فیلم Springsteen: Deliver Me from Nowhere 2025

«Springsteen: Deliver Me from Nowhere» فیلمی نسبتاً محافظه‌کار است که بیشتر به آموزش بیننده عام دربارهٔ منشاء آلبوم Nebraska می‌پردازد و در کنار آن لحظات موسیقایی جذابی هم دارد. اما فیلم به‌جای پیگیری پیچیدگی‌های روانیِ شخصیت، سراغ یک روایت عاشقانهٔ ساختگی و پیش‌بینی‌پذیر می‌رود و موضوعات سنگین‌تر را سطحی نشان می‌دهد؛ در نتیجه فرصت از دست رفته‌ای برای فراتر رفتن از محدودیت‌های ژانر بیوپیک و ایدهٔ...

«Springsteen: Deliver Me from Nowhere» فیلمی نسبتاً محافظه‌کار است که بیشتر به آموزش بیننده عام دربارهٔ منشاء آلبوم Nebraska می‌پردازد و در کنار آن لحظات موسیقایی جذابی هم دارد. اما فیلم به‌جای پیگیری پیچیدگی‌های روانیِ شخصیت، سراغ یک روایت عاشقانهٔ ساختگی و پیش‌بینی‌پذیر می‌رود و موضوعات سنگین‌تر را سطحی نشان می‌دهد؛ در نتیجه فرصت از دست رفته‌ای برای فراتر رفتن از محدودیت‌های ژانر بیوپیک و ایدهٔ اولیهٔ خود به‌جا می‌گذارد. قدرت واقعی اثر در یادآوری این نکته نهفته است که عمیق‌ترین آثار اغلب از مواجههٔ شجاعانه با تاریکی درون پدید می‌آیند. نمره: C+ پرتره‌ای صادقانه اما ناهماهنگ از فرآیند خلاقانهٔ اسپرینگستین. فیلم روح و تنهایی «باس» را ضبط می‌کند، اما بیشتر شبیه یک اثر موزه‌ای محترمانه است تا یک داستان زنده و جریان‌یاب. موسیقی عالی و مصاحبه‌های قوی دارد، اما جرقهٔ اولیه قبل از اتمام تیتراژ رنگ می‌بازد. در میان مجموعهٔ اخیر فیلم‌های بیوپیک راک‌استارها، این احتمالاً ضعیف‌ترین نمونه‌ای است که دیده‌ام — نه چون جرمی آلن وایت در نقش اسپرینگستین قانع‌کننده نیست؛ او در بیشتر صحنه‌ها موفق است — بلکه چون دوره‌ای از زندگی او را انتخاب کرده‌اند که جستجوی او برای کمال احساسی، موسیقایی و آکوستیک را نشان می‌دهد و این خود به‌تنهایی جذابیت کافی ندارد. نمایش نسبتاً سطحی رابطهٔ او با فی (ادسا یانگ)، که از تعهد هراس دارد، نیز زیاد تأثیرگذار نیست. جان لانداو (جرمی استرانگ) به‌عنوان پشتیبان خلاق و احساسی تا حدی فشارهای موجود بر او برای تحویل پیاپی آثار موفق به شرکت ضبط و مخاطبی با اشتهای سیری‌ناپذیر را منتقل می‌کند؛ اما آیا بهتر نبود نگاهی بلندتر و جامع‌تر به کلِ کارنامهٔ او ارائه می‌شد؟ احتمالاً بله، مگر اینکه برنامه‌ای برای دنباله وجود داشته باشد، چون فیلم در حدی کوچک ما را وسوسه می‌کند اما بیشتر سرخورده‌مان می‌سازد و به اندازهٔ کافی موسیقی‌ای که تماشاگر را برای دیدن جذب می‌کند، عرضه نمی‌کند. طراحی بصری خوب است؛ لباس‌ها، خودروها و دستگاه‌های کاست دقیق و جذاب هستند، ولی این همه به‌نظرم نگاهی سطحی به مردی با نبوغ و نقص‌های فراوان است. ارزش تماشا دارد، اما مایوس‌کننده است. تماشاگران معمولاً وقتی می‌نشینند فیلمی دربارهٔ افراد مشهور ببینند، انتظارات خاصی دارند؛ وقتی این انتظارات برآورده نشود، تعجب، سردرگمی یا ناامیدی پیش می‌آید. این حالتی است که برای بسیاری در مواجهه با این بیوگرافی جدید از اسپرینگستین رخ می‌دهد. این فیلم بیوپیک پرزرق‌وبرق و پارتی‌محورِ معمول نیست؛ بلکه نگاهی عمدتاً متاثر و درون‌نگر به موسیقیدانی در دوره‌ای آشفته از زندگی و حرفه‌اش در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ است: زمانی که او در حال کنار آمدن با موفقیت، تثبیت جایگاهش به عنوان هنرمند و مواجهه با ارواح گذشته‌اش—به‌ویژه رابطه‌اش با پدرش که سوءرفتارگر، غفلت‌ورز و اغلب دورباشد (استیفن گراهام)—بود. در این دوره او روی آلبوم Nebraska کار می‌کرد؛ مجموعه‌ای تیره و تأمل‌برانگیز که جهشی رادیکال از صدای پاپ پرانرژیِ آلبوم‌های قبلی او بود و بازتابی از مبارزات درونی‌اش محسوب می‌شد. او می‌خواست این آلبوم خام و بدون‌آرایش باشد—در موسیقی، در نحوهٔ ضبط و حتی در نحوهٔ عرضه‌اش؛ بی‌تکلیف بودن دربارهٔ سینگل، تور و پوشش مطبوعاتی مدیرعامل و شرکت ضبط را نگران می‌کرد. این روند همچنین روابط او را با معشوقهٔ نوپایش (ادسا یانگ) که او را دوست داشت اما نسبت به آوردنِ آن‌چیزی که برای پایداری رابطه لازم بود تردید داشت، تحت فشار قرار داد؛ بازتابی از مسائلی که او با تصویر خود دست‌وپنجه نرم می‌کرد. به تعبیر دیگر، این فیلم بیش از آنکه دربارهٔ موسیقی باشد، دربارهٔ افسردگی و مسائل سلامت روان است؛ هدفی والا، اما تا حد زیادی فیلم در در آغوش کشیدن کامل این موضوع و پرداخت عمیق به آن ناکام می‌ماند و در نتیجه انتظارات کسانی را که امید داشتند اثر دیدگاهی ارزشمند دربارهٔ این مسائل ارائه کند، برآورده نمی‌کند. بازی‌ها، از جمله در بخش‌های بازسازی‌شدهٔ موسیقایی، قابل تحسین‌اند، اما از نظر تماتیک فیلم هرگز به عمقی که در پی آن است نمی‌رسد و در تکرارِ ناکامی خود در رسیدن به سطحِ تأمل عمیق‌تر به حوصله می‌افتد. نویسنده-کارگردان اسکات کوپر نیت‌های خوبی داشته اما به نظر نمی‌رسد توان اجرای کامل آن را داشته باشد. شاید بتوان نامی مانند «تاریکی در لبهٔ بروس» بر آن نهاد، اما متأسفانه فیلم اغلب در لبه می‌ماند و هرگز از مرزهایی که داستان قصد کنار زدنشان را دارد، عبور نمی‌کند.