فیلم The Secret Agent 2025

کلید ساخت یک تریلر سیاسی موفق حفظ حس کشش و تعلیق همیشگی است؛ متأسفانه این همان چیزی است که در این فیلمِ بلند و پرپیچ‌وخمِ ساخته‌شده در برزیلِ ۱۹۷۷، گمشده است. فیلم درباره آرماندو (با بازی واگنر مورا)، پژوهشگر سابق دانشگاه است که بعد از سرپیچی از خواست‌های یک تاجر فاسد، هدفِ دستکاری و تهمت قرار می‌گیرد و برای پاک‌کردن نام و حفظ جانش مجبور...

کلید ساخت یک تریلر سیاسی موفق حفظ حس کشش و تعلیق همیشگی است؛ متأسفانه این همان چیزی است که در این فیلمِ بلند و پرپیچ‌وخمِ ساخته‌شده در برزیلِ ۱۹۷۷، گمشده است. فیلم درباره آرماندو (با بازی واگنر مورا)، پژوهشگر سابق دانشگاه است که بعد از سرپیچی از خواست‌های یک تاجر فاسد، هدفِ دستکاری و تهمت قرار می‌گیرد و برای پاک‌کردن نام و حفظ جانش مجبور به فرار و تقلا می‌شود. ماجرا او را به شبکه‌ای از فریب، جرم و خطر شخصی می‌کشاند: رئیس پلیسِ مشکوک و همدستانش، مزدوران بی‌رحم، گروهی از مخالفان سیاسی برزیلی و آنگولایی در پنهان و حتی یک بازمانده هولوکاست که اشتباهاً به‌عنوان پناهنده نازی شناخته می‌شود. از نظر بصری فیلم چشم‌نواز است و فضای دهه ۷۰ برزیل به‌خوبی بازسازی شده؛ بازی‌ها قابل‌قبول و در جاهایی باورپذیرند و برخی بازیگران نقش‌آفرینی‌های درخشان دارند (به‌ویژه تانیا ماریا در نقش دونا سباستیانا که صحنه‌ربا ظاهر می‌شود). اما فیلمنامه و روایت در نقاط فراوانی دچار ضعف‌اند: داستان بیش از حد کش آمده و تمایل دارد در جزئیات اداری درباره بودجه‌های پژوهشی و برخوردهای فرهنگی-سیاسی منطقه‌ای غوطه‌ور شود—محتوایی که اغلب خسته‌کننده و کم‌اهمیت به‌نظر می‌رسد و تعلیق را از بین می‌برد. کلبِر مندونسا فیلهو سبک‌های متفاوت فیلم‌برداری و روایی را کنار هم قرار داده که گاه جریان اثر را مختل می‌کند؛ مجموعه‌ای از صحنه‌های فرعی و مضمونی که به‌سادگی قابل حذف‌اند و هرچه بیشتر پیش می‌رویم، حوصله تماشاگر را کمتر نگه می‌دارند. یک زیرخط ناراحت‌کننده، خط داستانی معاصر مربوط به دانشجوی تاریخ (که ضبط‌های نظارتی آرماندو را رونویسی می‌کند) است؛ این زیرپلات به‌صراحت غیرضروری و بی‌فایده است و حذف آن لطمه‌ای به کلیت فیلم وارد نمی‌کرد. ساختار فیلم گاهی مبهم باقی می‌ماند و همین ابهام کمک چندانی به تمرکز روایت نمی‌کند؛ در نیمهٔ دوم فیلم ضرب‌آهنگ افت می‌کند و تعلیق تقریباً از حوالی یک ساعت وارد شدن به فیلم تبخیر می‌شود. به‌طور کلی، اثر دست‌کم نیم‌ساعت طولانی‌تر از نیاز است؛ با این حال برای بینندگانی که قواعد اولیه و شخصیت‌ها را درک کنند، تماشای دوم می‌تواند نکات پی‌رنگی و بافته‌شدهٔ هوشمندانه‌تری را آشکار کند. در جمع‌بندی: فیلم از منظر بصری و فضاسازی موفق است و بازی‌هایی قابل توجه ارائه می‌دهد، اما فیلمنامه و ریتمِ روایت آن بارها ناکام می‌گذارند؛ ترکیب سبک‌های کارگردانی پراکنده، زیرپلات‌های زائد و تمرکز بیش از حد روی جزئیات فرعی باعث شده یک ایدهٔ جذاب به تجربه‌ای ناچندان قاطع بدل شود. اگر دنبال تریلری پرفشار و تکان‌دهنده هستید، این فیلم انتخاب ایده‌آل نیست؛ اگر اما به دنبال اثری هنری با نقدی تند بر فساد سیاسی و فضاسازی دههٔ ۷۰ هستید، ارزش یک بار دیدن (و شاید بار دوم) را دارد.