فیلم Undertow 2004

جنوب‌گوتیکی تسخیرکننده و سورئال، نزدیک به پسا‌آخرالزمانی دو پسر که همراه پدرشان (درموت مالرونی) در مناطق روستایی جورجیا نزدیک ساوانا زندگی می‌کنند، سعی دارند از زمین نانی برای زندگی درآورند. کریس (جیمی بل) حدود ۱۶ ساله و تیم تقریباً ۱۰ ساله است؛ هر دو به‌گونه‌ای متفاوت غم از دست دادن مادرشان و دشواری‌های انزوا و فقرشان را بروز می‌دهند: کریس با قانون درگیر می‌شود و تیم...

جنوب‌گوتیکی تسخیرکننده و سورئال، نزدیک به پسا‌آخرالزمانی دو پسر که همراه پدرشان (درموت مالرونی) در مناطق روستایی جورجیا نزدیک ساوانا زندگی می‌کنند، سعی دارند از زمین نانی برای زندگی درآورند. کریس (جیمی بل) حدود ۱۶ ساله و تیم تقریباً ۱۰ ساله است؛ هر دو به‌گونه‌ای متفاوت غم از دست دادن مادرشان و دشواری‌های انزوا و فقرشان را بروز می‌دهند: کریس با قانون درگیر می‌شود و تیم به‌شکل عجیبی به خوردن اشیاء غیرخوراکی مشغول است. برادر پدرشان (جاش لوکاس) برای دیدار می‌آید و در ظاهر خوش‌مشرب به‌نظر می‌رسد، اما در چشمانش برق وحشی و شیطانی‌ای هست. جای تعجب نیست؛ او در درون از خصومت و طمع جوش می‌آورد. «Undertow» (۲۰۰۴) ساخته دیوید گوردون گرین تا حدی مرا به یاد «Days of Heaven» (۱۹۷۸) اثر ترنس مالیک می‌اندازد، چرا که هر دو درام‌هایی واقع‌گرا هستند که روی جوانان مناطق روستایی تمرکز می‌کنند و تجربه تماشا را رویایی می‌سازند. هر دو تلاش می‌کنند با جادوی سینمایی‌شان مخاطب را مسحور کنند. با این حال، برخلاف «Days»، «Undertow» در ریشه جنوب‌گوتیک خود ایستاده است. بین این دو، من «Undertow» را ترجیح می‌دهم. پس از دیدن فیلم خارق‌العاده کارگردان «Snow Angels» (۲۰۰۷)، که به‌راحتی یکی از بهترین درام‌های تاریخ سینماست، تصمیم گرفتم این فیلم قبلی او را هم فرصتی دوباره بدهم. خوشحالم که این کار را کردم، چون «Undertow» از آن دست فیلم‌هایی است که با دفعات تماشا بهتر می‌شود. البته این نوع فیلم‌های هنری برای همه جذاب نیستند. کسانی که با اکشن‌ها و بِلَک‌باسترهای مدرن بزرگ شده‌اند احتمالاً «Undertow» را کند، سرگردان و بی‌هدف خواهند یافت. خودم دفعه اول که دیدمش چندان تحت تأثیر قرار نگرفتم؛ نه اینکه از آن متنفر باشم، فقط «نمی‌فهمیدمش». اما خوشحالم که بار دوم (و سوم) فرصتی به آن دادم، چون فیلم توانست مرا زیر چتر جادویی‌اش بکشاند. برای لذت بردن از چنین فیلمی باید در حالت روحی مناسب باشید. کیفیت «رویایی»ِ اشاره‌شده تا حد زیادی مرهون موسیقی مسحورکننده فیلیپ گلس است که در تیتراژ آغاز و پایان پخش می‌شود. ساده و تکرارشونده است، اما جادویی است. چندین‌بار به تیتراژ برگشته‌ام فقط برای لذت بردن از این قطعه درخشان. به‌عنوان یک درام/تریلر جنوب‌گوتیک، «Undertow» فضایی خنک از جنوب را دارد و روی زیرپوست روستایی تمرکز می‌کند. اگر به فیلم‌هایی با چنین حال‌و‌هوا علاقه‌مند باشید، احتمالاً این یکی را هم خواهید پسندید. تفاوت «Undertow» این است که چنان بر فقر و سکون روستایی متمرکز می‌شود که حال‌و‌هوایی شاعرانه و تا حدودی پسا‌آخرالزمانی پیدا می‌کند. مدت: ۱ ساعت و ۴۸ دقیقه. کریستن استیوارت در پرده اول نقش کوچکی دارد. نمره: B / B-