فیلم Swiss Family Robinson 1960

حس خطر کمتر و فضای خانوادگی‌تر دارد، اما این مسئله مانعِ «خانواده رابینسون سوئیسی» (۱۹۶۰) نمی‌شود؛ این فیلم حتی از اقتباس سینماییِ اولیهٔ رمان یوهان دیوید ویس فراتر می‌رود. این پیشرفت عمدتاً به‌خاطر پایان‌بندی است؛ نکته‌ای که دربارهٔ فیلم قبلی نقد کرده بودم. در این نسخه انگیزه‌های شخصیت‌ها سازگارترند و پایان دیگر نامعقول نیست. صحنهٔ پایانی هم رویدادی دیدنی دارد که به کیفیت کار کمک می‌کند. از...

حس خطر کمتر و فضای خانوادگی‌تر دارد، اما این مسئله مانعِ «خانواده رابینسون سوئیسی» (۱۹۶۰) نمی‌شود؛ این فیلم حتی از اقتباس سینماییِ اولیهٔ رمان یوهان دیوید ویس فراتر می‌رود. این پیشرفت عمدتاً به‌خاطر پایان‌بندی است؛ نکته‌ای که دربارهٔ فیلم قبلی نقد کرده بودم. در این نسخه انگیزه‌های شخصیت‌ها سازگارترند و پایان دیگر نامعقول نیست. صحنهٔ پایانی هم رویدادی دیدنی دارد که به کیفیت کار کمک می‌کند. از بازیگران فیلم بسیار لذت بردم. جان میلز در نقش ویلیام (پدر) به همان خوبی است که توماس میچل در نقش خود عمل می‌کند؛ دوروتی مک‌گوایر هم نقش الیزابت (مادر) را که شخصیتی پیشرفته‌تر و بهتر دارد، برعهده دارد—هنوز بی‌نقص نیست اما قطعاً بهتر شده است. در میان جوان‌ترها سه بازیگر ثابتِ دیزنی—جیمز مک‌آرتور (فریتز)، تامی کرک (ارنست) و کوین کورکوران (فرانسیس)—در کنار هم قرار گرفته‌اند. شاید بهترین بازیگران جهان نباشند، اما پس از دیدن‌شان در فیلم‌های متعدد (به‌ویژه کرک و کورکوران که اغلب با هم بازی کرده‌اند)، نمی‌توانم از آن‌ها خوشم نیاید. جانت مانرو (روبرتا) نیز بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد. طنز فیلم هم قابل‌توجه‌تر است و چند بار خندیدم. هنوز جای بهتر شدن در روایت هست—شاید بازسازی بعدی این کار را بکند—اما در کل واقعاً سرگرم شدم.