فیلم کره‌ای Noise 2024

فیلم ترسناک کره‌ای Noise به کارگردانی کیم سو-جین و فیلمنامه‌ای از لی جه-هی، روایتگر وسواسی شدن سئو جو-هی (با بازی هان سو-آ) نسبت به سکوت مطلق آپارتمانش است. در آغاز فیلم او در حال صوت‌بندی خانه‌اش است و تنها یک بخش کوچک در سقف بدون پوشش مانده که گمان می‌رود منبع صدا باشد؛ صداهایی که کلیک می‌کنند، خراش می‌آیند و می‌کوبند. همسایه طبقه پایین هر...

فیلم ترسناک کره‌ای Noise به کارگردانی کیم سو-جین و فیلمنامه‌ای از لی جه-هی، روایتگر وسواسی شدن سئو جو-هی (با بازی هان سو-آ) نسبت به سکوت مطلق آپارتمانش است. در آغاز فیلم او در حال صوت‌بندی خانه‌اش است و تنها یک بخش کوچک در سقف بدون پوشش مانده که گمان می‌رود منبع صدا باشد؛ صداهایی که کلیک می‌کنند، خراش می‌آیند و می‌کوبند. همسایه طبقه پایین هر شب با تلفن در ورودی او را تهدید می‌کند که اگر مطلقاً ساکت نشود، دست به خشونت خواهد زد. خواهر جو-هی، جو-یونگ (با بازی لی سون-بین) ناشنواست و در یک کارخانه کار می‌کند. او قبلاً با خواهرش در همان آپارتمان زندگی می‌کرد اما به خوابگاه کاری نقل مکان کرده بود، بخشی به‌خاطر اینکه جو-هی صداهایی می‌شنید که خودش هرگز نشنیده بود. اکنون چهار روز از ناپدید شدن جو-هی می‌گذرد و جو-یونگ به‌همراه دوست‌پسر و همکار جو-هی، گی-هون (کی-مین-سئوک) باید پی ببرند چه بر سر جو-هی آمده و منبع این صداها چیست. فیلم در استفاده از صدا شباهت‌هایی با Sound of Metal دارد: جو-یونگ از سمعک استفاده می‌کند و یک اپ تشخیص گفتار روی گوشی‌اش دارد که فیلم با آن بازی می‌کند. وقتی سمعک‌ها را خاموش می‌کند و فیلم به سکوت فرو می‌رود، گوشی الگوهای گفتاری‌ای را ضبط می‌کند که به متن‌هایی ناراحت‌کننده تبدیل می‌شوند. کسانی که این صدا را می‌شنوند به‌نوعی مغزشویی می‌شوند و رفتارهای خشونت‌آمیز از خود نشان می‌دهند. با وجود معلولیت شنوایی، جو-یونگ هم به همان اندازه در خطر قرار دارد؛ فیلم تاکید می‌کند که هیچ‌کس در امان نیست. بخش زیادی از روایت روی این موضوع بازی می‌کند که آیا تنها جو-هی این صداها را می‌شنود یا خیر. تعاملات گذشتهٔ دو خواهر زمانی که با هم زندگی می‌کردند نشان می‌دهد جو-هی چیزهایی می‌شنیده که جو-یونگ نه — و این سوال را به‌وجود می‌آورد که آیا جو-هی نسبت به صدا حساس‌تر است یا صداهایی وجود دارند که صرفاً برای دیگران محسوس نیستند. این ترس فراطبیعی در ابتدا عامل اتفاقات به‌نظر می‌رسد، اما در پایان به سمت لایه‌های روان‌شناختی و انتقام‌جویی تغییر مسیر می‌دهد. تمام ساختمان و همسایه‌ها به شکلی ناسالم دلبستهٔ سکوت‌اند؛ پس از ناپدید شدن جو-هی، یادداشت‌هایی روی درش گذاشته می‌شود که از هشدارهای ساده آغاز و به تهدیدهای مفصل و نوشته‌شده با خون تبدیل می‌شوند. در واحد ۶۰۴ اتفاقی افتاده که منجر به یکی از بهترین و وهم‌آورترین نماهای فیلم می‌شود. جو-یونگ کابوس‌های زنده و دیدن چیزهایی که وجود ندارند را تجربه می‌کند. همسایه‌ها رازهایی پنهان می‌کنند، بعضی داوطلبانه و برخی به‌خاطر فشار بازسازی ساختمان. زیرزمین قفل است و پر از زباله که بعداً معنای آن روشن‌تر می‌شود. بازی بازیگران در Noise واقعاً دلهره‌آور است؛ شخصیت‌ها بین حالت‌های شوم و انگیزه‌های همدردانه نوسان دارند. مرگ‌ها دلایلی دارند و واکنش‌ها منطقی به‌نظر می‌رسند، اما تغییر مسیر فیلم باعث شده تا آن‌گونه که می‌توانست عالی باشد، نشود. پایان‌بندی فیلم رضایت‌بخش نیست؛ انگار اوضاع بهتر شده اما همان عناصر نیمه‌فانتزی و مبهم ممکن است دوباره تکرار شوند و راه را برای ادامه‌ای احتمالی باز می‌گذارند. Noise کابوسی شنیداری است که از عدم قطعیت و اتمسفر سنگین تغذیه می‌کند. در لحظاتی بسیار خوب عمل می‌کند، اما توضیح نهفته پشت آنِ همهمهٔ ترسناک تا حدی ناامیدکننده است؛ لحظات اصیل وحشت توسط پژواک نوشتاری نیم‌بند تا حدی غرق می‌شوند. فیلم در خلق جوی مورمورکننده و طرح مسائل اجتماعیِ مرتبط با شرایط نامناسب مسکن موفق است، اما پایان شتاب‌زده، پیچش مبهم و پرداخت کم‌عمق شخصیت‌ها از تاثیر کلی می‌کاهد. با این همه، برای بینندگانی که از وحشتِ حال‌و‌هوادار و اجتماعی استقبال می‌کنند، تجربه‌ای نگران‌کننده و ارزشمند باقی می‌ماند.