فیلم A Man Called Sledge 1970

لوتر اسلج (لوتر سلیج) به کارگردانی ویک مورو و به نویسندگی مشترک مورو و فرانک کاوالسکی ساخته شده است. این فیلم با بازی جیمز گارنر، دنیس ویور، کلود آکینز، جان مارلی، لورا آنتونلی، وید پریستون و کن کلارک همراه است. موسیقی فیلم توسط جیانی فریو ساخته شده و فیلم‌برداری آن بر عهده لوئیجی کُوویلر است. لوتر سلیج (با بازی گارنر) یک تبهکار تحت تعقیب است که...

لوتر اسلج (لوتر سلیج) به کارگردانی ویک مورو و به نویسندگی مشترک مورو و فرانک کاوالسکی ساخته شده است. این فیلم با بازی جیمز گارنر، دنیس ویور، کلود آکینز، جان مارلی، لورا آنتونلی، وید پریستون و کن کلارک همراه است. موسیقی فیلم توسط جیانی فریو ساخته شده و فیلم‌برداری آن بر عهده لوئیجی کُوویلر است. لوتر سلیج (با بازی گارنر) یک تبهکار تحت تعقیب است که پس از شنیدن خبر درباره یک محموله بزرگ طلا که در یک زندان نگهداری می‌شود، بلافاصله گروهش را جمع می‌کند و به انجام یک سرقت جسورانه می‌پردازد. این فیلم وسترن که به سبک «پاستا وسترن» در تکنیکالر/تکنیسکوپ در اندلس اسپانیا فیلم‌برداری شده، افزوده‌ای بسیار جذاب و سرگرم‌کننده به این زیرمجموعه از وسترن‌هاست. از همان ابتدای فیلم، ما به وضوح متوجه می‌شویم که گارنر شخصیتی را به نمایش می‌گذارد که با نقش‌های معمولش متفاوت است؛ او در اینجا نه قهرمان است، نه آمریکایی تمام عیار و نه یک شرور دوست‌داشتنی، بلکه یک فرد بدجنس، خشن و سرسخت است که به فعالیت‌های غیرقانونی مشغول است. به داستان یک پیش‌زمینه جالب اضافه می‌شود، اینکه طلا در یک زندان فعال نگهداری می‌شود که به طور طبیعی به شدت fortified و محافظت شده است و به نظر می‌رسد نفوذ به آن غیرممکن باشد، اما سلیج و همدستانش ایده‌های دیگری دارند که به روایت و درام قدرت زیادی می‌بخشد. با وجود برخی لحظات طنز، مانند یک صحنه عالی با ارگ و طعنه‌های مداوم آکینز (هم به صورت گفتاری و هم بصری)، فیلم از نظر بافت بسیار تیره است و خون و بروز دیگر خصائص نفرت‌انگیز انسانی را به همراه دارد. مورو به خوبی با ویژگی‌های بصری و شخصیت‌پردازی‌های «پاستا وسترن» آشناست. بنابراین ما شاهد زوم‌های دوربین، کج‌کردن دوربین از پایین و چرخش‌ها هستیم، در حالی که شخصیت‌ها از احمق تا طمع‌کار، از مضطرب تا احمق و حتی یک مرد فریادزن متغیر هستند! داستان در پس‌زمینه‌های مختلفی جریان دارد؛ چه طوفان برف، چه چشم‌انداز خشک، و چه یک بار عرق‌زده - به ویژه زندان بزرگ در مرکز داستان - مورو داستانش را از طریق تنوع‌های بصری پیش می‌برد. صحنه‌های جذابی برای لذت بردن وجود دارد، به ویژه در صحنه‌های اکشن، از جمله یک نمایش خارق‌العاده که شامل یک فرار از زندان است، جایی که ما شاهد کارهای بدلکاری عالی هستیم که در آن دینامیت و یک تفنگ گاتلینگ به کشتار معمولی گلوله‌ها و خون می‌پیوندند. کارت‌ها و صلیب‌ها نیز ویژگی‌های مهمی هستند که تصاویری خیره‌کننده و ترسناک را به نمایش می‌گذارند. در حالی که موسیقی متنوع فریو تمام نُت‌های درست «پاستا وسترن» را می‌نوازد. حتی آهنگ تم آزاردهنده نیز به‌طرزی گنگ و وحشتناک مناسب است و در نهایت فیلم به اوج خود می‌رسد. با بازی‌های خوب عمده بازیگران آمریکایی و تسلط مورو بر رعایت ژانر، این فیلم بسیار undervalued است و شایسته جستجو برای تماشای اول یا بازنگری است. 7.5 از 10