فیلم Crossed Swords 1977

فیلمی بسیار ضعیف و کم‌جذاب، با وجود جمعی از بازیگران برجسته. من خودم کارشناس آثار مارک تواین نیستم، اما کنجکاو شدم دربارهٔ داستان اصلی که او بعد از سفری به قارهٔ اروپا نوشته، مطلبی بخوانم. از آنچه در اینترنت دربارهٔ داستان خواندم، به نظرم فیلم تا حدودی به منبع وفادار است؛ هرچند که چون خودِ داستان را نخوانده‌ام، ممکن است اشتباه کنم. خلاصهٔ داستان در چند جمله:...

فیلمی بسیار ضعیف و کم‌جذاب، با وجود جمعی از بازیگران برجسته. من خودم کارشناس آثار مارک تواین نیستم، اما کنجکاو شدم دربارهٔ داستان اصلی که او بعد از سفری به قارهٔ اروپا نوشته، مطلبی بخوانم. از آنچه در اینترنت دربارهٔ داستان خواندم، به نظرم فیلم تا حدودی به منبع وفادار است؛ هرچند که چون خودِ داستان را نخوانده‌ام، ممکن است اشتباه کنم. خلاصهٔ داستان در چند جمله: نوجوانی فقیر که پدرش به او دزدی یاد داده، وارد قصر هنری هشتم می‌شود و با وارث تاج و تخت، شاهزاده ادوارد، روبه‌رو می‌گردد. آن دو به‌سرعت درمی‌یابند که از نظر ظاهر کاملاً شبیه هم هستند و شاهزاده تصمیم می‌گیرد لباس‌هایش را با گدا عوض کند تا هر دو به یک ضیافت نقابدار بروند. ردا و نقاب‌پوشی چنان مؤثر از آب درمی‌آیند که شاهزادهٔ واقعی از قصر اخراج می‌شود. پس از چندین ماجراجویی، شاهزاده با کمک نجیبی که پس از سفری طولانی به قلمرو بازگشته، تلاش می‌کند اشتباه را قبل از تاج‌گذاری جبران کند، زیرا در این بین هنری هشتم می‌میرد. داستان ذاتاً جاذبه‌ای دارد، اما باید اعتراف کنم برایم بسیار بعید و دور از باور به‌نظر رسید و به همین خاطر نتوانستم از آن لذت ببرم — معذرت می‌خواهم، طرفداران تواین. علاوه بر این، از کارگردانی ریچارد فلیشر نیز راضی نبودم؛ به نظرم فیلم از ریتم و پویایی مناسب برخوردار نیست. از نظر فنی فیلم چندان درخشان نیست: از طراحی لباس‌ها خوشم آمد، هرچند پذیرفتن این همه طلا و ابریشم به‌عنوان پوشش روزمره، حتی برای اعضای خاندان سلطنتی آن دوره، چندان قابل‌باور نیست. لوکیشن‌ها خوب انتخاب شده‌اند و فضای زمانه را هم در دربار و هم در محله‌های فقرا و حاشیه‌نشینان سریع منتقل می‌کنند. موسیقی متن گاهی کمی زننده است، ولی در مجموع تا حدی مؤثر است. متأسفانه فیلم‌برداری بیش از حد روشن است و از این جهت خوشایند نبود. برای پایان سخن از بازیگران گفتم، چون در طول فیلم احساس کردم همخوانی میان بازی‌ها کم است؛ چیزی که همراه با کارگردانی ضعیف می‌تواند توضیح دهد چرا فیلم شکست خورد. اسامی زیادی از بازیگران معتبر و شناخته‌شده در فیلم حضور دارند، اما حتی این حضور هم نتوانست تماشاگران را برای خرید بلیت قانع کند. با این حال اجراهای خوبی هم هست که، به‌طرز طنزآمیزی یا به‌خاطر شکل نامناسب فیلمنامه، به شخصیت‌هایی تبدیل شده‌اند که هضم‌شان دشوار است. الیور رید تأثیرگذارترین بازیگر است و اجرایش بسیار چشمگیر است، اما نقش او مغرور و پرزرق‌وبرق است. ارنست بورگنین هم نقش مطلوب و قانع‌کننده‌ای دارد، ولی شخصیت جان کنتی طوری نوشته شده که دوست‌داشتنی نیست و بازیگر جز نقش‌آفرینی آزاردهنده کار زیادی ندارد. رکس هریسون نقش جالبی دارد و در آن موفق است، اما ظاهر شدنش خیلی کم است. بقیهٔ بازیگران از نقش‌هایشان بهرهٔ چندانی نمی‌برند: چارلتون هستون تقریباً خود را محو می‌کند، راکل ولچ نقش قابل‌توجهی ندارد و رفتارهایش با تصوری از «خانم‌بودن» همخوانی ندارد، و مارک لستر نقش قهرمانی ضعیفی ایفا می‌کند که نتوانسته مخاطب را قانع کند.