انیمیشن Ferdinand 2017

فیلمی سرگرم‌کننده برای کودکان که پیام مهمی درباره پیروزی بدون خشونت دارد. چطور می‌شود یک داستان کوتاه پنج دقیقه‌ای کلاسیک را تبدیل به یک فیلم بلند کرد بدون آن‌که جوهر اصلی‌اش را از دست بدهد؟ «فردیناند» با ترکیبی از جذابیت بصری و انتخاب‌های روایی بحث‌برانگیز تلاش می‌کند به این سؤال پاسخ دهد. اگر تا به حال تحت فشار بوده‌اید که در قالبی جا بگیرید که به...

فیلمی سرگرم‌کننده برای کودکان که پیام مهمی درباره پیروزی بدون خشونت دارد. چطور می‌شود یک داستان کوتاه پنج دقیقه‌ای کلاسیک را تبدیل به یک فیلم بلند کرد بدون آن‌که جوهر اصلی‌اش را از دست بدهد؟ «فردیناند» با ترکیبی از جذابیت بصری و انتخاب‌های روایی بحث‌برانگیز تلاش می‌کند به این سؤال پاسخ دهد. اگر تا به حال تحت فشار بوده‌اید که در قالبی جا بگیرید که به شما نمی‌آید، این داستان حتما برایتان تأثیرگذار خواهد بود. اما آیا اجرای فیلم واقعا به بزرگی پیام اصلی می‌رسد؟ این انیمیشن هم دلپذیر و تأثیرگذار است و هم در پیِ برآوردن انتظارات همه، گاهی لغزش دارد. از نظر بصری، فیلم امضای رنگی و غیرقابل‌انکار کارلوس سالدانها را دارد. مناظر روستایی اسپانیا با رنگ‌های گرم و خاکی نقاشی شده‌اند که در تضاد زیبایی با قرمز درخشان گل‌های فردیناند قرار می‌گیرند. طراحی شخصیت‌ها گرد و دوست‌داشتنی است و برای کودکان مناسب است. با این حال، به‌نظرم انیمیشن هرچند خوب اجرا شده، محافظه‌کارانه عمل می‌کند. در مقایسه با بافت‌های فوق‌واقع‌گرایانهٔ پیکسار یا سبک‌های مبتکرانه‌ای که هم‌زمان در آثاری مثل «مرد عنکبوتی: درون دنیای عنکبوتی» پدید آمدند، ظاهر «فردیناند» بیش از حد محافظه‌کار و تا حدی کلیشه‌ای به‌نظر می‌رسد. نقطهٔ قوت فیلم شخصیت اصلی‌اش است. انتخاب جان سینا برای دوبلهٔ نسخهٔ اصلی یک تصمیم درخشان بود. شوخی فرامتنیِ اینکه یک کشتی‌گیر غول‌آسا صدای گاوی عظیم‌الجثه را می‌دهد که از جنگ متنفر است، لایه‌ای دلنشین به داستان اضافه می‌کند. سینا آسیب‌پذیری و مهربانی واقعی به شخصیت می‌بخشد و از همان ابتدا باعث همدلی با فردیناند می‌شود. سفر او—تلاش برای وفادار ماندن به طبیعت آرامش در جهانی که خشونت را می‌طلبد—فیلم را اساس می‌بخشد و از مسیر خارج شدن آن جلوگیری می‌کند. چطور می‌شود یک داستان کودکانهٔ کوتاه را به نزدیک به دو ساعت کشاند؟ راه‌حل استودیو—پرداختن بیشتر به گذشتهٔ شخصیت اصلی و اضافه کردن زیرپلو‌ت‌ها—هم موفق است و هم ناموفق. پردهٔ اول در معرفی کودکی فردیناند و ساختن همدلی خوب عمل می‌کند، اما پردهٔ دوم زمین‌گیر می‌شود. ریتم کند می‌شود و داستان به تولید تعارض‌های فرعی می‌پردازد که چیز تازه‌ای به خط اصلی اضافه نمی‌کنند و تنها برای توجیه زمان فیلم ساخته شده‌اند. اگر فردیناند بخشِ بهترین فیلم است، جمع بازیگران فرعی جایی است که فیلم بیشترین ضعف را نشان می‌دهد. شخصیت‌هایی مثل لوپهِ بز (با صدای کیت مک‌کینون که گاهی نزدیک به حالت خسته‌کننده می‌شود) و سه تیغ‌خار کوچک، نظرات را تقسیم می‌کنند. برای من این شخصیت‌ها از جذاب بودن گذر کرده و آزاردهنده می‌شوند. این حس قوی به وجود می‌آید که آن‌ها صرفاً برای تولید اسباب‌بازی و راه‌اندازی محصولات جانبی طراحی شده‌اند و زمان ارزشمندی از فیلم را می‌بلعند که بهتر بود صرف بحران‌های درونی گاو می‌شد. از نظر ساختار، به‌نظر می‌رسد کارگردان راه کم‌مقاومت را انتخاب کرده است. فیلمنامه زیاد روی کلیشهٔ «بی‌همتا ثابت می‌کند ارزشش را» تکیه می‌کند. برای مدرن‌سازی داستان، فیلم به شوخی‌های فیزیکی تکراری و جک‌هایی متکی است که گاهی مخاطب را از لحظه بیرون می‌کشد. اوج این نوشتار کم‌تلاش، بدون شک «مسابقهٔ رقص» طولانی بین گاوها و اسب‌های آلمانی است؛ صحنه‌ای شرم‌آور که بیشتر شبیه تلاش ناامیدانه‌ای برای ساختن یک میم ویروسی تاریخی و بی‌الهام به‌نظر می‌رسد. یکی دیگر از جنبه‌های متوسط و مشکل‌ساز فیلم، دست و پنجه نرم کردنش با موضوعات سنگین دنیای واقعی مانند کوریدا (آئین گاوبازی) و کشتارگاه است. ناسازگاری لحن به چشم می‌آید: وقتی شخصیت‌ها به کشتارگاه می‌رسند، فیلم ناگهان بسیار تاریک می‌شود—تقریباً ترسناک برای کودکان کوچک—و تنش شدیدی ایجاد می‌کند. در مقابل، خشونت واقعی گاوبازی در میدان بیش از حد پاکیزه و ملایم نمایش داده شده است. این تردید در این‌که یا کاملاً جدیت موضوع را بپذیرد یا آن را کاملاً سبک کند، باعث شده فیلم دودل به‌نظر برسد و از عمق احساسی و تسلطی که از فیلمنامه‌های بالغ‌تر انتظار داریم فاصله بگیرد. در مجموع، «فردیناند» تجربه‌ای متوسط است که هنگام انتقال پیام ارزشمند دربارهٔ پذیرش خود، احترام به تفاوت‌ها و عدم خشونت می‌درخشد؛ اما با کلیشه‌های تجاری، شخصیت‌های فرعی خسته‌کننده و شوخی‌های نوسانی خود را تضعیف می‌کند. اگرچه از ظرافت و جسارت شاهکارهای انیمیشن امروز بی‌بهره است، مهربانی و نیت خوب شخصیت اصلی تا حدود زیادی همه چیز را سرپا نگه می‌دارد. بله، این اثر ایراد دارد، اما قلب بزرگی دارد. به‌خاطر همین ارزش دارد با ذهنی باز آن را تماشا کنید: در مراتع گل‌باران فردیناند قدم بزنید و خودتان تصمیم بگیرید که آیا جذابیت پیام زمان‌ناپذیرش می‌تواند لغزش‌های خلاقانهٔ فیلم در میدان را جبران کند یا نه.