فیلم Polaroid 2019

شاید مجموعهٔ Goosebumps بهتر عمل کرده باشد یا نه، ولی قطعاً زودتر دست به این کار زده‌اند. خوب، شاید «نخستین» نبوده — ایدهٔ اینکه دوربین‌ها وسایلی نفرین‌شده‌اند تقریباً هم‌پای پیدایش دوربین‌ها وجود داشته — اما قطعاً قبل از این فیلم مطرح شده بود. در Polaroid پریدن از «این را دیدم» به «آن را دیدم» با سرعت ادامه پیدا می‌کند و با اینکه من کاترین پرسکات...

شاید مجموعهٔ Goosebumps بهتر عمل کرده باشد یا نه، ولی قطعاً زودتر دست به این کار زده‌اند. خوب، شاید «نخستین» نبوده — ایدهٔ اینکه دوربین‌ها وسایلی نفرین‌شده‌اند تقریباً هم‌پای پیدایش دوربین‌ها وجود داشته — اما قطعاً قبل از این فیلم مطرح شده بود. در Polaroid پریدن از «این را دیدم» به «آن را دیدم» با سرعت ادامه پیدا می‌کند و با اینکه من کاترین پرسکات را دوست دارم، این فیلم نمایشنامهٔ درخشانی برای او نیست. امتیاز نهایی: ★★ — چند عنصر جذاب داشت اما محصول نهایی ضعیف بود. تماشای خوبی بود، ارزش دیدن دوباره را دارد و برای طرفداران ترسناک/ماورایی/بقا قابل توصیه است. فکر نمی‌کنم این فیلم از اساس بد باشد، فقط پتانسیل تبدیل‌شدن به یک فیلم عالی را داشت. اول اینکه بازیگران نیاز به تقویت داشتند. کاترین پرسکات (Skins) تلاش بسیار خوبی برای به دوش کشیدن فیلم کرد، اما شخصیت او عمداً ضعیف طراحی شده بود و محدودیت‌هایی برای اجرا ایجاد می‌کرد؛ تنها بازیگری که شناختم مادِلین پتچ (Riverdale) بود. با بازیگران قوی‌تر، شخصیت‌ها غنی‌تر می‌شدند و تماشاگر قبل از هر مرگی بیشتر درگیر سرنوشتشان می‌شد. برای برخی شخصیت‌ها سخت بود دل ببندیم. استفاده از دوربین به‌عنوان媒介 ماورایی را واقعاً پسندیدم و قوانین پیرامون این موضوع جالب است؛ رویدادها به‌اندازه‌ای جذاب‌اند که در بیشتر فیلم توجه را حفظ کنند. مشکل اصلی فیلم این است که «پیچش» (برای جلوگیری از لو دادن آن را پیچش می‌نامم) جالب‌تر از آن چیزی است که داستان به آن نیاز دارد. حقیقتِ ماجرا خود صحنهٔ خوبی دارد، اما راستش ترجیح می‌دادم ترتیب قضایا برعکس باشد. اگر طرفدار ژانرهای ترسناک، بقا یا ماوراءالطبیعه هستید، ارزش دیدن را دارد. خیلی‌ها این فیلم را با کابوس‌های Elm Street مقایسه می‌کنند، اما این فیلم تخیل کمتری دارد و شخصیت‌ها به‌راحتی قابل تعویض‌اند. همین باعث می‌شود تنش کم شود زیرا هیچ‌گاه به‌طور قابل‌توجهی نسبت به سرنوشت شخصیت‌ها علاقه‌مند نمی‌شوید. ایدهٔ اولیه جالب است و دشمن داستان هم عالی است، اما برای من به‌گونه‌ای نیست که مثل فردی (Freddy) جلب توجه کند.