فیلم Mirrors No. 3 2025

برخی فیلم‌ها به‌سادگی فراموش‌شدنی‌اند و این خصوصاً درباره آثاری صدق می‌کند که روایت‌شان با ابهامات فراوان پیش می‌رود و تماشاگر را سرگردان می‌گذارد؛ روشی که کریستین پتسولد بار دیگر در تازه‌ترین اثرش به کار گرفته است. لورا (پائولا بیر)، دانشجوی موسیقی ساکت و کم‌حوصله‌ای در برلین، همراه با نامزدش یاکوب (فیلیپ فرویسان) و دو دوستشان راهی تعطیلات آخر هفته به حومه آلمان می‌شود. در یکی...

برخی فیلم‌ها به‌سادگی فراموش‌شدنی‌اند و این خصوصاً درباره آثاری صدق می‌کند که روایت‌شان با ابهامات فراوان پیش می‌رود و تماشاگر را سرگردان می‌گذارد؛ روشی که کریستین پتسولد بار دیگر در تازه‌ترین اثرش به کار گرفته است. لورا (پائولا بیر)، دانشجوی موسیقی ساکت و کم‌حوصله‌ای در برلین، همراه با نامزدش یاکوب (فیلیپ فرویسان) و دو دوستشان راهی تعطیلات آخر هفته به حومه آلمان می‌شود. در یکی از توقف‌ها لورا از حال می‌رود و می‌گوید دوست دارد به خانه برگردد؛ تصمیمی که یاکوب را عصبانی می‌کند و او موافقت می‌کند لورا را به ایستگاه قطار برساند، اما در مسیر تصادف وحشتناکی رخ می‌دهد و یاکوب کشته می‌شود. لورا خوشبختانه فقط جراحات سطحی می‌بیند و بعد توسط زنی میانسال مرموز به نام بتی (باربارا آئور) که در خانه‌ای فرسوده در همان نزدیکی زندگی می‌کند پیدا می‌شود. لورا از رفتن به بیمارستان صرف‌نظر می‌کند و به‌طرز نامعلومی درخواست می‌کند تا در خانه بتی بماند؛ پیشنهادی که نجات‌دهنده را متعجب می‌کند اما او قبول می‌کند. رابطه‌ای میان این دو شکل می‌گیرد که به‌طور شگفت‌انگیزی برای هر دو طرف مفید است، اما پرسش‌های زیادی باقی می‌ماند که پاسخ مناسبی برایشان ارائه نمی‌شود، به‌ویژه وقتی شوهر دورافتاده بتی، ریچارد (ماتیاس برانت)، و پسرش مکس (اینو تربس) پس از غیبت طولانی وارد ماجرا می‌شوند. داستان به‌طرزی نسبتاً بی‌هدف پیش می‌رود و به‌صورت گزینشی سرنخ‌هایی را رها می‌کند تا پشت‌صحنه را نشان دهد؛ آشکار شدن راز اصلی چندان دشوار نیست و پیش‌بینی‌پذیر است، اما با وجود آن افشاگری، انبوهی از مسائل جانبی بدون پاسخ می‌ماند (برای مثال: علت افسردگی اولیه لورا چیست؟ چرا وقتی ابتدا آن‌قدر مشتاق بازگشت به برلین بود، حالا می‌خواهد نزد بتی بماند؟ چگونه و چرا بتی از ریچارد و مکس جدا شده است؟) و این کاستی‌ها با وجود زمان نسبتاً کوتاه فیلم — یک ساعت و بیست و شش دقیقه — بیش از پیش عجیب به نظر می‌رسند. خلاصه اینکه همه اینها نشان‌دهنده پیرنگی نازک و کم‌توسعه‌یافته است که می‌شد با اندکی گسترش شفاف‌تر شود بدون اینکه فیلم به اثری کش‌دار تبدیل شود. این تناقض با سبک آثار پتسولد بی‌ارتباط نیست و در نهایت «Miroirs No. 3» را به فیلمی بسیار فراموش‌شدنی بدل می‌کند؛ اثری که احتمالاً چندی پس از اکران از ذهن سینمادوستان محو خواهد شد. راستش را بخواهید نکتهٔ زیادی برای توصیه کردن در این فیلم نیست و می‌توان به‌راحتی از دیدن آن چشم‌پوشی کرد.