فیلم The Mastermind 2025

بهترین چیزی که می‌توان درباره این فیلم گفت این است که هنگام تماشای آن همیشه دقیق می‌دانید ساعت چند است. هرگز این‌قدر زیاد به ساعت دستم نگاه نکرده‌ام. اگر فیلمی با عنوان «مسترمایند» را ببینید، قابل درک است که توقع داشته باشید چیزی که نیاز به فکر و نقشه داشته باشد ببینید. اما ناامید می‌شوید. در بهترین حالت، داستان نیمه‌کاره رها شده و سازندگان تصمیم گرفته‌اند...

بهترین چیزی که می‌توان درباره این فیلم گفت این است که هنگام تماشای آن همیشه دقیق می‌دانید ساعت چند است. هرگز این‌قدر زیاد به ساعت دستم نگاه نکرده‌ام. اگر فیلمی با عنوان «مسترمایند» را ببینید، قابل درک است که توقع داشته باشید چیزی که نیاز به فکر و نقشه داشته باشد ببینید. اما ناامید می‌شوید. در بهترین حالت، داستان نیمه‌کاره رها شده و سازندگان تصمیم گرفته‌اند زمان اتمام را اعلام کنند و فیلم را به پایان برسانند. موسیقی فیلم هرگز با حال و هوای صحنه‌ها همخوانی ندارد؛ یک‌جایی چنان از موسیقی عصبی می‌شوید که قسم می‌خورید دفعه بعدی که کسی درام می‌نوازد، دوست دارید او را وادار کنید طبل سنِیر را به تن کند. قبلاً هرگز از موسیقی پس‌زمینه عصبانی نشده بودم. فیلم بیش از حد کُند و خسته‌کننده است. داستان درباره «JB» (جاش اوکانر) است که چون شغل معماری‌اش بازار ندارد، نقشه‌ای زیرکانه برای پول درآوردن می‌کشد: از یک گالری هنر مدرن چهار تابلو می‌دزدد تا بفروشد. سرقت در اصل چندان دشوار نیست، اما انتخاب هم‌دست‌ها باعث می‌شود هویت او زودتر از انتظار برای پلیس و سارقین دیگر فاش شود. او باید فرار کند، وگرنه خودش و شاید همسر و دو فرزند پرجنب‌وجوشش به دردسر می‌افتند. این کندترین فیلم سرقتی‌ای است که تا به حال دیده‌ام. جاش اوکانر بازی قابل قبولی دارد و فیلم ظاهری واقعی و محلی دارد، و دو کودک نقش‌آفرینی پرانرژی‌ای ارائه می‌دهند، اما آلانَا هیم نقش «تری» همسر او را دارد و چیزی زیادی برای انجام دادن ندارد. فیلم تقریباً در همان حدود دو ساعت خود خیلی زود بی‌رمق می‌شود و پایانش هم چندان رضایت‌بخش نیست. من این را تنها در سینما دیدم که شاید تا حدی بی‌انصافی باشد، اما وقتی سالن را ترک کردم چندان غافل‌گیر نشدم. مناسب تلویزیون است؛ دیدن آن را توصیه نمی‌کنم.