فیلم Zoolander 2 2016

دنباله‌ای غیرضروری! «فولاندر»! هرچه نوشتم صرفاً نظر شخصی‌ام بود و قصد توهین به کسی را نداشتم. بن استیلر بازیگر خوبی است و در مقام کارگردان هم آثار قابل توجهی دارد؛ به‌ویژه پس از «ماجراجویی‌های والتر میتی» انتظارها از این فیلم بسیار بالا بود، اما هرگز فکر نمی‌کردم به این شکل تمام شود. این فیلم در کارنامه کارگردانی او به پایین‌ترین حد رسیده است؛ تجربه آزمایشی نامتعارف...

دنباله‌ای غیرضروری! «فولاندر»! هرچه نوشتم صرفاً نظر شخصی‌ام بود و قصد توهین به کسی را نداشتم. بن استیلر بازیگر خوبی است و در مقام کارگردان هم آثار قابل توجهی دارد؛ به‌ویژه پس از «ماجراجویی‌های والتر میتی» انتظارها از این فیلم بسیار بالا بود، اما هرگز فکر نمی‌کردم به این شکل تمام شود. این فیلم در کارنامه کارگردانی او به پایین‌ترین حد رسیده است؛ تجربه آزمایشی نامتعارف او در این پروژه شکست خورد، هرچند فکر می‌کنم او دوباره قوی برمی‌گردد. از منظر بازیگری اما هنوز جذابیت ستاره‌ای‌اش را دارد و منتظر پروژه‌های بعدی او هستم. از فیلم اصلی ۱۵ سال گذشته و خیلی از جزئیات را به یاد نداشتم؛ قبل از دیدن دوباره، یک بازبینی سریع انجام دادم تا درک بهتری داشته باشم. فیلم در ابتدا مروری کوتاه بر اتفاقات گذشته ارائه می‌دهد، اما وقتی اولین چهره در صحنه آغازین را دیدم، فهمیدم قرار است افتضاح باشد — و همین‌طور شد. داستان تا حدی قابل قبول است، اما شوخی‌ها ضعیف‌اند. حضور بیش از حد بازیگران مهمان (کِیموی‌ها) ریتم فیلم را به‌هم می‌زند و تمرکز روی پیشروی واقعی داستان را دشوار می‌کند. تنها بخشی که واقعاً کمی خنده‌ام را درآورد، حضور نیل دگراس تیسون بود. دنباله‌ها همیشه حساس‌اند چون باید پلی بین فیلم اصلی و ادامه‌های ممکن بسازند تا بتوانند تبدیل به یک فرنچایز شوند؛ این فیلم واضحاً در این کار لغزیده و فکر نمی‌کنم ادامه‌ای برای این سری ساخته شود. «زودلندر» اصلی برند و جذابیت خاص خودش را داشت، اما با این فیلم ناموفق آن هویت تا حدودی از دست رفت. تولید و بازی‌ها خوب‌اند، اما طنزها متوسط هستند. شاید عده‌ای از این فیلم خوششان آمده باشد، ولی من این‌طور نبودم؛ بنابراین این فیلم را نه به طرفداران «زودلندر» و نه به دنبال‌کنندگان کمدی خوب توصیه نمی‌کنم. امتیاز من: 3/10 خلاصه و نقدی دیگر: «زولندر 2» دنباله‌ای بر کمدی 2001 است که آن زمان به‌دلیل پخش بلافاصله پس از حادثه 11 سپتامبر در گیشه عملکرد ضعیفی داشت، اما بعداً در ویدئوخانگی به پدیدۀ فرهنگی تبدیل شد. دوباره دِرِک زولندر (بن استیلر) و رقیب سابقش هنسل (اون ویلسون) را می‌بینیم که پس از حادثه‌ای که درست بعد از وقایع فیلم اول رخ داده، سال‌ها گوشه‌نشین بوده‌اند. آن‌ها با دعوت یکی از طراحان و یک غول دنیای مد به دنیای مُد بازمی‌گردند، اما از تغییرات دنیای مُد و معیارهای اجتماعی ۱۵ سال بعد سردرگم می‌شوند و دنیا آن‌ها را مثل دایناسورهایی منقرض‌شده می‌بیند. دشمن قدیمی، جیکی‌م موگاتو (ویل فرل) بازمی‌گردد و داستان حول توطئه‌ای برای مرتکب شدن جنایتی هولناک است که زولندر و هنسل باید با کمک مأموری از اینترپل مانعش شوند. این دنباله توسط منتقدان سخت سرزنش شد و متأسفانه من با آن‌ها موافقم. مشکل‌های فیلم متعدد است: یکی اینکه این دنباله فکر می‌کند هر شوخی موفق فیلم اول باید تقریباً عیناً تکرار شود؛ این‌بار آن شوخی‌ها کاملاً بی‌اثر شده‌اند. داستان «زولندر» بیش از حد از خودش آگاه است و دیگر جذابیت زیرپوستی و نوآوری کویِریک فیلم 2001 را ندارد. ریتم فیلم بد طراحی شده؛ بخش‌های توضیحی خسته‌کننده طولانی‌اند و بخش‌های اصلی کمدی مجبور شده‌اند در زمان کمی فشرده شوند، طوری که تقریباً بلافاصله تمام می‌شود. کِیموی‌های کاملاً بی‌معنی هم وجود دارند: مثلاً کتی پری و نیل دگراس تیسون بی‌هیچ ارتباطی با وقایع ظاهر می‌شوند و از تماشاگر انتظار می‌رود صرفاً به دیدن آن‌ها بخندد؛ عجیب است. نکات خوبی هم هست: کایل مُونی یکی از کمدین‌های جالب و همه‌کاره امروز است و نقش او به‌عنوان یک هیپستر کنایه‌آمیز لحظاتی خنده‌دار دارد. ویل فرل هم برای نقش موگاتو بازی‌ای اغراق‌شده و قابل توجه ارائه داده که مشخص است برایش تلاش کرده، و خیلی ناراحت‌کننده است که در نهایت نقش او عملاً کم‌رنگ شد. با این‌حال، هرچقدر از بخش‌های خوب فیلم لذت بردم، آرزو می‌کردم کاش آن بخش‌ها از این فیلم جدا شده و در فیلم بهتری قرار می‌گرفتند. در کل، حتی اگر از فیلم 2001 لذت بردید، احتمالاً بهتر است از این دنباله پرهیز کنید. دیدگاه سوم: برای من این فیلم چندان از اصل فاصله نگرفته. «زولندر 2» را یک پله پایین‌تر از پیشینیانش طبقه‌بندی می‌کنم، ولی فاصله زیادی بینشان نیست — صادقانه بگویم فیلم اول را فقط تا حدی قابل‌قبول می‌دانستم. شروع فیلم خوب است و چند صحنهٔ ابتدایی را دوست داشتم، اما با گذشت زمان آن علاقه کاهش یافت؛ با این حال هنوز به اندازه‌ای هست که کاملاً خسته‌کننده نشود. بن استیلر، اون ویلسون، ویل فرل و پنلوپه کروز فیلم را تا حدی تماشایی می‌کنند. سایرس آرنولد در نقش پسر بچه خوب ظاهر می‌شود و کِیموی‌های متعدد دیدنشان کمی سرگرم‌کننده است. نمی‌توانم بگویم از فیلم لذت بردم یا خواهم دیدش دوباره، اما آن‌قدرها هم بد نبود.