فیلم The Thursday Murder Club 2025

در ابتدا نسبت به این فیلم بدگمان بودم، اما باید بگویم که از آن لذت بردم — و این روزها به ندرت پیش می‌آید که در یک سانس شلوغ بعدازظهر تماشاچیان صدا بلندی بخندند. فیلم سرشار از پارودی‌هاست، پس نباید انتظار درام اصیل و عمیق داشت، اما مجموعه‌ای از شخصیت‌های محکم دور هم جمع شده‌اند تا در یک خانه سالمندان شیک معمایی را حل کنند....

در ابتدا نسبت به این فیلم بدگمان بودم، اما باید بگویم که از آن لذت بردم — و این روزها به ندرت پیش می‌آید که در یک سانس شلوغ بعدازظهر تماشاچیان صدا بلندی بخندند. فیلم سرشار از پارودی‌هاست، پس نباید انتظار درام اصیل و عمیق داشت، اما مجموعه‌ای از شخصیت‌های محکم دور هم جمع شده‌اند تا در یک خانه سالمندان شیک معمایی را حل کنند. «جویس» عاشق پخت‌وپز است (که پیش‌تر پرستار بوده) و با درخواست دقیق «الیزابت» (هِلِن میرن) به جمع کارآگاهان آماتور پیوسته تا پرونده‌ای قدیمی را از نسلی پیش‌تر بررسی کنند. جویس خیلی زود همراه «ابراهیم» (بن کینگزلی) و «ران» پیرِ فرصت‌طلب (پیرس برازنان) به گروه می‌پیوندد، اما قبل از اینکه فرصت کنند حتی یکی از کیک‌های غول‌آسای لیمویی‌اش را امتحان کنند، یک جنایت تازه پیش می‌آید — جنایتی که ممکن است توسعه‌دهنده محلی «ونتهام» (دیوید تنانت) را هم درگیر کند که اتفاقاً مالک مشترک قلعه سابق آن‌ها با «کوران» (جِف بل) است. این مرد در طول سال‌ها دستش در چند کار مشکوک بوده، یک پسر قهرمانِ سابق بوکس به نام «جِیسون» (تام الیس) دارد و مصمم است تا مادامی که عمه‌اش ساکن است، از قبرکن‌ها و بولدوزرها در امان باشند. با چیدن صحنه‌ها، فیلم موقعیتی فراهم می‌کند تا هِلِن میرن جلوه‌هایی از نقش‌های گذشته‌اش را بازتولید کند؛ بن کینگزلی هم همین کار را می‌کند — فقط بدون حضور مایکل کین — و ایمری و برازنان که کمتر استفاده شده‌اند، با اغراق لذت‌بخشی در نقش‌هایشان بازی می‌کنند. راستش را بخواهید، خودِ داستان چندان بدیع نیست و در جریان پیشرفتش بیش از حد روی شانس و تصادف تکیه می‌کند، بدون اینکه خیلی مغز تماشاگر را به کار اندازد — اما فکر می‌کنم این چندان مهم نیست. این فیلم، سرگرمی جناییِ خوشایندی است از گروهی ستاره که به‌نظر می‌رسد از بازی کردن لذت می‌برند — شبیه «Quartet» (2012) اما به جای شور و شستاکوویچ با بیل و کلنگ؛ جاناتان پرایس، دنیل میس و کارآگاه نوظهور اما واقعی «دونا» (نائومی آکی) حس شوخ‌طبعی و بازیگوشی را با جذابیت حفظ می‌کنند، در حالی که فیلم در بسیاری جنبه‌ها نسبت به کار پلیس، علوم جنایی و گل‌آرایی از خود آسان‌گیریِ سینمایی نشان می‌دهد. اگر از تماشای بازیگرانی که در یک خانه اعیانی با انبوهی سرنخ، سرنخ‌های فریبنده و کیک جنگل سیاه نقش‌آفرینی می‌کنند لذت می‌برید، این فیلم احتمالاً شما را راضی خواهد کرد. فیلم اول: فرمولی و فراموش‌شدنی؛ برای مخاطبانِ کم‌توقع سرگرم‌کننده است اما برای کسانی که دنبال چیزی فراتر از حداقل‌ها هستند، به سختی از میانگین فراتر می‌رود. امتیاز: C-