهٔ غیرمستقیم برای زیرِ سوال بردنِ آن‌ها استفاده کردند. اگر هدف نمایش هنرهای رزمی بود، آن انتخاب منطقی‌تر بود، اما آن‌ها می‌خواستند تأثیرِ معنویِ یوگا را نشان دهند، به‌ویژه از منظرِ دو دخترِ نسلِ امروز. «خیلی پیش‌پاافتاده است.» این فیلم اسپین‌آفِ فیلم قبلی کارگردان، «تاسک» است که جاستین لانگ در آن بازی داشت؛ او در این فیلم هم نقشی متفاوت دارد. داستان دو دختر دبیرستانی است که پاره‌وقت در سوپرمارکت کوچک پدرشان کار می‌کنند. آن‌ها عاشقِ یوگا هستند و بهترین یوگی را برای آموزششان پیدا می‌کنند. اما وقتی با تهدیدی غیرمنتظره روبه‌رو می‌شوند، از همهٔ آموخته‌هایشان استفاده می‌کنند تا وضعیت را کنترل کنند. این خلاصهٔ داستان است و سپس نتیجه‌گیریِ فیلم می‌آید. با این فیلم، لیلی-رز دپ، دختر جانی دپ، به دنیای سینما معرفی شد. من از حضور پدرش در فیلم خبر نداشتم و بعد از شنیدن صداش فهمیدم که او آنجاست، اما در چهره‌ای کاملاً ناآشنا ظاهر شده بود. پدر و دختر با هم کار کرده‌اند، آن هم در اولین فیلمِ او؛ این موضوع خوشایند است، اما انتخابِ خودِ فیلم قانع‌کننده نیست. ایدهٔ جذابی به نظر می‌رسد، اما داستان و اجرا ضعیف‌اند. به‌ویژه فیلم مثلِ یک قسمت چهل‌دقیقه‌ایِ تلویزیونی به نظر می‌رسید، بنابراین برای یک فیلم سینمایی خیلی کوتاه و سطحی است. حداقل قابل دیدن است، اما ارزشِ بالا ندارد؛ اگر ندیده‌اید، پیشنهاد می‌کنم با دقت انتخاب کنید. امتیاز: ۴/۱۰ --- اصلا نمی‌خواهم شیرین‌کاری کنم: این فیلم همان تعریفِ بد بودن است. درست وقتی فکر می‌کردم کوین اسمیت دارد دوباره به روزهای خوبش برمی‌گردد، یک آشغال کامل مثل «یوگا هوزرز» می‌آید. هیچ دلیلی برای وجودِ این فیلم نیست. گول نخورید که بگویند این «نسخهٔ زنانهٔ ‹کلرکس›» است؛ خیلی خیلی دور از آن است. این فیلم یک آشفتگی کامل از شوخی‌ها و ایده‌های ناپخته و بی‌انسجام است. هیچ‌چیزی مرا نخنداند و بیشتر شوخی‌هایی که مشخصا قرار بود خنده‌دار باشند حتی یک لبخند هم از تماشاگران نگرفتند. وقتی بهترین «شوخی»های فیلم به تلفظِ طنزآمیزِ کاناداییِ بازیگران که «aboot» می‌گویند خلاصه می‌شود، یعنی فیلم محتوای واقعی ندارد. فضاسازیِ مصنوعی و اغراق‌شده هم کار نکرد. هرچند ایدهٔ دو فروشندهٔ ساده‌دلِ نوجوان که با ژست‌های یوگا با ارتش سوسیس‌های نازی‌مآب متحرک مبارزه می‌کنند برایم در حد خودش سرگرم‌کننده بود، اما آن‌قدر حوصله‌ام سر رفت که بعد از بیست دقیقه داشتم به فکر چُرت زدن می‌افتادم. فیلم آن‌قدر بد کارگردانی و بد اجرا شده که واقعا امیدوارم این، میخِ آخر تابوتِ کارگردانیِ اسمیت نباشد. حالا دربارهٔ بازی‌های اصلی: می‌پسندم که اسمیت می‌خواست دخترش هارلی کویین اسمیت را در فیلم بازی دهد و دلم نمی‌خواهد رؤیای بازیگری یک دختر شانزده‌ساله را له کنم، ولی او و لیلی-رز دپ هر دو مثلِ تخته‌ای خشک در نقشِ دو کولین ظاهر شدند. صبر کنید—آن‌ها قبل از این فیلم هیچ تجربهٔ بازیگری نداشتند؟ خب، کاملا مشهود بود! حتی مانکن‌های CGI انتخابِ بهتری برای نقش‌های اصلی بودند. جانی دپ هم افتضاح بود و طوری به‌نظر می‌رسید که بیشتر مراقب دخترش است تا دیالوگ‌هایش. بخش‌های بامزه‌نمایانه با آوازخواندنِ دختران نوجوان بسیار تکراری و خسته‌کننده بودند. قبل از اینکه این نقد را به حسابِ چرندیاتِ یک منتقد بدبین بگذارید، باید بگویم من سال‌هاست طرفدارِ اسمیت هستم (حتی «مال‌رَتس» که اغلب مورد انتقاد قرار می‌گیرد را دوست دارم و از «تاسک» هم از عجیب و غریب بودنش لذت بردم). اما «یوگا هوزرز» از آن فیلم‌هایی است که تا حد امکان بد است. ترجیح می‌دهم تا ابد تکه‌های شکستهٔ شیشه بخورم تا اینکه دوباره این اثر فاجعه‌بارِ متوسط را ببینم.