فیلم Shelby Oaks 2024

فکر می‌کردم قرار است فیلمی درباره زنی به نام «Shelby Oaks» ببینم، اما در عوض با یک کلیشهٔ بی‌شرمانه و کوچک‌تر شده روبه‌رو شدم که شبیه تلاقی «Blair Witch» و «The Omen» است و انگار از میز برش شرکت بلوم‌هاوس بیرون آمده — و نتیجه چندان جالب نیست. فیلم با حال‌وهوا و شگردهای مستندسازی نماگونهٔ اغراق‌شده آغاز می‌شود و می‌گوید چهار نفر از اعضای یکی...

فکر می‌کردم قرار است فیلمی درباره زنی به نام «Shelby Oaks» ببینم، اما در عوض با یک کلیشهٔ بی‌شرمانه و کوچک‌تر شده روبه‌رو شدم که شبیه تلاقی «Blair Witch» و «The Omen» است و انگار از میز برش شرکت بلوم‌هاوس بیرون آمده — و نتیجه چندان جالب نیست. فیلم با حال‌وهوا و شگردهای مستندسازی نماگونهٔ اغراق‌شده آغاز می‌شود و می‌گوید چهار نفر از اعضای یکی از برنامه‌های پربینندهٔ آمریکایی بررسی پدیده‌های ماوراءالطبیعه در حوالی شهر متروکهٔ Shelby Oaks ناپدید شده‌اند. جسدها کشف می‌شوند — و نه، خبری از «رایلی» نیست — و خواهرش «میا» که مصر است بفهمد چه اتفاقی افتاده، پیگیر ماجرا می‌شود. چند سال بعد مردی مرموز با یک نوار دوربین سر درِ خانهٔ او ظاهر می‌شود؛ آیا این نوار می‌تواند به او سرنخ بدهد تا دوباره وارد آن جنگل ترسناک شود و راز را کشف کند؟ یک صحنه هست که میا بعد از تجربه‌ای نسبتاً ضربه‌آور در آستانهٔ در، با خون روی مبل نشسته و شوهرش کنارش می‌آید و فقط می‌پرسد «حالت خوبه؟». او سر تکان می‌دهد؛ شوهر به آشپزخانه می‌رود و یک قوطی آبجو باز می‌کند. این صحنه تا حد زیادی نشان‌دهندهٔ ضعف پرداخت شخصیت‌هاست — فیلم در طول نود دقیقهٔ کسالت‌آورش تلاش می‌کند پیش برود اما به‌ندرت موفق به خلق عمق یا نوآوری می‌شود. در حقیقت آنچه جلوه می‌کند بیشتر ادای احترامی ناقص به دوجین فیلم دیگر از این ژانر است تا یک اثر اصیل. بازی‌ها هم‌سطح دیالوگ‌ها ضعیف‌اند و پایان‌بندی هیچ هراسی در سطح صحنه‌های تهدیدآمیز «Ursula» در «پری دریایی کوچک» (1989) خلق نمی‌کند. شاید این ژانر باید از انتخاب بازیگران و داستان‌های بهتر شروع کند و صرفاً به درختان صدا‌دار و افکت‌های صوتی مرموز اکتفا نکند. به‌صراحت می‌گویم: ارزش وقت گذاشتن ندارد.