فیلم Jay Kelly 2025

„Jay Kelly“ درامِ فشرده و تاثیرگذاری از نوآ بومباک است که بازی الهام‌بخش جورج کلونی در اوجِ آسیب‌پذیری قرار دارد و مردی را جان می‌بخشد که میان موفقیت حرفه‌ای و خلأِ درونی شخصی گرفتار مانده است. داستان از نظرِ موضوعی غنی است و به ستمِ خاطره و هزینهٔ سنگین بلندپروازی می‌پردازد و این پرسش را مطرح می‌کند که آیا موفقیت می‌تواند جای پیوندهای از دست‌رفته را...

„Jay Kelly“ درامِ فشرده و تاثیرگذاری از نوآ بومباک است که بازی الهام‌بخش جورج کلونی در اوجِ آسیب‌پذیری قرار دارد و مردی را جان می‌بخشد که میان موفقیت حرفه‌ای و خلأِ درونی شخصی گرفتار مانده است. داستان از نظرِ موضوعی غنی است و به ستمِ خاطره و هزینهٔ سنگین بلندپروازی می‌پردازد و این پرسش را مطرح می‌کند که آیا موفقیت می‌تواند جای پیوندهای از دست‌رفته را پر کند یا نه. کارگردانی، تدوین، فیلم‌برداری و موسیقی فیلم گفتگوها را به صمیمیتِ محض بدل می‌کنند و گذشته و حال را به‌طور ارگانیک به هم پیوند می‌زنند؛ از نظرِ فنی و احساسی اثر بسیار خوبی است و به جای پرداختن به پایان‌بندی‌های راحت، حقیقت تلخ و شیرینِ زندگی را برمی‌گزیند. تنها راهِ پیش‌رو رفتن به جلو و آموختنِ دوست داشتنِ داستانی است که به‌اختیار، مالِ ما شده است. امتیاز: A خوانندگان آشنای نوشته‌هایم احتمالا می‌دانند کهم بارها گفته‌ام گناه نابخشودنی در سینما، پیش‌بینی‌پذیری است (اگر آخر داستان را از قبل می‌دانیم، برای چه فیلم ببینیم؟). پس از آن، گناهِ بزرگِ بعدی برای من نبودِ اصالت است (که اغلب همراه با پیش‌بینی‌پذیری می‌آید). متأسفانه همین‌ها مشکلِ فیلم تازهٔ نویسنده-کارگردان نوآ بومباک است. خلاصه اینکه این فیلم قصهٔ شخصیتِ مهمِ خودمحوری به نامِ جِی کلی (با بازی جورج کلونی) را روایت می‌کند: ستاره‌ای موفق اما سال‌خورده که دارد درمی‌یابد زندگی‌اش از دستش رفته و او را با انبوهی از پشیمانی‌های حرفه‌ای و شخصی تنها گذاشته، بسیاری از آن‌ها ناشی از قطعِ رابطه‌ها بوده است. از طریقِ مجموعه‌ای از فلاش‌بک‌ها (و کلی نالهٔ توخالی که خیلی سریع و آسان رد می‌شود)، او — شاید برای اولین بار — می‌بیند چگونه زمانش را هدر داده و بسیاری از نزدیکان را از خود دور کرده و در نهایت احساسی از خلأِ بنیادی پیدا کرده است. (ایده‌ای واقعاً جدید: چهرهٔ خودشیفتهٔ خوشگذرانیِ لس‌آنجلسی که بحران میانسالی یا حتی بحرانِ اواخرِ زندگی را تجربه می‌کند و در حالتِ فروپاشی بی‌هدف به دنبال «معنا» می‌گردد.) اما آیا این داستان را قبلاً بارها ندیده‌ایم؟ آثاری چون «All That Jazz» (1979)، «Stardust Memories» (1980) و آثاری که آن‌ها بر پایه‌شان‌اند مثل «8½» (1963)، «Bardo» (2022) و «Birdman» (2014) تنها چند نمونه‌اند. پس «Jay Kelly» چه چیز جدیدی به این روایت اضافه می‌کند؟ صادقانه بگویم، چیزی. و از بدِ قضیه اینکه حتی در پرداختن به همین سوژهٔ آشنا هم چندان موفق نیست (همهٔ نمونه‌هایِ نام‌برده خیلی بهتر این موضوع را انجام داده‌اند). شخصیت‌ها کم‌تر جذاب‌اند یا دست‌کم هم‌دلی‌برانگیز نیستند، طوری که تماشاگر تنها با یک «خب؟» بزرگ روبه‌رو می‌شود. حتی قهرمانِ داستان هم جذاب نیست و بیشتر شبیهِ ترکیبی از شخصیت‌های سینماییِ بازیگر (یعنی ذاتاًِ شخصیت‌های کلونی) به نظر می‌رسد. این اثر به شکلی بی‌شرمانه خودستایانه بازی می‌کند؛ چیزی شبیهِ نقاله‌ای از بزرگ‌ترین موفقیت‌های بازیگر که بر زمینه‌ای سطحی و پر از قرارگیری نامحسوس و مزاحمِ محصولات نمایش داده می‌شود. در واقع جذاب‌ترین نقش‌ها در این فیلم متعلق به بازیگران نقشِ مکمل است—مثل یک هم‌مدرسه‌ای قدیمی بازیگری (بیلی کروداپ) و کارگردانی که کلی را معرفی کرد (جیم برادبنت). متأسفانه این شخصیت‌ها به نقش‌های نسبتاً کوچک و با زمانِ کمِ ظاهر شدن در صحنه محدود شده‌اند. نقشِ مکملی که بیشترین توجه را دریافت می‌کند، مدیرِ برنامه‌های کلی (آدام سندلر) است؛ بازیگری کاملاً بی‌جذابیت و بی‌اهمیت که می‌شد به راحتی حذفش کرد بی‌آنکه چیزی از دست برود. به‌طور خلاصه، این ماجرای کامل آن‌قدر سطحی و پر از کلیشه‌های لس‌آنجلسی است که سخت می‌توان به آن اهمیت داد، در حالی که تلاش می‌کند خود را عمیق و بکر نشان دهد. افسوس که این فیلم هدررفتنِ استعدادهای قابلِ کلونی و بومباک است؛ هر دو از آن‌چه این‌جا ارائه داده‌اند شایسته‌ترند. اگر واقعاً در این اثر تراژدی‌ای وجود داشته باشد، بی‌الهامی و تقلیدی بودنِ خروجیِ خلاقانهٔ آن‌ها قطعاً همان تراژدی خواهد بود.