فیلم Bohemian Rhapsody 2018

اگر بوهمین رپسودی این‌قدر عالی است، چرا بهترین بخش فیلم مربوط به تام هالندر بود که تنها یک کلمه گفت؟ اشتباه نشود، رامی مالک برای این نقش سزاوار تحسین است (شاید نه به اندازه‌ای که برخی گفته‌اند، اما همچنان تحسین‌برانگیز). اما فراتر از آن، بوهمین رپسودی بی‌روح، بریده‌بریده و تا حدی ممکن است توهین‌آمیز باشد. شاید اگر طرفداران کافیِ کوئین را جمع کنید، تجربهٔ هم‌خوانیِ...

اگر بوهمین رپسودی این‌قدر عالی است، چرا بهترین بخش فیلم مربوط به تام هالندر بود که تنها یک کلمه گفت؟ اشتباه نشود، رامی مالک برای این نقش سزاوار تحسین است (شاید نه به اندازه‌ای که برخی گفته‌اند، اما همچنان تحسین‌برانگیز). اما فراتر از آن، بوهمین رپسودی بی‌روح، بریده‌بریده و تا حدی ممکن است توهین‌آمیز باشد. شاید اگر طرفداران کافیِ کوئین را جمع کنید، تجربهٔ هم‌خوانیِ جمعی ارزش‌هایی داشته باشد، اما من هرگز این را نخواهم دانست چون علاقه‌ای به بازبینی فیلم ندارم. امتیاز نهایی: ★★ — نقاطی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف بود. بوهمین رپسودی زندگی‌نامهٔ کامل فردی مرکوری یا بیوپیکِ کاملِ گروه کوئین نیست؛ داستانی است برگزیده از رخدادهای کلیدی بین شکل‌گیری گروه تا اجرای‌شان در لایو اید. به‌عنوان یک طرفدار کوئین، این فیلم برایم کاملاً جذاب و لذت‌بخش بود. بازی‌ها شخصیت‌های گروه را به‌خوبی بازآفرینی می‌کنند و موسیقی ریتم پرانرژی‌ای به روایت می‌دهد. طرفداران دوآتشه ممکن است از اجرای‌های موسیقی خارج از تقدم زمانی و رویکرد گزینشی روایت ناراحت شوند، اما اگر بتوانید از این موارد بگذرید، با فیلمی پُرقدرت روبه‌رو می‌شوید که پایانی هیجان‌انگیز دارد و اجرای لایو اید را به‌خوبی بازسازی کرده است. رامی فوق‌العاده بود؛ نورِ فردی مرکوری را دوباره زنده کرد و تقریباً نمی‌شد تفاوت را تشخیص داد. کار بسیار خوبی بود؛ بی‌نقص. کاش همهٔ بیوپیک‌های حقیقی چنین گرم، دل‌انگیز و تأثیرگذار بودند. دلمان برایت تنگ است و دوستت داریم، فردی. دیدن این فیلم برایم نگران‌کننده بود چون اغلب بیوپیک‌ها افراد را در نوری بسیار ناپسند نشان می‌دهند و کوئین و فردی از گروه‌های/خوانندگان موردعلاقه‌ام بودند. آمادهٔ اعتراض بودم اگر قرار بود زندگی‌نامهٔ او لکه‌دار شود. خوشبختانه این‌گونه نبود؛ فیلم برخورد نسبتاً منصفانه‌ای با اعضا داشت و حتی نسبت به برایان میچ (May) سخاوتمندانه بود، هرچند او محور فیلم نبود. بازیگران شباهت زیادی به اعضای کوئین داشتند و همه خوب بازی کردند—مخصوصاً رامی مالک که لیاقت تقدیر دارد؛ ای‌کاش دیالوگ‌های بیشتری به او داده می‌شد. اما چرا امتیاز پایین؟ راستش به‌خاطر تریلر است؛ اگر تریلر را دیده باشید، عملاً بخش زیادی از فیلم را دیده‌اید؛ نه فقط نکات برجسته، بلکه تقریباً کل فیلم. کوئین گروهی حماسی بود و «بوهمین رپسودی» قطعه‌ای حماسی، ولی فیلم از محتوا خالی است. با امید و انتظار وارد می‌شوید، بازیگران خوب‌اند، اما در مجموع ناامیدکننده است. فیلم در لایو اید به پایان می‌رسد (شاید باید هم این‌طور باشد)، اما حتی آن پایان هم به‌اندازهٔ شایسته‌اش باشکوه نیست؛ می‌توانست عمق و محتوای بیشتری داشته باشد. فیلم خوبی دربارهٔ یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های راک قرن بیستم. این اثر بیشتر برای طرفداران شخصیت‌ها ساخته شده تا عموم مخاطبان؛ این ویژگی در بسیاری از بیوپیک‌هایی که حول چهره‌های محبوب ساخته می‌شوند واضح است. به کارگردانی برایان سینگر، فیلم مسیر گروه کوئین و خوانندهٔ برجستهٔشان فردی مرکوری را دنبال می‌کند؛ کسی که با اجراهای به‌یادماندنی و نمایش‌های صحنه‌ای ماندگار شد و یکی از نخستین ستارگان بزرگ بود که هم‌جنس‌گرایی‌اش را علناً پذیرفت و درگذشت بر اثر ایدز. از نظر بیوگرافی، فیلم قابل‌قبول است و به‌نظر می‌رسد جنبه‌های اصلی زندگی و مسیر هنری شخصیت‌ها را محترم شمرده است. طبیعی است که در چنین فیلمی موسیقی نقش مهمی دارد؛ قطعات مشهور گروه حضور دارند و اجرای معروف لایو اید ۱۹۸۵ نیز بازسازی شده که از برجسته‌ترین اجراهای زندهٔ تاریخ راک است. فیلم از نظر تجاری موفق بود و پس از تبلیغات گسترده از حمایت فراوانی برخوردار شد و یکی از پرفروش‌های سال شد. منتقدان هم مخالفت قابل‌توجهی نشان ندادند و فیلم در اسکار چندنامزد داشت و چهار جایزه (بازیگر نقش اول، بهترین تدوین، میکس صدا و تدوین صدا) را برد. علاوه بر موسیقی و فیلمنامه خوب، این فیلم یکی از بهترین اجراهای رامی مالک را نشان می‌دهد؛ بازیگری که از نظر ظاهری و اجرای هنری بسیار مناسب نقش فردی مرکوری بود و شخصیت را با احترام و شرافت بازآفرینی کرد، بدون آنکه تبدیل به تقلیدی سطحی شود. با این حال، احساس می‌شود مالک تنها کسی است که شایستهٔ مرکز توجه است و فیلم از یک بازیگر مکملِ قدرتمند که به دیگر اعضای گروه کاریزما ببخشد، کم دارد؛ آن‌ها در این روایت تا حدی به نقش‌های فرعی تنزل یافته‌اند در حالی که مرکوری محور اصلی است. در مورد میزان صحت روایت زندگی فردی مرکوری نظرات متفاوتی هست، اما نمی‌توان انکار کرد که ترکیب رامی مالک و موسیقی کوئین، دو ساعت سینمایی جذاب می‌سازد. زندگی او مانند یک ترن هوایی جذاب روایت می‌شود و افراط‌های سبک زندگی‌اش به‌خوبی منتقل شده‌اند بدون اینکه صریح یا مبتذل نشان داده شوند. مالک فوق‌العاده است و تام هالندر هم درخشان ظاهر شده. به‌احتمال زیاد این فیلم به فروش آثار کوئین نیز کمک شایانی کرده است—آن‌ها مجموعه‌ای تحسین‌برانگیز ساخته‌اند. آنچه مرده است شاید هرگز نپاید. در اظهارنظر عمومی ممکن است برای خشنودیِ خود هویت‌مان را انکار کنیم؛ متأسفانه در آن نقطهٔ بین همرنگی و خودفریبی، هم نجات و هم محکومیتِ شخصیت ما نهفته است.