فیلم Gosford Park 2001

6/10 — بازی خوب و خط داستانی محکمی برای یک معمای قتل، اما دست‌کم ۲۰–۳۰ دقیقه صحنه دارد که می‌شد کوتاه‌تر شود؛ به‌خصوص که وقوع قتل تا دقیقهٔ نود طول می‌کشد. من نکات کلیدی را حدس زده بودم و آخر فیلم خوابم می‌آمد... همین الآن که دارم این را می‌نویسم هنوز خسته‌ام. تماشا کردن این فیلم مرا یاد یک بازی خیلی خصوصیِ «کلئودو» انداخت. بزرگان و...

6/10 — بازی خوب و خط داستانی محکمی برای یک معمای قتل، اما دست‌کم ۲۰–۳۰ دقیقه صحنه دارد که می‌شد کوتاه‌تر شود؛ به‌خصوص که وقوع قتل تا دقیقهٔ نود طول می‌کشد. من نکات کلیدی را حدس زده بودم و آخر فیلم خوابم می‌آمد... همین الآن که دارم این را می‌نویسم هنوز خسته‌ام. تماشا کردن این فیلم مرا یاد یک بازی خیلی خصوصیِ «کلئودو» انداخت. بزرگان و بعضی از نه‌چندان بزرگ‌ها در عمارت باشکوه «سر ویلیام مک‌کوردل» (سر مایکل گمبون) جمع می‌شوند. هرچه مهمانی پرنوش و پرخورتر می‌شود، روشن می‌گردد که میزبان مدت‌هاست هزینهٔ زندگی بسیاری از این پارازیت‌های اشرافی را تأمین کرده و برخی از آن‌ها نسبت به کمک‌های او وابستگی بیشتری یافته‌اند. آن‌ها برای به‌دست‌آوردن سهمی از دارایی‌اش چه خواهند کرد؟ آیا حتی ممکن است خودِ گوسالهٔ چاقِ میزبان را هم از پا درآورند؟ این همان بخش مرموز ماجراست که جولین فلوز و رابرت آلتمن—در فرم خوبی—در این معمای بالادستی/پایین‌دستی خوش‌ساخت ارائه می‌دهند؛ فیلمی که با بی‌رحمی، شهوت و طنزی تیره و اغلب طعنه‌آمیز، از همهٔ طبقات اجتماعی می‌زند. رایان فیلیپه در میان دستهٔ شوالیه‌ها و لیدی‌های درخشان مثل ماهی بیرون از آب به نظر می‌آید، اما به نقش نسبتاً نفرت‌انگیزش («دنترن») تازگی می‌بخشد و در بسیاری جهات مقابل مناسبی برای نمایش نسبتاً کلیشه‌ای زمین‌خوردگی طبقهٔ صاحب‌منصب و نیت‌های خیرخواهانهٔ سرشار از خودپسندی است؛ متکبر و خودخواه. فیلم پس از شروعی کند—که به معرفی همزمان بیش از حد شخصیت‌ها اختصاص دارد—خوب نوشته و ریتم‌دار می‌شود. کریستین اسکات توماس برای این‌گونه نقش‌ها کاملاً مناسب است؛ استیون فری به‌خوبی نقش افسر پلیس «تامسون» را ایفا می‌کند و البته دیام مگی اسمیت هم مانند همیشه در این نوع نقش‌ها درخشان است. فیلم کمی طولانی است، اما وقتی قرار است با این تعداد شخصیت، قرائت‌های گمراه‌کننده، اَعمال شخصیت‌کُش و شرارت‌های کلی سروکار داشته باشی، احتمالاً همین مقدار هم کوتاه‌ترین شکل ممکن بوده است. فیلم بعد از آغاز، تکانه‌اش را حفظ می‌کند، تصویری باشکوه دارد و به‌راحتی در میان بهترین‌های ژانر درام دوره‌ای قرار می‌گیرد—خوشبختانه بدون هیچ نشانی از جین آستن.