فیلم The Baltimorons 2025

تماشا کردن فیلمی که بسیاری از تماشاگران درباره‌اش هیجان‌زده‌اند و از پتانسیل هنری برخوردار به‌نظر می‌رسد اما در عمل ناکام می‌ماند، واقعاً ناامیدکننده است — و همین وضع درباره تازه‌ترین ساختهٔ جی دوپلاس (از زوج تهیه‌کنندهٔ دپلاس برادران) صدق می‌کند. مشکل این فیلم این است که عناصر لازم برای موفقیت را تا حدی دارد، اما به‌وضوح در تصمیم‌گیری دربارهٔ نحوهٔ به‌کارگیری آن‌ها درمانده است. در اصل،...

تماشا کردن فیلمی که بسیاری از تماشاگران درباره‌اش هیجان‌زده‌اند و از پتانسیل هنری برخوردار به‌نظر می‌رسد اما در عمل ناکام می‌ماند، واقعاً ناامیدکننده است — و همین وضع درباره تازه‌ترین ساختهٔ جی دوپلاس (از زوج تهیه‌کنندهٔ دپلاس برادران) صدق می‌کند. مشکل این فیلم این است که عناصر لازم برای موفقیت را تا حدی دارد، اما به‌وضوح در تصمیم‌گیری دربارهٔ نحوهٔ به‌کارگیری آن‌ها درمانده است. در اصل، فیلم یک کمدی رمانتیک نامتعارف و گهگاه تاریک است دربارهٔ کلیف (مایکل استراس‌نر)، هنرمند سابق بداهه/اسکچ کمدی که الکلی بهبود یافته است و پس از یک اقدام ناموفق به خودکشی تلاش می‌کند با پذیرش سبک زندگی مرسوم‌تر و نامزد خیرخواه اما کنترل‌گرش بریتنی (اولیویا لوچاردی) دوباره سرپا شود. اما این تلاش دگرگون می‌شود وقتی در شب کریسمس یکی از دندان‌های کلیف ترک می‌خورد و او بی‌نهایت دست‌پاچه به‌دنبال دندانسازی می‌گردد که او را بپذیرد. خوشبختانه قهرمان سلامت دهان و دندان او به‌طور معجزه‌آسا در قالب دیدی (لیز لارسن)، زنی مطلقه، مسن‌تر و جذاب، ظاهر می‌شود؛ دیدی به دندان‌های او رسیدگی می‌کند و بی‌آنکه خود بخواهد وارد ماجراهایی با بیمارش در نقاط مختلف بالتیمور می‌شود، ماجراهایی که در نهایت منجر به پدیدار شدن لایه‌های رمانتیک غیرمنتظره — و نه چندان قانع‌کننده — می‌شوند. فیلم در نتیجه تبدیل به حکایتی ترکیبی و نامتجانس می‌شود که عناصر متعدد ژانری را با هم می‌آمیزد: از کمدی‌های رمانتیک و «دوستی‌ها» تا کمدی‌های پهلوگَردان (screwball)، با شخصیت‌های عجیب‌وغریب، موقعیت‌های بعید و فضاهای رنگین. اما همان‌طور که اشاره شد، مشکل اصلی همین است — فیلم نمی‌تواند یک فرمول منسجم و مشخص را انتخاب و پیگیری کند. بخش زیادی از نیمهٔ نخست مثلاً شبیه یک کمدی بیش از حد سُرپُر و آب‌زُدگی‌دار در سبک آدم سندلر یا بن استیلر است، در حالی که بخش پایانی یادآور آثار رابطه‌محور وودی آلن می‌شود. و در سراسر فیلم روایت به‌شکل ثابت و دست‌وپاگیرِ اپیزودیک است؛ از بخشی به بخش دیگر کِز کردن و پرسه زدن، گویی دائم تلاش می‌کند (اغلب بیش از حد) ریتمی قابل‌تحمل و کارآمد بیابد. هدفی که همواره دور از دسترس مانده و متأسفانه به تدریج خسته‌کننده می‌شود. فیلم انگار امیدوار است با اتکا به گنجینه‌ای از عناصر غیرمتعارف و خصایص عجیب و با افزودن چاشنی‌هایی از جدیّت، ظاهری بالغ‌تر و پیچیده‌تر به‌خود بگیرد؛ اما در عمل بیشتر درجا می‌زند و تماشاگر را وادار می‌کند که بپرسد بالاخره کی — و آیا اصلاً — به مقصدی می‌رسد، خصوصاً که در طول راه چند نقطهٔ پایان مناسب وجود دارد که هیچ‌یک به یک فصل‌الخطاب منجر نمی‌شوند. از این رو «The Baltimorons» شبیه تمرینی کشدار در مراحل مقدماتی رابطه می‌ماند — هرچند کاملاً پوشیده و عمدتاً اجتماعی — بدون اوج رضایت‌بخش. برایم دشوار است هیجان و تمجیدهای اطراف این اثر را بفهمم، خصوصاً تحسین‌هایی که از سوی نهادهایی مانند هیئت ملی نقد فیلم و جوایز ایندیپندنت اسپیریت دریافت کرده است. پتانسیل در سینما کالایی ارزشمند و سرشار از وعده است — اما وقتی تلف شود، ارزشی ندارد.