فیلم Reprise 2006

اگر فیلم‌هایی با توالی زمانی خطی دوست دارید، این احتمالاً گزینهٔ شما نیست. داستانِ گاهی پراکنده و پاره‌پارهٔ دو دوست صمیمی را دنبال می‌کند: «اریک» (Espen Klouman Høiner)، تصویری کلیشه‌ای از نروژی بلوند با موی کم‌انداخته و خوش‌قیافه، و «فیلیپ» (Anders Danielson Lie) که کمتر شبیه تصویر معمولِ مرد خوش‌قیافهٔ اسکاندیناوی است؛ با این حال هر دو جدانشدنی و هر دو نویسنده‌ای در تلاش‌اند. روایت...

اگر فیلم‌هایی با توالی زمانی خطی دوست دارید، این احتمالاً گزینهٔ شما نیست. داستانِ گاهی پراکنده و پاره‌پارهٔ دو دوست صمیمی را دنبال می‌کند: «اریک» (Espen Klouman Høiner)، تصویری کلیشه‌ای از نروژی بلوند با موی کم‌انداخته و خوش‌قیافه، و «فیلیپ» (Anders Danielson Lie) که کمتر شبیه تصویر معمولِ مرد خوش‌قیافهٔ اسکاندیناوی است؛ با این حال هر دو جدانشدنی و هر دو نویسنده‌ای در تلاش‌اند. روایت رابطهٔ آن‌ها و پیوندهای اطرافشان مدام جلو و عقب می‌پرد؛ فیلیپ دچار نوعی بحران روانی می‌شود که او و دوست‌دخترش «کاری» (Viktoria Winge) را به بازسازیِ رابطه و زندگی وامی‌دارد، هرچند همیشه مشخص نیست این بازسازی به چه منظور یا به نفع چه کسی است. اریک زودتر منتشر می‌شود و ظاهراً پایدارتر است، اما چندان احساس رضایت بیشتری نسبت به دوستش ندارد. در پس‌زمینهٔ اسلوی پرجنب‌وجوش پر از دوستان (و به نظر می‌رسد از نظر مالی هم وضع خوبی دارند) این برداشت‌ها بیشتر باز می‌شوند تا اینکه گشوده شوند، و گاهی مشخص نیست داریم وقایع هم‌زمان، آینده یا گذشته را می‌بینیم — نوعی «سرود کریسمس» که بازیِ زمانی‌اش شبیه رولت روسی است. اگرچه بیماریِ فیلیپ آشکار است، اما این بیماری شخصیت او را تحت‌الشعاع قرار نمی‌دهد؛ بلکه زیربنای آن می‌شود و به ما امکان می‌دهد مشاهده کنیم و شاید با مردی هم‌دلی کنیم که درکِ ارزشِ خویش و هدفش گاه مبهم است، و عادتش به شمارش معکوس از ده تا صفر درجه‌ای از خطر را در روایت وارد می‌کند، گویی با رسیدن به صفر اتفاق بدی خواهد افتاد. هر دو بازیگر اصلی تصویر نسبتاً مؤثری از پیوندی نیرومند اما همواره در معرض آزمون ارائه می‌دهند، و هرچند گاهی — به‌خصوص در پایان — همه‌چیز برایم کاملاً روشن نبود، فیلم دیدگاه منحصربه‌فردی دربارهٔ نحوهٔ ورود این دو مرد به مراحل بعدی زندگی‌شان عرضه می‌کند. خوشبختانه فیلم تا حد زیادی از رمانتیک‌های کلیشه‌ای و شعارزدگیِ سیاسی عاری است. تماماً تک‌رنگ است و از منظر بصری زیبا جلوه می‌کند، اما نیاز به تمرکز دارد؛ فیلمی نیست که بتوانید وسط آن را پی در پی دنبال نکنید، چون در این صورت حتی کمتر قابل‌فهم خواهد بود.